Vroeg

Ik weet wel dat kinderen steeds vroeger met alles beginnen, maar toen ik de fijne leeftijd van 9 of 10 bereikt had, was mijn lichaamsgewicht wel het minst van mijn zorgen.

Vandaag de dag dus niet meer.
Oudste is vorige week thuis gekomen met de mededeling dat ze dik is. Ze heeft dikke billen, een dikke buik en wat weet ik nog allemaal niet.

Merci aan de pestkoppen (die alweer gestart, maar op't matje geroepen en alweer gestopt zijn, voor zolang het duurt...ik ga jullie niet met de details vervelen) die blijkbaar niks beter vonden dan haar nu met dit soort commentaar te bekogelen.

Oudste heeft de pech in een gezin met graatmagere zus en magere moeder, die dan nog alles mogen eten, te wonen. En ja, ze is iets molliger...maar dik?!? Ze eet praktisch geen snoep, drinkt water en zelden frisdrank, maar 't kind eet zo graag. Ze vindt alles zo lekker....
Ik heb haar bmi berekend en ze valt (niet eens nipt) binnen de gezonde scores. Ze draagt een gewone maat kleren voor haar leeftijd, alleen niet alle modellen. Maar breng haar nu maar een keer aan't verstand dat ze inderdaad niet zomaar alles mag gaan eten, want te dik is ongezond, maar dat dieeten nu ook niet goed of zelfs nodig is, zonder er een anorexia-patiënt aan over te houden.

Ik weet in ieder geval weer waar mijn dagen mee te vullen. Gelukkig maar. Anders zou een mens zich nog gaan vervelen.

Goed geprobeerd...

Jongste wou vorig weekend niet met hem praten en heeft dat ook zo gezegd. In plaats van 10 minuten Skype om de zoveel weken, bleven er nog 5 over.

Dus is hij een super-actie gestart.
Eerst een e-card voor elk van de kinderen, die hij ondertekende met zijn voornaam. En deze week alweer gevraagd om de kinderen te kunnen spreken. Einde van de actie.
Dan dacht hij dat ze nu wel super-enthousiast zouden komen vertellen. Juist ja. LOL

Oudste heeft hem eerst laten weten dat hij niet met zijn voornaam moest tekenen 'Ge zijt wel nog altijd mijn papa!! Duh-huh!!'
En Jongste heeft gezegd dat ze het kaartje gezien heeft en wil wel spreken, maar niks te vertellen had, dus ze weer weg ging. lol. (Leedvermaak?? Ikke?? Zou niet durven!!)

Hij moet nu opeens een overzicht van de schoolvakanties hebben, terwijl hij deze zomer enkel over Kerst sprak. Zegt tegen de kinderen dat hij misschien naar België zal komen en dat ze dan samen naar de eerste kleine van zijn broer kunnen gaan kijken, want 'dan zien ze die ook'. Dat die broer op 2 minuten van hun school woont en dat ze dat kind ook wel via zijn ouders kunnen zien, speelt geen rol in zijn grote geheel.
Dat hij die broer misschien 2 keer per jaar zag, is ook niet van belang.
Het enige dat telt is dat hij een lokmiddel zou hebben om de kinderen bij hem te krijgen. Want zij hadden al gezegd dat ze tijdens het allerheiligenverlof bij Opa en Oma gaan logeren.

't Begint hem nu blijkbaar toch te pikken. Hmm.

Zo opeens. Raar.

Ik weet het!

Misschien is Trezebees zwanger en heeft ze geen aandacht meer voor hem?

The saga continues

Ik dacht van nu zo ongeveer met een Belgische nummerplaat rond te rijden. Na meer dan een jaar geleden naar België te zijn terug gekeerd, zou dat toch wel mogen. Of dat zou ne mens toch denken.

Voor alle politie-venten of -madammen onder u: Jaaaaa-aaaaaa! Ik weet dat je maar 6 maand met een buitenlandse plaat mag rondtuffen. Ga bij 't ministerie klagen. Ik ga niet met de fiets, want bezit niet eens zo'n ding.

Vorige week had mijn spiksplinternieuwe nummerplaat moeten toekomen.

NOT.

In de plaats daarvan kreeg ik al mijn papieren mooi terug met de mededeling dat ik toch eerst nog naar de schouwing moet. Omdat de auto vroeger op Zijn naam stond en niet op de mijne, dat verandert de reglementering. Laten ze mij nu weten. Beter laat dan nooit zeker??

Dezelfde dag kreeg ik ook een fijne brief van een ander super-werkend ministerie met de mededeling dat als ik niet binnen de 20 dagen na de datum van de brief een reglementaire inschrijving kan voorleggen ik een ik-weet-niet-wat-voor boete ga krijgen.

Moet ik nog zeggen dat ik gegild heb?? Nee??

Zeker van?

Ik wil het anders nog wel een keer doen.

AAARRRRHHHHHHHHGGGGGG!!!!!!!

Niet van mij

"Mamàààààà!!! Waar is dat roze briefje??"
"Euuhmmm....huh???"
"Om in te vullen!!"
"Wat invullen???"
Diepe zucht..."Awel mijne naam enzo."
"Mmmmmm. Jaaa. Mhhhh. Weet niet??"
"Maar mamààààà!! Dat briefje met die foto van de kinderen die lopen!!!"

En eindelijk zie ik een lichtje. Ze bedoelt het formuliertje voor de schoolveldloop.
"Oh, dat. Schatteken, dat ligt al lang in de papierbak."
En even denk ik nog dat ik dit probleem weer vlug van de baan gekregen heb. Tot Jongste haar ik-ben-super-boos-en-zal-het-u-laten-horen-huilbui bovenhaalt.

"Waarom ween je nu???"
"Morgen is wel de laatste dag dat we ons kunnen inschrijven en straks mag ik door ùw schuld niet meedoen!!"
"Qué???" "U bedoelt???" Even weet ik echt niet waar ik het heb, tot ik het begrijp.

"Maar schatteken, dat is op een woensdagnamiddag, dus die kinderen gaan daar niet minder voor in de klas moeten zitten. Ze moeten gewoon 's morgens naar school en daar dan langer blijven in plaats van naar huis te komen. Begrijp je?"

Zij wel, maar ik had het duidelijk toch niet begrepen. Haar blik heeft het me vlug aan mijn verstand gebracht.
Mijn Jongste gaat vrijwillig meedoen aan een veldloop. Ze gaat er zelfs een vrije woensdagnamiddag voor opofferen. En dat met een moeder die in haren tijd een keer ze oud genoeg was, haar ouders bewerkte om maanden op voorhand een oog- of tandartsafspraak te plannen om toch maar onder dat verdomde lopen uit te geraken. Ik wist effe niet waar ik het had.

Tot Oudste langskwam .
"Ga jij ook meedoen met de veldloop??"
Verontwaardigde blik. "Zijde zot ja??"

Er zijn toch nog zekerheden in't leven.

Vraagtekens

Af en toe sturen jullie (mijn dierbare lezers) me een mail of schrijven commentaar op mijn schrijfsels. Meer dan eens krijg ik te lezen dat iemand bewondering voor me heeft, of geïntrigeerd is door de manier waarmee ik met dingen omga. En elke keer opnieuw vraag ik me af waarom nu eigenlijk??

Zou ik mezelf beter voorstellen in m'n blog en irl veel meer klagen??
Nope. Zou van m'n zus heel terecht nogal vlug de wind van voor krijgen! Uiteindelijk belanden alle frustraties op de blog, om ze dan zo vlug mogelijk te vergeten, dus lezen jullie meer gezaag dan de mensen van mij te horen krijgen.

Doe ik dan echt iets dat bewondering verdient?? LOL! Dan moeten jullie wel elke alleenstaande-werkende-mama-die-zichzelf-voorbijloopt bewonderen. En wie heeft daar nu tijd voor?

God ja... ik heb MS. So what?? Ik ben bij de gelukkigen die weinig motorische symptomen heeft en met veel rusten, vroeg gaan slapen, wat pijnstillers, aanpassen van mijn ritme en de kids af en toe bij oma en opa dumpen min of meer gewoon kan voortdoen. Of dat al dan niet zo zal blijven...dat zie ik dan wel als het zo ver is.

Ik vermoed dat ik gewoon het geluk heb de karaktertrek te hebben content te zijn met wat ik heb. Het beste bewijs daarvan is toch wel dat ik het 15 jaar met hem heb uitgehouden ;-)) En chance dat hij zijn schuldgevoel (dat ik af en toe een beetje moet voeden) afbetaalt, waardoor ik financieel momenteel geen zorgen heb.

Dus heb maar niet te veel bewondering of respect. Allemaal niet nodig. Zou alleen maar naar mijne kop kunnen stijgen en dan wordt ik nog een grotere verwaande trien dan ik al ben!

Resultaat

Ik was één van de enigen die de foto's thuis gemaakt had. 't Valt op dat die kinderloos zijn oftewel ne vent/madam hebben om bij die kinderen te blijven. Want ik zou niet weten waar ik de tijd moet gaan halen om voor foto's 'eventjes' naar Brussel of Oostende te gaan rijden.
Heb dan maar onmiddellijk gezegd dat mijn producties onder 'huis- tuin- en keukenfoto's' vallen.

Commentaar van de fotograaf die de lessen geeft op mijn fotookens: deze van de bladeren moet verticaal, want 'straalt dan meer kracht uit'. Daar kan ik hem nog in volgen.

Die van de lamp vond hij maar niks, onder het motto: goed geprobeerd, doe het nog een keer en misschien lukt het dan.
LOL

Maar hij vond iets dat ik er maar had bijgestoken, omdat ik er anders geen vijf had, een 'creatieve foto'.

Volgens hem 'had ik ondanks mijn beperkingen (ie de kinderen niet zomaar aan de kapstok kunnen hangen), goed gebruik gemaakt van wat er aanwezig was.'

Over deze foto 'is duidelijk nagedacht' want ik heb gezorgd voor een 'andere wijze' van schaduwen fotograferen (mijn kinderen doen onnozel) en gelet op het feit dat ook de ondergrond 'interessant' is door de barsten en verschil in structuur in het asfalt en de grassprietjes die voor kleur zorgen.'

AS IF!!!

Ik heb deze foto op een rappeke gemaakt, omdat de kinderen ook wat aandacht wouden. Maar dat wel niet aan zijn neus gehangen, beetje hummen en knikken doet het altijd ;-))

Opdracht 1

Vorige week in de fotografieles onze eerste opdrachten gekregen. Vandaag moeten we 5 foto's meebrengen onder de noemer 'licht en schaduw'. Doelstelling: leren werken met je camera.

De voorbije twee lessen heb ik eigenlijk niet echt iets bijgeleerd. Het ging vooral rond kennismaking en bespreken van wat foto's. Het is duidelijk de bedoeling van de leerkracht dat we nu vooral experimenteren en al doende leren (dat hoop ik tenminste...lol).Ik heb hier in ieder geval de godganse tijd met mijn camera rondgehangen, heb mijn statief en de handleiding zelfs uitgehaald en héél veel aan de knoppekens gedraaid.

Ik zal vanavond wel horen wat het wordt. Ik heb in ieder geval geprobeerd zijn doelstelling te bereiken, of mijn foto's dan al dan niet binnen zijn thema vallen, laten we eventjes gemakshalve terzijde.


Dit zijn 2 van mijn 5 gepruts-resultaten. Het is vandaag absoluut onder het motto 'en als't niet goed is, ik heb er nog!' ;-))

Slapen

'Mamàààà, ga jij nu alwéér slapen????'
Mijn Jongste gisteren, met een diepe zucht erachteraan, toen ik 's namiddags mijn o-zo-nodige extra uurtje (of twee) slaap wou halen.

Hoe leg je aan een kind uit dat haar mama veel moet slapen, zonder haar de balast mee te geven dat mama eigenlijk ziek is? Want mijn kinderen zijn nog steeds compleet onwetend over het MS-gehalte dat een deel van mijn leven bepaalt.

En ik wil dat graag nog wat langer zo houden. Alleen is dat nu niet meer zo evident, werken in combinatie met al hun buitenschoolse activiteiten en het huishouden wegen zwaarder door dan ik had gehoopt.

Uiteindelijk maar verteld dat sommige mensen gewoon heel veel slaap nodig hebben en anderen niet. En dat ik toen ik in het eerste leerjaar zat ik ook 's namiddags in de klas in slaap viel.
Ze heeft toch eerst naar Oma en Opa gebeld, om bevestiging te krijgen, alvorens ze de slappe lach kreeg. Hilarisch vindt ze het. In het eerste leerjaar in slaap vallen!!

Vandaag kon ze met veel verve aan Buurmeisje uitleggen dat ze stil moet zijn, want 'Mama slaapt, omdat ze in het eerste leerjaar ook altijd in slaap viel!'

Pover

't Is triestig. Hééél pover. Magertjes zou ik zelfs durven stellen.

En dan heb ik het over jullie voorstellen voor mijn blind date.
Buiten mannen die zich als 'fall back' opgeven, of al een lief hebben, maar wel ne keer een 'babbel-lunch' willen inlassen, kwam er bitter weinig uit de bus.

Reden?? Pffff... Jullie kennen gewoon geen single mannen? Of toch geen half-deftige ;-) Of alleen venten die op zoek zijn naar een madam om huisje-tuintje mee te spelen en hunne was en plas te doen. Misschien kent ge er wel, maar durft ge ze niet op mij afsturen? Of er zijn niet echt zo veel single mannen als men soms wel laat uitschijnen?

O-o-o-f..... ik ben gewoon te difficil?? Te veeleisend? Te onafhankelijk?

Zucht.

Het zij dan maar zo.
Zal een andere manier moeten vinden om aan mijn entertainment te komen ;-)

Gezond verstand

Ik sta weer een stap verder in het oplossen van Oudste's pestprobleem.

Vorige week al mijn stoute schoenen aangetrokken en een paar moeders van meisjes uit haar klas aangesproken.
Zonder namen te noemen verteld wat er zoal gebeurde en dat het mij niet kon schelen hoe seuterig mijn dochter wel is, maar dat dit me echt te ver ging. Ook gezegd dat ik haar weerbaarder probeer te maken, uitleg dat ze het met bepaald gedrag uitlokt en dat ik niet verwacht dat alle kinderen haar vriendin zijn. Maar wel dat ze haar moeten gerust laten en tenminste een beetje respect voor anderen hebben en dat ik echt wel hulp nodig had om dit te kunnen oplossen.
Tot mijn grote verbazing heeft één van de moeders rechtuit gezegd dat ze aan de hand van mijn verhalen kon opmaken dat haar dochter en voor iets tussen zat. Bleek dat dit kind twee jaar geleden zelf gepest werd. De moeder was er niet goed van.

Die kinderen zijn thuis duidelijk een keer goed de les gespeld. De moeders zijn zelf zo ver gegaan dat ze ouders van andere kinderen uit de klas ook op de hoogte gebracht hebben, want een meisje wiens mama ik helemaal niet gezien heb, heeft zich bij Oudste verontschuldigd.
Geen scènes of beschuldigingen waar ik zo bang voor was, enkel gezond verstand en een oplossing.

Vandaag dan nog een keer bij de directeur geweest, die de leerkracht op de hoogte gaat brengen en alles in de gaten blijft houden. De mededeling gekregen dat ik zelf natuurlijk ook op tijd aan de alarmbel moet trekken, want hij gaf toe dat het vaak zo geniepig gebeurt, dat niemand er op school weet van heeft.
Met hem ook de testen van deze zomer besproken en me weer gerealiseerd waarom ik deze school gekozen heb ;-)

De voorbije week is alles heel goed gelopen. Oudste gaat weer zonder problemen naar school, verdraagt kritiek zonder zich constant geviseerd te voelen, speelt weer op de speelplaats, antwoord op opmerkingen zonder te beginnen janken en voelt zich duidelijk beter.

We kunnen er weer effen tegen...

Fatal mistake

Hij had deze week een mailtje gestuurd met de vraag naar de resultaten van de testen die de kinderen deze zomer gedaan hebben en de overschrijving van de echtscheiding. Dat hij daar maar 2 weken na datum mee afkomt, mogen we al als een succes beschouwen.
Omdat ik 2 dagen later nog niet had geantwoord, kreeg ik dezelfde mail nog een keer geforward.

Ik wou eerst vanalles op mail zetten, maar omdat ik hem toch ook op de hoogte wou houden van de pestproblemen die we met Oudste op school hebben, had ik gemaild dat hij maar een keer moest bellen.

En wat roepen we dan in koor??
'NIET DOE-OE-OE-OE-OE-OEN!!!'
En daar op de achterste rij???
Ik hoor jullie ook wel! 'DOM KALF!! DWAZE TRIEN!'.

Twee minuten later telefoon.
Zijn commentaar op het feit dat Oudste gepest wordt, is dat het haar eigen schuld is, want ze lokt het met haar seuterig gedrag uit. En dat Jongste autistische trekken zou hebben, dat heeft hij deze zomer ook gezien, want ze wou nooit 'echt' met hem spreken.

Het is duidelijk nog niet bij hem opgekomen dat dit hééééél misschien ééventueel zou kunnen komen omdat een zesjarige niet echt een band heeft met iemand die ze twee keer per jaar ziet. En dat Jongste sowieso al zeer selectief is in wat ze tegen wie vertelt. En dat het misschien raar is dat hij dat vroeger dan toch nooit heeft opgemerkt??
Verder mag Oudste nog zo'n grote seut zijn als maar kan, dat is geen excuus om haar steeds weer te pesten. (Ik zal het leren Geertrui!!!) En ja, ik werk ook aan haar weerbaarheid en hoe ze er mee moet leren omgaan, maar die pestkoppen moeten ook te horen krijgen dat dit gewoon niet acceptabel is.

Hij had dan natuurlijk nog een hele resem dingen die opeens superdringend moesten worden geregeld en allemaal commentaar op wat ik wel of niet moest doen, financiële tralala waar hij weer mee afkwam, kritiek op de kinderen die hij met moeite een week gezien heeft...

Ik had er gewoon genoeg van. Ik slik veel, maar het recht om zo'n kritiek op de kinderen te geven, heeft hij vorig jaar verspeeld.
Heb mijn 'bleitkraan' opengezet en gezegd 'dat ik echt wel mijn best deed' en 'niet tot last wou zijn' en 'het werken in combinatie met de zorg voor de kinderen fysiek toch wel héél zwaar is'....

Ne vent is toch dom.
Ik heb de fout hem te laten bellen al veel te veel gemaakt. Maar in mijn 'bleitkraan-truc' trapt hij al 16 jaar.
Zo plotseling kan hij dan wel beleefd zijn. En heeft hij 'begrip' voor mij (AS IF!!!).

Maar ik heb toch niet meer naar zijn gekreft moeten luisteren. Het doel heiligt de middelen en ik was stom, maar hij nog veeeeeel stommer!

Huiszanger

Herman is deze week onze privé huiszanger. Hij zingt wel de hele tijd hetzelfde liedje.

's Morgens op tijd op mijn werk komen, lukt bijna....als je niet op een kwartier kijkt. En ook niet op een half uur. En Herman maar zingen vanachter in mijn auto. Opzij, opzij, opzij... Maar de file bleef staan.

Om half vier stipt vertrokken omdat Oudste om half vijf naar de muziekles moest. Maak plaats, maak plaats, maak plaats... Herman had er nog lol in. En om half zes naar de pianoles. In hetzelfde gebouw???? Alé gij!! LOL!! Dan zou ze daar gewoon zelf naartoe kunnen gaan! In een andere straat natuurlijk. We hebben ongelofelijke haast. Zucht.

Ik had net genoeg tijd om ze weer thuis bij de babysit af te zetten en naar mijn eerste les van de fotografiecursus te vertrekken. Opzij, opzij opzij, want wij zijn haast te laat.. Herman was het nog niet beu. Daar net op tijd binnengesprongen. Te snel rijden... pfff snel is relatief want ... We hebben maar een paar minuten tijd.

En vandaag...de kinderen op school opgepikt, terug naar Gent gereden om alle spullen voor de muziekschool te vinden en een piano te huren (yay!! Gelukt!! Bij een yummie man dan nog. Die mag hier altijd de piano komen stemmen ;-)) De ontbrekende schoolspullen gekocht en eindelijk naar huis gekomen. Nu nog die stapel zien gekaft te krijgen. We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan

En Herman... die zingt onverstoorbaar verder.

En weer dooooooorgàààààn!

Alé vooruit

Dag één van het nieuwe schooljaar zit erop. En ook de vuurdoop van mijn ex-schoonouders om de kids op school te gaan halen.

Ik heb vorige week mijn stoute schoenen aangetrokken en ze gebeld. Vond dat gezien ze wel de kinderen willen zien als het hun past, ze daar ook iets voor mochten terug doen. Dus heb ik gezegd dat Hij had verteld dat ze zeker wel bereid zouden zijn om te helpen nu ik ga werken.

Aaaaah...euhhhh...ja zoetjen...euhhhhh. en welke dag zou dat dan zijn???? Niet de woensdag, dan ben ik thuis! (en weet ik dat e een stuk verder rijdt om de andere kleinkinderen te gaan halen!)
Ze moesten er eens 'over denken'.

Na een nachtje rijp beraad, hebben ze besloten dat ze de kinderen op maandag zouden ophalen en naar de dansles brengen, want die is bij hen in't dorp. De muziekles op dinsdag en donderdag is bij ons in't dorp en toch wel een héél lange dikke 10 minuten rijden. Stel u voor. Veuls te ver.

Vandaag de kinderen gaan ophalen. En wie belde toen ik daar stond?
Hij.
Of all people.

Als hij evenveel (of weinig) naar zijn ouders belt als vroeger, is dat misschien één keer om de 3 weken. Maar dan doet hij dat verdorie wel als ik daar juist ben en hem nog niet laten weten heb dat door 'ziin voorstel' de kinderen bij zijn ouders zouden zijn. Kwam compleet uit de lucht vallen natuurlijk toen zijn vader de kinderen riep.

Toch wel beetje een Oeps moment.

Beetje veel zelfs.

Oeps. LOL.

Feestjen

Gisterenavond stond mijn verjaardagsfeestje op het programma. En ik kan besluiten dat:

• Hoewel veel van mijn vrienden in het buitenland wonen, er hier in den Belgique ook nog mensen blijken te wonen die zich voor mij (of den drank en het eten...) willen verplaatsen.
• Dat ze dat zelfs doen als ze nog maar net terug gekomen zijn van een reis.
• Ze ook nog een keer super cadeaus mee hadden.
• Ze heel mooi in koor gezegd hebben dat het eten lekker was.
• Het weer voor één keer ook heeft meegespeeld, want dat we tot 1h buiten gezeten hebben.
• Er genoeg alcohol in den aperitief zat.
• Ze het eten daarom natuurlijk lekker vonden!
• De buurmeisjes nog net op tijd waren voor het dessert.
• Er niet meer veel over is van de chocoladetaart.
• Mijn huis al bijna weer is opgeruimd.
• De afwezigen ongelijk hadden.
• Ik ervan genoten heb.

In't kort: mijn 'verloren' verjaardag van vorig jaar is ingehaald en ge zijt allemaal uitgenodigd om volgend jaar weer mee te komen vieren!

Promises, promises...

Jullie wilden meer details. Awel ge krijgt ze.
Wat zou ik een leuke blind date vinden....mmmmmmhhhhh....effe denken....

Iemand van rond mijne leeftijd of ouder (fyi ik ben 36). Gevoel voor humor is zéér belangrijk én relativeringsvermogen. Ironie en sarcasme mogen ook geen woorden zijn die hij nog eerst in het woordenboek moet gaan opzoeken...

Qua uiterlijk val ik niet op bepaalde types. Ik vind iemand aantrekkelijk...of niet.
Ik heb zelf niet de pretentie een Miss of Barbie-poppemieke te zijn ( heb daar net één hersencel te veel voor, dju toch! ). Maar dat wil ook niet zeggen dat ge mij met ne lelijkaard op stap moet sturen hé!!

Iemand die mans genoeg is om een speld tussen mijn gekwèèk te krijgen.

Hij moet zonder -dt fouten kunnen schrijven. Dan kan hij die van mij verbeteren ;-)

Iemand die iets te vertellen heeft. (Is altijd handig om mij een keer te doen zwijgen).

Iemand die met mes en vork kan eten, zonder de inhoud van zijn mond en maag voor alle andere aanwezigen tentoon te spreiden met bijpassende geluiden.

Maar vooral, iemand die niet absoluut op zoek is naar ziijn nieuwe 'droomvrouw' om nog lang en gelukkig mee te gaan samen leven.
Want eigenlijk ben ik helemaal niet 'op zoek'. Ik heb momenteel niet echt behoefte aan een nieuwe relatie en vooral niet aan alle rompslomp die daar ook weer bij komt.

Ik ben content met de situatie zoals ze nu is en jaàààààjaaa.... 'zeg nooit nooit!' en 'ge weet niet wat er zal komen' en 'met twee is toch beter...' en wat weet ik nog allemaal.... dat zien we dan wel als het ooit nog zo ver komt. Nu wil ik vooral wat genieten.

Dus laat maar komen die voorstellen. Ik ben écht wel benieuwd of jullie iemand vinden die zo zot is, om een keer met mij op stap te trekken ;-)

Helaas pindakaas

Ik zal Zapnimf (en anderen met eventueel dezelfde hoop) moeten ontgoochelen. Er zullen geen pittige verhaaltjes over grote smurf komen.

Of hij al dan niet geïnteresseerd zou zijn, laat ik dan nog in het midden. Nieuwsgierig ja, geïntrigeerd is hij ook wel en volgens mij absoluut op zoek naar een lief. Al beweert hij er 'genoeg' te hebben ;-)
Maar ik zou het, zelfs al was hij mijn baas niet, echt niet zien zitten. Ik heb gewoon niks gemeenschappelijks met die man. Buiten het feit dat we bij hetzelfde bedrijf werken (waar hij dan nog de CEO is..lol)

Ik heb niks met het genre man dat op zaterdagavond een mail stuurt naar zijn secretaresse om een restaurant te reserveren voor de maandagmiddag. (Heb nog moeite moeten doen om die op tijd te bereiken! Belt dan toch zelf.)
Of die hele procedures opstelt over hoe de labels en de indeling van zijn mappen moeten gemaakt worden. De kleuterklas heeft er niks aan... en ik vind het niet erg om dat te doen, verstand op nul is heel fijn (vooral als je er al niet veel hebt zoals ik) maar de manier waarop de mails geschreven zijn.... Ik vraag me af of hij zou doorhebben dat ik de helft van de tijd met hem zit te lachen ;-) Waarschijnlijk niet, gezien ik er nog altijd werk!

En vemits er geen andere mannen aan de horizon lijken rond te dwalen, die zich eventueel wel in mijn richting zouden kunnen begeven (en dan moet ge nog het geluk hebben dat ze niet snel rechtsomkeer maken), zal ik jullie moeten ontgoochelen. Geen mannen of date-verhaaltjes in't verschiet.

Helaas pindakaas. Jammerrrrr de bammerrrrrrr.

Tenzij jullie met een blind date op de proppen komen.

Dat zou ik nog een keer grappig vinden.

Opdracht

Vandaag een brief gekregen ivm met mijn cursus fotografie die binnen 2 weken (yay!!!) start.

We hebben al een opdracht voor de eerste les. Foto's meebrengen, 5 foto's die jezelf beschrijven en 1 'super' foto. Het hoeven gelukkig geen zelfgemaakte te zijn ('t is maar een beginnerscursus hé!)

Ik vind mezelf beschrijven al zo moeilijk. Ik zou het niet weten onder vorm van 5 woorden, laat staan dat ik daar 5 foto's over vind.
Mijn kinderen, dat zijn er dan al twee...nog 3 te gaan..... euh... foto's van eten?? Hoewel ik het laatste jaar nog maar bitter weinig kook. Het communiefeest was daar echt wel een uitzondering in. Foto's van boeken dan maar??? Zoooooo saai.......dan vallen ze daar direct in slaap. Nen kapot geknipten foto van hem en Trezebees??
Het feit dat ik blog komt ook al niet in aanmerking. Anders moet ik ook al geen commentaar meer geven op de lessen en zeker niet over 't volk dat in de groep zit.

Een 'super' foto vinden is niet zo'n groot probleem. Het www staat er vol van. Uit dat hele aanbod kiezen, is veel moeilijker.

Ik heb nog een weekje om na te denken.

Het zet je 'stoute franke teut' op een foto?

Stout

Gisteren koffiekoeken meegenomen naar 't werk. En omdat ik nu eenmaal de centraal zittende secretaresse ben die over alles op de hoogte zou moeten zijn, kwamen ze bij mij vragen of ik niet wist van wie die waren.
Veel kussen en gelukwensen gekregen. Voor een paar koffiekoeken doet ne mens al ne keer iets ;-)

Alleen grote smurf. Die moest weer speciaal doen.
omdat ik jarig was, zou hij het 'officieel' doen en mij dan toch 3 kussen geven. 'Want voor één keer mag dat dan wel eens..."
Om dan een kwartier later zonder schaamte te vragen of ik 's avonds goed ging feesten 'met mijn vriend'.

"Want ge hebt toch wel een vriend.. of zo...???"
"Eén?? Maar neeee...Ik heb er meerdere. Een meisken moet het gebrek aan kwaliteit toch oplossen en dus heb ik voor de kwantiteit gekozen."
"Ah. Da's dan toch wel lastig op zo dagen als een verjaardag of nieuwjaar als ze u allemaal willen zien???"
"Aaaah, ge hebt daar precies ervaring mee! Enige tips?"

Maar daar heb ik geen antwoord meer op gekregen. lol

Hij weet precies nog altijd niet wat hij aan mij heeft, want komt vaak als ik bij smurfin-baas in de bureau sta ook neuzen en nieuwsgierige en dubbelzinnige vragen stellen. Vrouwen nieuwsgierig?? Mannen nog vele meer!
Zijn conclusie vandaag was dat ik 'een stoute' ben.

Een stoute franke teut.

't Wordt met de dag beter.

Niets wijzer

270 € armer en niets wijzer. Dat is mijn conclusie voor vandaag.

Omdat Jongste op school zo'n problemen had, heb ik deze zomer beslist de kinderen te laten testen. Kwestie van ze zo goed mogelijk te kunnen begeleiden en te vermijden dat de problemen alleen maar groter worden.

Een eerste testdag was in Antwerpen, waar de resultaten verruit in lijn lagen met wat ze mij op school verteld hadden. Dus ook maar een psychologe onder de arm genomen om die resultaten nog beter te kunnen interpreteren.
Of dat was toch het plan.

Blijkt dat dat braaf meisken haar resultaten helemaal niet in lijn liggen met wat ik tot nu toe te horen gekregen heb. En een uitleg voor dat verschil heeft ze natuurlijk niet. Wat had je verwacht.
Ik heb het kaartje 'Ga naar de gevangenis en indien u start passeert, krijgt u geen geld' getrokken. (Ha neen, want ik moet betalen!)

Maar ik moet, met twee tegenstrijdige resultaten, wel beslissen wat ik nu ga doen. En hulp van hem moet ik daar niet bij verwachten. Die kreeg ik al niet toen we nog getrouwd waren, laat staan dat hij daar nu mee zou beginnen.

Bon, ik ga de fles wijn open doen. En er een nachtje over slapen, maar er morgen niet aan denken, want dan ben ik jarig. (HINT! HINT!)

Weg. Alweer.

Dit weekend heb ik voor de vierde keer deze vakantie valiezen gemaakt. En geen enkele keer voor mezelf! Hebde nu geen medelijden met mij? Nee???

Ik ook niet. Had maar tegen grote smurf moeten zeggen dat ik een vakantie had gepland en een week onbetaald moeten nemen. 'Eigen schuld dikke bult' zou Jongste zeggen en ze heeft dan nog gelijk ook.

Ondertussen zijn ze alweer weg. Met zijn ouders.
Het enthousiasme dròòp eraf toen ze deze morgen de kinderen kwamen ophalen. 't Was werkelijk overdreven.
Commentaar op het teveel aan bagage, die ik al had gehalveerd... (Mijn ouders zouden gevraagd hebben waar ik de rest had gezet...) En op mijn 'En veel plezier, hé!' kreeg ik van zijn moeder het antwoord: 'Goh, ja....we zullen er maar het beste van maken...'
Het prototype van super-enthousiaste grootouders die er een paar dagen op uit trekken met hun kleinkinderen.

Ben benieuwd of ze het tot zaterdag gaan volhouden. En hoe ze gaan reageren als ze doorkrijgen dat Jongste niet enkel op haar papa lijkt, maar ook het karakter van hun zoon heeft... succes verzekerd!

Zoek de fout

Zijn ouders komen de kinderen morgenvroeg halen om aan weekje naar de zee te gaan. Iets dat de kinderen van zijn broer al jaren elke zomer twee weken doen. Die van mij mogen dit jaar voor de eerste keer.

Hij heeft hen duidelijk de les gespeld, want zijn moeder heeft maandag al gebeld om een uur af te spreken. Toen ik vroeg wanneer ze terug thuis gingen zijn, had ze wel niet onmiddellijk een antwoord, daar hadden ze nog niet over nagedacht (een mens mag ook niet té veel verwachten hé, waarom zou ik moeten weten wanneer mijn kinderen weer thuis komen....moeilijke madam dat ik ben!)

Nu blijkt dat de twee oudste super-slimme-toffe-kinderen van zijn super-broer ook meegaan.
Want.... de jongste is op kamp en de ouders moeten werken en ze hebben geen opvang. En als ze niet meegaan naar de zee, zou er misschien nog wel iemand moeten komen die ze helemaal niet kennen en dan heeft mémé nog liever dat ze met hen meegaan, want dat is toch beter....

Die gasten worden dit jaar 14 en 15.

Als mijn kinderen op die leeftijd nog een babysit nodig hebben om voor hen te zorgen terwijl ik ga werken, dan fret ik mijn schoenen op.

Suuuuuper-mama

Vandaag ben ik weer uitgeroepen tot 'beste-mama-van de-heeeeeeeele-wereld'. Een titel die meestal maar één dag geldig is. Van genieten zolang het duurt dus.

Ik had eindelijk de knoop doorgehakt en beslist welke trampoline ik zou kopen. Hele vreugdedansen zijn er uitgevoerd toen bleek dat de brave man die ik had opgebeld, ze onmiddellijk zou brengen en opstellen.

Ze hebben met z'n tweeën, elk op een stoel zitten kijken hoe hij meer dan een uur gewerkt heeft. Beter dan een babysit. Ik heb ze gewoon niet gehoord.

En nu zijn ze met Buurmeisje aan het springen. En draaien. En vallen. En botsen.
En ben ik een sùùùùùùùper-mama, want ik heb zelfs nog pannenkoeken gebakken ook!

Dat dit alleen was omdat ik geen brood in huis had, weten mijn bloeikens van kinderen natuurlijk niet ;-)

De waarheid komt uit....

Jongste heeft vorige week moppen-van-op-kamp tegen mijn moeder verteld. Niveau verzekerd dus.

Toen ze de vraag kreeg of ze die moppen volgende week ook aan zijn ouders zou vertellen, bekeek ze haar grootmoeder een keer scheef en zei ze dat ze dat 'natuurlijk' niet zou doen.

Want....
'Dat zijn niet mijn échte oma en opa!'
'Huh??'
'Ah neen, jullie zijn mijn echte oma en opa. Die noemen we wel mémé en pépé, maar dat is zo maar een naam. Die zijn niet écht.'

En mijn Jongste is niet van gisteren ;-)

html

Grote smurf heeft me gisteren een hele uitleg gegeven over html-codes. Ik vind het al bewonderenswaardig dat hij dat nog durft, nadat ik vorige week de hele site had laten crashen door mijn gepruts ;-)) Tenzij hij daar natuurlijk nog niets van wist...

Vermits de facturatie de deur uit was (én volgens procedure Ha!!), heb ik nu weer tijd om andere dingen te doen en het bos even te laten voor wat het is. Dus pruts ik maar weer aan de site. En stel ik een vraag die, volgens mij dan toch, met een simpel en kort zinnetje kan worden beantwoord. Simpel, mijn oren... de hele html-rimram heb ik gekregen.

Maaaaar.....ik heb er zelfs een stuk van begrepen (juicht ende feest!) en iets op de site gezet via de code. Want zo ben ik dan wel, niet toegeven dat ik het niet zou kunnen.... De wysiwyg-versie heb ik verwaarloosd, html was gisteren mijn vriendje.

Ik moet mijn titel van IT-verantwoordelijke (staat zo op de site, écht waar!) toch een beteken invullen ;-)

Vollen bak

Ze zijn weer thuis. En ik zal het geweten hebben.

De 'mààààmaaaaaaa-'s' en 'ik wil... ik wil..' zijn niet te tellen. Het aantal keren dat de wasmachine gedraaid heeft ook niet en de manden strijk wìl ik niet eens tellen. Mijn pc is niet meer van mij en er ligt weer eten in de koelkast.

Bon, ik had me wel voorbereid op het feit dat ze vuil zouden terugkeren van op kamp. Maar 'vuil' is gewoon 'vuil'. En dat woord was donderdagavond echt niet van toepassing op mijn oogappeltjes. 'Ongelofelijk smerig' is eerder iets dat in mij opkwam. Of 'degoutant vies'.

Jongste had er niet beter op gevonden dan al haar vuile kleren gewoon bij de propere in de reiszak te smijten. En dan kwam ze met een mama-jij-bent-toch-niet-slim-gezicht zeggen dat ze na drie dagen niks meer had dat nog niet vuil was en dat ze niks kon vinden tussen haar spullen. Ik had de zak duidelijk niet goed ingepakt.
Ze verwachtte blijkbaar dat ik mezelf zou verdedigen, maar ik heb maar simpelweg schuld bekend. The easy way out. Die discussie kan ik toch niet winnen ;-)

Vandaag nog de berg was en strijk bezweren en hopen dat hij vanzelf smelt of verdampt. De rommel die ze maken à la Mary Poppins opruimen. Zien dat er deze middag eten op tafel staat.
Maar ook verder lezen in mijn boek.

't Is tenslotte weekend.

Voice mail

Gisteren een berichtje van een vriendin...

Ik hoefde haar niet terug te bellen om te weten wat er scheelde, de toon van haar stem zei al genoeg. Toen ik haar hoorde, werd mijn vermoeden alleen maar bevestigd. En ook toen ze zei dat ik nog niet het hele verhaal kende, wist ik al wat ze bedoelde.
Heel even was het terug één jaar geleden en voelde ik weer waar zij nu door moet. Ook al zijn de omstandigheden compleet verschillend, de essentie blijft toch altijd hetzelfde en de pijn ook.

Plotseling zijn we van plaats verwisseld en ben ik degene die haar vertelt dat ze sterk genoeg is. En dat ze mij altijd mag bellen, want dat ik zal luisteren zonder te oordelen. En dat ze wel een regeling zullen uitwerken.

En dat het goed komt. Met tijd en boterhammen.

Ooit komt het goed. Echt waar.

Ik spreek uit ondervinding.

Bos

Ik was vandaag in een bos. Een héél groot bos, met hooooooooge bomen. En met dikke bomen. Maar vooral met héél veel bomen. En twee smurfen-bazen.

Deze morgen een meeting met grote smurf en brilsmurf over de facturatie. Sinds ik die doe, is door mijn (waarschijnlijk heel domme) vragen duidelijk geworden dat de procedure voor elk van hen nogal verschillend is. Dus gingen ze die nu wat meer op elkaar afstemmen.
Toeme. Ik had juist door wie er wat van mij wou.
Tijdens de meeting zijn ze een paar keer 'way over my head' gegaan, maar ik ben minzaam blijven glimlachen en noteren. Mijne mens, azo'n ingewikkeld gedoe.

En dus zat ik de rest van de dag in't bos. Met de hoooooge bomen. Om mijne weg te vinden, want de facturatie moet NU buiten. En om alles in een overzichtelijke, begrijpbare procedure te gieten. Komt ervan als er geen secretaresse voor u was. Dan moet ge't zelf nog allemaal opstellen.

Ik heb op't werk ook gezegd dat ik in't bos zat en ik eigenlijk maar aangenomen was om postzegels te plakken, de post te verdelen en de vaatwas te legen. En ze vonden het grappig. (zij wel!) Ze hebben er blijkbaar alle vertrouwen in dat ik mijne weg wel weer vind.

Ik ook.

Ooit een keer.

Misschien tegen volgende week of zo, want moet nog naar het website-beheer-bos ook...

Rood

Resultaat van mijn weekend, veel kilomerters bij op de teller van mijn voiture en een rode rug en schouders. Een hééééél rode rug en schouders.

Maar ik heb toch genoten van de drie dagen dat de zomer hier geduurd heeft.

Vrijdag eten en een glas wijn op een terras met collega-bloggers die me deze keer niet in de diepvries gedraaid hebben (want geen plaats)...Lol verzekerd.
Zaterdag de was en de plas gelaten voor wat hij was (daar ben ik héél goed in) en naar Gent getrokken om een paar spullen. Gezien ik daar dan toch was, kon ik maar moeilijk terug naar huis gaan, zonder (zoals veel anderen) mij op een terrasje te placeren.

Gisteren (zoals nog véél meer anderen) richting kust gertrokken. Een expat-vriendin heeft daar voor een tweetal weken haar tenten opgeslaan. De afspraak lag al vast van in mei en ik kon echt geen andere dag, anders was ik in mijn tuintje blijven zitten. Meer dan 2 uur heen en nog een keer zoveel terug. Uren op't strand zitten kletsen (ik weet weer alle roddels), maar te lui zijn om de zonnecrème, die we op het appartement vergeten waren, te gaan halen.

En vandaag aan grote smurf moeten uitleggen dat ik momenteel schouderklopjes echt, maar écht niet zo leuk vind...

Moe

Week 4 op mijn niet-meer-zo-nieuw-werk is achter de rug. En het voelt alsof ik daar al maanden werk.

Mijn werk wordt nog steeds geapprecieerd en ze komen nog steeds vragen of ik dit of dit ook wil doen. Bazin-smurf heeft wel een mail rondgestuurd dat ik niet verplicht ben aan alle opdrachten te werken en ik zelf mag aangeven wanneer ik er geen tijd voor heb. Yay!

Deze week was de eerste week dat ik werk en kind ('t was er maar eentje) moest combineren. Oeps. Ik ben er toch twee dagen in geslaagd op tijd op mijn werk aan te komen...

Ondanks het feit dat er een week vakantie tussenzat (waar van rusten wel niet veel is in huis gekomen) ben ik nu al moe.
Ik zou veel vroeger moeten gaan slapen, in't weekend recupereren, gezonder eten, niet tot een stuk in de nacht lezen, niet bij de buren mogen blijven hangen....Ik wéét dat wel, maar ik wil ook het gevoel hebben dat ik tenminste leef. Alleen werken en kinderen proberen opvoeden, daar heb ik niet genoeg aan.

Bon, deze avond trek ik erop uit, morgen moet ik om 9h in Gent aan't station staan om Jongste op kamp te sturen, de was en de strijk doen, zondag een dagje naar de kust op bezoek bij vrienden...

en maandag héél moe naar mijn werk.
En ze zijn daar nu al aan't speculeren over waarom ik zo moe was....

Trezebees

Na een half uur met de kinderen in de auto, wist ik alweer alle nieuwtjes van de papa.

Over hoe hij een supergrote-platte-tv met geluid dat van-overal-ook-achter-u komt heeft, en een X-box met super-coole spelletjes en dan vooral hoe goed hij dat racen wel kan. Hij heeft ook een spiksplinternieuwe blauwe-nog-blinkende-want-hij-heeft-er-nog-maar-twee-keer-mee-gereden BMW moto (maar geen midlifecrisis....ABSOLUUUT niet! lol)

Maar ook over hoe ze niet over mij mogen spreken als super-veel-beter-dan-mij-lief erbij is, want dat is 'veel te moeilijk' voor haar.

Qué???

Ik wist al dat ze het 'zoooo lastig' had omdat ik altijd op de achtergrond (op g*verd*mme meer dan 1000km afstand!) aanwezig zou zijn. En de reden waarom hij alleen met mij praat aan de telefoon als hij op zijn werk is en niet van thuis uit, of waarom hij altijd vrij afstandelijk wil blijven, kon ik ook wel raden. Maar dat de kinderen zelfs gewoon niet over mij mogen spreken.... pffff.
Van iemand die de 30 voorbij is (toegegeven, nipt...maar gepasseerd is gepasseerd...) verwacht ik toch een beetje meer maturiteit. Veel zelfvertrouwen heeft dat meisken duidelijk niet.

Het is gewoon een flauwe trezebees.

Een heeeeeel flauwe trezebees.

Private appointments

Vorige week op mijn werk moest ik een vergadering plannen. Dus de agenda's van iedereen die erbij moest zijn geopend, op zoek naar een gaatje in hun schema.

Bleek dat Grote Smurf zijn agenda vol staat met 'private appointments'. Om de andere dag wel één. Hij heeft de rode muts, dus mag in zijn outlook calendar plaatsen wat hij wil, maar moet dan toch niet raar opkijken als er geruchten de ronde gaan doen.

Want geef nu toe, een 'private appointment' die om 22h begint en eindigt om 8h de volgende dag (Ooooooh)... en niet één keer maar meerdere keren per maand (Oo-ooooohhh!)... en waarvan er dan nog een paar 'recurrent' zijn (OOOH!)...dat spreekt helemaal tot de verbeelding.

Afspraak in de slaapkliniek? Zijn was doen, want overdag geen tijd? Potloden slijpen? Fittnessen (kan op veel manieren...)? De krant lezen? Nachtelijke wandeltochten?

Als je maar met 2 vrouwen op kantoor zit, die egenlijk niks beters te doen hebben, is dit voer genoeg om een hele namiddag te vullen. Ik denk dat hij die dag heel veel keer de hik gehad heeft en dat zijn oren jeukten, want hij is over de tong gegaan...

en wij hebben goed gelachen.

Bijna terug

Deze week is ook de week dat mijn kinderen bij hun papa en super-veel-beter-dan-mij-lief zijn.
Vorige zaterdag ben ik ze op Zaventem gaan afzetten.

Jongste liep de dagen voordien de muren op en kwam regelmatig zeggen dat ze triest was en niet wist waarom, of dat ze niet alleen wou vliegen. Of soms moest ze gewoon een extra knuffel en zoen hebben. Het arme kind wist met zichzelf geen blijf.
Voor Oudste leek het allemaal veel simpeler.

Op de luchthaven bleek dat ik hen met een speciale kaart zelf tot aan de gate mocht brengen, als ik dat wou. Vreugde alom bij mijn spruiten, dan moesten ze geen uur bij een vreemde zitten wachten en kon mama nog de vergeten kauwgom kopen. Een koffiekoek en iets lekkers om te drinken hebben ze ook nog uit de wacht gesleept ;-) Ze zijn uiteindelijk lachend het vliegtuig opgehuppeld en ginder goed toegekomen.

Woensdag heb ik ze even gesproken.
Hij vertelde dat Jongste heeft de eerste twee dagen 'ferme kuren' heeft gehad (LOL!! Serves him right!). Verder waren ze naar hun favoriete restaurants geweest, zouden ze naar de Imax-cinema gaan en had de papa al een paar keer zijn portefeuille goed geopend.
In tegenstelling tot wanneer ze met hem spreken, moest ik hen zeggen dat het lang genoeg geduurd had (leve de mama!!), ze zouden blijven vertellen.

De verwachting dat dit een moeilijke week zou worden is uiteindelijk niet uitgekomen.
Ik heb niet rondgelopen als een kip zonder kop, zenuwachtig van-ik-weet-niet-wat en weinig stilgestaan bij het feit dat ze nu in het huis van super-veel-beter-dan-mij-lief waren (zal alle details wel krijgen, hihi) en ik heb me geen zorgen gemaakt over hen. Ik was blij om na het werk in mijn zetel te kunnen vallen en te rusten, want doodmoe van de vakantie en de avondjes uit de week ervoor.

En nu ga ik nog van mijn stille huis genieten, want zondagavond mag ik ze weer gaan afhalen.

Prettig weekend!

Een glas

Vandaag is het net één jaar geleden dat hij zijn bom gedropt heeft.

En omdat veel mensen toen zeiden dat ik nog zou opkijken over waar ik een jaar later zou staan, doe ik dat vandaag maar eens.

*Kijkt op*

Het heeft lang geduurd, bloed, zweet en tranen gekost en heel vaak zag ik het echt niet zitten. Maar vandaag kan ik zeggen dat ik content ben. Niet super-gelukkig (maar dat was ik in mijn huwelijk heel vaak ook niet...) maar zeker niet meer zo doodongelukkig zoals vorige zomer.

De kinderen en ik hebben ons evenwicht terug gevonden. Ik heb genoeg sociale contacten om te genieten van de keren dat ik alleen ben, ik heb het vooruitzicht van eindelijk een cursus fotografie te volgen, ben geen triestig depressief a-sociaal geval geworden, heb heel tof werk gevonden waar ik bijna elke dag wel één of andere promotie krijg ;-), de scheiding is officieel, ik ben voor veel minder dingen afhankelijk van hem...

Ik heb een jaar 'overleefd' en kan nu weer beginnen met echt leven.

Ge moogt allemaal een glas komen drinken om te vieren. Santé!

Webmaster

Vandaag op mijn werk.

'Sabine, die eerste projecten die we je gegeven hebben, die zijn precies toch al ver af hé? Want ik maak je vanaf vandaag webmaster van onze site.'

Alé vooruit.
De site is net vernieuwd, hetgeen gepaard ging met enkele zeer boze telefoons naar het bedrijfje dat dit voor ons deed. Nu mag ik dus boze telefoons doen. Hoera.

'Ja en het eerste dat je zal moeten doen is de blog van grote smurf aan de site koppelen. We zijn er nog niet uit hoe en waar juist, maar dat laat ik je nog wel weten. Weet je wat een blog is?'

Euh.... mmmmmmm...
'Heb er al van gehoord, ja'

Ze heeft mij dan uitgelegd wat een blog is. En hoe je daar via comments op kan reageren en zo soms echt wel een goede interactie krijgen. En hoe dat nu een modefenomeen is. En dat sommige dingen voor de site volgens haar via een html-code moeten gebeuren (ik zal weer vloeken dus), maar dat ze later wel zal uitleggen wat dat juist is.

En ik maar braaf knikken en hummen...

Bewaren

Een geshockeerde papa vertelde gisteren, dat zijn 7-jarige dochter met een vriendinnetje en haar ouders naar een 'museum' was geweest.

En thuis gekomen met een handvol condooms.

Beetje later begaf hij zich op gevaarlijk terrein door aan haar te vragen wat ze dan met die 'balonnen' gedaan hadden.
'Maar papa, dat zijn geen balonnen, dat zijn condooms'. Met onmiddellijk daarna de onvermijdelijke vraag 'Maar waarvoor dient dat dan eigenlijk??'

Na even heel erg hulpzoekend rond te kijken, want hij had zo graag het stokje doorgegeven aan de mama die ergens met mij liep te kletsen, moest papa-lief zelf een antwoord verzinnen. Euhmmm... dat leggen we wel nog een keer uit, maar...euh...ja..euh... 'Je kan daar iets in bewaren'.

Vanaf nu ten huize X:

'Nu niet schat, bewaar hem maar voor later'.

LOL

Uit (2)

De kinderen zijn gisteren uiteindelijk bij Buurmeisje gaan slapen. Voor hen ook feest dus, ik kon niet rap genoeg vertrekken.
De babysitdienst van den Bond is inderdaad een goede oplossing, alleen niet als je 3 uur later al iemand nodig hebt en nog niet ingeschreven bent. Tot nu toe heb ik het altijd kunnen doen met de buurmeisjes, waardoor het er nog niet van gekomen is een boekje aan te vragen.

We zijn op't Sint Baafsplein iets gaan eten, om dan later van op't balkon van het restaurant (dat de buren gereserveerd hadden) naar de optredens te kijken. Heel tof om overzicht van het hele plein te hebben en een super uitzicht op het podium. Vooral dit vond ik schitterend. Ambiance a volonté.

Nog even naar Sint-Jacobs, maar om 2h heb ik het voor bekeken gehouden. 't Was goed geweest. Toch nog blij dat ik zelf met de auto gekomen was én dichtbij geparkeerd stond.

Mijn stem vandaag was niet je-dat, deze namiddag ben ik uitgeteld in de zetel in slaap gevallen, ik heb zo ongeveer overal pijn van de hele tijd te staan dansen, maar de lol was het waard.

Uit

Daarnet zijn de buren langsgeweest om te vragen of ik deze avond niet mee wil naar de Gentse Feesten met hen en wat vrienden.

Zucht.

Ik zou zo graag een keer met een groep mensen op stap gaan, zeker vandaag met het zalige weer. Maar waar vind ik nu nog een babysit?? De buurmeisjes vallen al weg, want die gaan zelf mee. De overbuurvrouw heeft ook al gezegd dat ze altijd bereid is om te helpen, maar of ze daarmee bedoelt dat ze wil babysitten tot 's avonds laat als ze morgen zelf vroeg moet opstaan om te gaan werken, betwijfel ik toch.

Iemand een idee??? (De kinderen alleen thuis laten komt niet in aanmerking)

Druk-Druk-Druk...

Een weekje vakantie met de kids....juist ja.

Gisteren naar Plopsaland geweest met z'n drieën. Een zalige dag gehad. Heel goed weer, geen druppel regen, nergens langer dan een half uur moeten aanschuiven...
Ik ben 's avonds tot de vaststelling gekomen dat ik al een lange weg heb afgelegd het laatste jaar, want al die 'happy couples' rond mij, vond ik niet eens erg. Wij waren ook blij en gelukkig.

Vandaag stond geboekt als 'testdag'. Gepland om te bekijken wat de oorzaak zou kunnen zijn van Jongstes schoolmoeheid. Oudste is ondertussen ook getest en ik heb veel, heel veel, om over na te denken. Nog een keer bedankt voor alle moeite en goede raad Elke!

Morgen blijven we thuis. Opa komt helpen een aantal dingen in de tuin en garage op orde zetten. En vrijdag mag ik hun valiezen maken, want zaterdagmorgen moeten ze op tijd op de luchthaven zijn om naar hem en super-veel-beter-dan-mij-lief te vertrekken.

Volgende week wordt nog een week om even op mijn tanden te bijten, maar daarna heb ik het eerste jaar alleen 'overleefd'. Grappig dat ook net gisteren de bevestiging kwam dat onze EOT goedgekeurd is en we dus officieel gescheiden zijn. Nu moet dat nog in het bevolkingsregister worden aangepast en dan is het echt.

We zijn er bijna, we zijn er bijna.... maar nog niet helemaal ;-)

Lazy Sunday...

Omdat we gisteren vrij laat thuis waren na een bezoekje bij een 'oude vriendin' dat ik al heel lang uitstelde en waarvan ik gisteren ook weer wist waarom, dacht ik vandaag een zalig rustige dag te hebben.

Het begon wel goed. De kinderen hebben me laten uitslapen, om 10h zaten we nog op ons dooie gemak in pyama aan het ontbijt.
Dan maar weer wat was in de machine gesmeten, de lakens van de beddens gehaald, zodat die ook nog op weekendtarief zouden kunnen gewassen worden. Pasta gekookt om een noedelsla te maken....

En om 12h belden mijn ex-schoonouders, die al een tijdje een reden zoeken om hier binnen te komen, dat ze nog cadeautjes liggen hadden van op reis die ze aan de kinderen wouden geven. Hun zoon heeft hen duidelijk gemaakt dat ze niet 'op den bots' aan mijn deur mogen staan, dus bellen ze op voorhand, met de mededeling 'dat ze dan NU komen'.
't Was even stil toen ik zei dat dit niet echt paste, maar dat ze wel later in de namiddag mochten komen. 'Ben je niet thuis misschien?? Wan voor ons past NU het beste, hoor!'

Neeeeeeeeeee-eeeeee!!!!! Ik moet eerst bij de buren mijn frustratie over jullie gedrag kwijt, zodat ik straks beleefd kan blijven!

Ik ben dan zoals afgesproken bij de buren gaan aperitieven en was nog maar 5 minuten weer thuis toen ze al aan mijn deur stonden.
De kleedjes die ze voor de kinderen meehadden vielen niet zo super in de smaak. Oeps.
Oudste, met haar ik-wil-voor-iedereen-goed-doen-karakter heeft het onmiddellijk met een smile aangetrokken. Mijn Jongste j'e-m'en-fout-madam zei enkel dat het wel veel te groot was en ook niet eens zo mooi! Dubbele oeps.

Ik heb ze (met mijn slecht karakter) gevraagd of ze koffie wouden, goed wetende dat ze dit zo kort na de middag niet zouden willen (maar ik ben toch beleefd geweest!!). Uiteindelijk zijn ze na een dik kwartier weer weggegaan.

Op die tijd hebben ze wel gezien dat ik een nieuwe kast gekocht had ('Wel donker hout zenne Zoetjen, hier gaat da nog, maar als ge ergens gaat wonen waar er minder licht is, zal dat toch wat anders zijn!), weet ik weer hoe super-deluxe-slim en begaafd en sportief de kinderen van hun tweede (en veeeeeeeeele betere!!) zoon en schoondochter zijn, weet ik weer dat ik mijn vloer met het verkeerde product kuis ('Ahja! Dan hebt ge na-tuuuuuur-lijk strepen!) en ben ik zooooooooo blij dat ik daar nooit meer op beleefdheidsbezoek moet gaan of mezelf tegenover hen verantwoorden.

Dat besef heeft mijn dag toch nog weer absoluut goed gemaakt.

Ze raken mij niet meer.... een zaaaaalig gevoel!

Averechts

Ik kan lopen zeuren over het feit dat mijn sociaal leven nu slechts een fractie is van wat het een jaar geleden in mijn expat-tijd was. Dat ik altijd alleen thuis zit en nooit iemand zie. Maar als er dan iemand belt met de vraag om langs te komen, blijf ik liever thuis in mijn zetel zitten.
Blijkbaar ben ik compleet averechts.

Vandaag na het werk naar de kapper geweest, want er moest echt dringend een stuk af. Toen ik daar zat kreeg ik telefoon van de buren met dochter/buurmeisje-dat-mijn-Oudste-nu-echt-wel-mist. Of ik nog leefde, want ze hadden mij al meer dan een week niet meer gezien??

Na het kappersbezoek, dat veel te lang duurde naar mijn goesting, vlug naar huis iets gaan eten. En eigenlijk had ik geen zin meer om nog buiten te komen, ook al was het maar twee huizen verder. Ik was moe... eindelijk thuis...even relaxen...mijn zetel riep me...

En toch heb ik mezelf opgepakt en ben ik tot daar gelopen, want a-sociaal gedrag leidt zeker tot niets.
We hebben bij een glas wijn tot na 22h zitten kletsen. Wat gelachen met mijn baas, gezaagd over het weer, de mannen in het algemeen en het feit dat de Kampioenen voor de zoveelste keer herhaald worden ;-)

En ik ben weer content dat ik niet naar mijn averechtse zelf geluisterd heb. Want die wil toch maar vaak iets anders dan wat ze heeft.

Volgende week

Oudste vandaag met een bezorgde stem aan de telefoon: 'Maar mama, als jij alleen volgende week verlof hebt, gaan we dan dit jaar helemaal NIET naar Plopsaland???'

Euh....awel.....mmmmmhhh... Dan zouden we wel volgende week gewoon met z'n drieën moeten gaan en misschien...

Maar die 'misschien' hoorde ze al niet meer. (Ze is erg goed in selectieve doofheid.) Vlug Jongste op de hoogte brengen, dan zijn dat al twee ontgoochelde gezichtjes als mama zou durven terugkrabbelen. (Vlug en berekend redeneren is nog zo'n sterk punt)

Ik weet dus al wat gedaan volgende week. Met mijn twee pagadders een godganse dag het pretpark van voor naar achter helemaal afwerken. Ik heb gelukkig nog een paar dagen om me mentaal voor te bereiden op het feit dat ik nu wel op elke attractie waar ze op willen mee zal moeten... grmmphhhfff (ze hebben mijn hoogtevrees niet geërfd) en proberen daarna nog heeldhuids thuis te geraken ;-)

Hopelijk wel met twee kinderen die doodmoe in de auto in slaap vallen met een gelukzalige glimlach op hun snoet.

Wennen

Het is toch weer wennen, werken na drie jaar thuis te zijn geweest.

Ik werk 'maar' 4/5, ben een halve dag per week thuis en stop de andere dagen om 16h, maar het voelt aan alsof ik fulltime werk. En de kinderen zijn nog niet eens thuis...wat gaat dat geven na de zomervakantie...
Misschien maar best dat ik tegen dan alweer twee maand verder ben en het (hopelijk) weer wat gewoon ben.

Gelukkig komt er vanaf volgende week een poetsvrouw (YAY!!!). Ik ben benieuwd hoe dat gaat meevallen. Ik heb al veel verschillende dienstencheques-verhalen gehoord, sommige bleken echt een ramp. Maar ik kan het fysiek gewoon niet aan om bovenop de job ook nog het huis te poetsen. En als ik uit die twee moet kiezen, ga ik toch liever werken!

Het werk valt nog altijd supergoed mee. Vandaag de opmerking gekregen dat ik wel zeer vlug werk. Ik ben ook wel een beetje bang dat ze te weinig werk voor me voorzien hebben. De projecten waarmee ik nu gestart ben, zullen tegen eind augustus afgewerkt zijn, maar met de dagelijkse en wekelijkse taken krijg ik mijn dagen niet gevuld. Komt er nog bij dat de telefooncentrale uitbesteed wordt en ze dit zo zouden houden, omdat ik anders te veel zou worden gestoord. LOL Als er niet meer werk bijkomt, ga ik binnenkort nog vragen om dat er te mogen bij doen ;-)

Vandaag geen opmerkingen van mijn baas. Zat de hele tijd in meeting. Niets om een keer mee te lachen dus :-(
Ik heb ondertussen wel het vermoeden dat die ene grappige, schattige vent waar ik nog wel iets voor zou kunnen voelen, waarschijnlijk een vriendin heeft.
Dju toch. Weer geen chance.
Toeme.

Lol.

Bericht

aan mijn nieuwe collega's die hier toevallig zouden langskomen en bij wie de Euro valt dat deze blog toebehoort aan die nieuwe, toffe, lieve, behulpzame, pro-actieve, grappige, hardwerkende, altijd goedgezinde, intelligente jonge vrouw die sinds kort door hun kantoor loopt.

Gelieve deze schrijfsels, net als de dingen die ik overdag persoonlijk tegen jullie uitkraam, met het nodige relativeringsvermogen te bekijken. (best met een hele grote portie.)

Gezien dat op kantoor lukt, zal dat hier ook wel gaan zeker?

En aan mijn baas die tijdens de lunchpauze beweerde dat er wel 'meer aan de hand is', als een secretaresse een grote mond durft opzetten tegen de directeur: ik ben altijd al een 'franke teut' geweest.

Upgrade

Dag drie op mijn werk en ik heb al een upgrade gekregen. Nee, niet qua loon, wel qua werk.

'Grote baas' (ik heb er eigenlijk 3) ging mij vandaag uitleggen wat ik als voorbereidend werk voor de facturatie moest doen. Tot hij na 10 minuten besliste dat ik het maar helemaal moet doen. Met twee tussenstappen waarna hij gaat controleren.
Het was voorzien dat ze binnen enkele weken zouden kijken of ik dit er dan eventueel zou kunnen bijnemen ;-)

Tijdens zijn twee uur durende uitleg, sprak hij over vertrouwensrelaties met de klanten, kwam op een gegeven moment bij hoe hij zo zelfs al huwelijksadvies gegeven heeft (hé???) en langs zijn neus weg kwam de opmerking dat zijn huwelijk op de klippen gelopen is. Euh.....
Ik vind dit toch maar een raar gegeven om op dag drie aan uw secretaresse te gaan vertellen, heb niet gereageerd (wat zeg je ook op zoiets???) en besloten dat hij vriendelijk wil zijn door te zeggen dat hij ook gescheiden is.

Morgen misschien maar weer een broek ipv een rok met botten en geen décolleté meer??
LOL.

One down...lots to go

Mijn eerste werkdag zit erop. En het viel best mee.

Veel uitleg gekregen, zonder dat ik me overspoeld voelde en toch al het een en ander kunnen doen. Tot nu toe blijkt alles nog heel simpel. Geen moeilijke of ingewikkelde zaken, geen stressmomenten. Naar de post rijden om een aangetekende brief te verzenden, broodjes halen voor de lunch, wat kantoormateriaal bestellen, bedrijven ingeven in een systeem, de post openen en uitdelen of klasseren... tussendoor zelf mijn uurrooster opstellen...lol!
Ik heb beslsist om in de vakantie niet de woensdag maar de vrijdagnamiddag mijn halve dag te nemen en dat is allemaal geen probleem. Flexibel zijn ze wel.

Ik ben benieuwd wat ik nog allemaal zal moeten doen, één persoon waar ik vooral voor werk zal er pas volgende week zijn, dus die geeft dan pas zijn taken door.
Ik merk wel heel goed dat de functie tot nu toe nog niet bestond, ze zijn allemaal nog een beetje op zoek naar wat ze mij kunnen laten doen ;-)

Ondertussen heb ik een parkeerplaats in een zijstraat, dus zal mijn auto niet meer worden weggesleept. Maar nu moet ik echt wel een paraplu aanschaffen, want het is toch even stappen tot aan kantoor.

Op naar de tweede dag!

's Morgens word ik wakker...

met nen houten kop... Dat komt ervan bij straatfeesten, we zijn pas rond half twee vannacht in ons bed geraakt en we zijn rond zes uur begonnen. Niet nodig om te zeggen dat het plezant was.

Al bij al valt diene houten kop nog mee. Mijn kinderen (die niets gedronken hebben!) zijn minder fit. Die liggen nog in de zetel voor tv, beetje bij beetje wakker te worden. Ondanks het feit dat ik er zo laat (of vroeg) in lag, was ik al om half zeven wakker. Ik vrees dat mijne klop later zal komen.

Na twee drukke dagen, laatste dag van't schooljaar, wassen en strijken tussen de voorbereidingen van het straatfeest in, prutsen aan de boiler wegens geen warm water en het uiteindelijke feest, staan hun valiezen klaar om voor twee weken naar Nieuwpoort te vertrekken. Hoe ik alles in mijn auto ga krijgen is een andere vraag, dat zal voor na mijn (koude) douche zijn.

Ik hoop dat ze op mijn nieuw werk goeie koffie hebben. 't Zal morgen van doen zijn ;-)

Rechtbank

Deze morgen mijn contract voor volgende week getekend. En deze namiddag voor de tweede keer naar de rechtbank.

Een uur voor de afspraak kreeg ik een sms-je van hem met aanwijzingen over hoe ik het beste zou rijden en waar het juist was. Ik geraak al bijna een jaar overal waar ik moet zijn zonder zijn hulp, blijkbaar beseft hij dat nog niet goed.
Vandaag had ik trouwens het geluk dat de vriendin waarmee ik 's middags gaan uiteten ben me tot aan het gerechtsgebouw (en terug weg) gebracht heeft. Maar dat heb ik wel niet aan zijn neus gehangen. Het vinden is trouwens simpel, als je in de buurt bent, gewoon de massa volgen ;-) 't Was weer aan de lopende band te doen.

Hij was de vriendelijkheid zelve, was zeker bang dat ik niet zou tekenen en hij nog niet met zijn 'nieuw gezin' zou kunnen starten.
Terwijl we nog even moesten wachten, heb ik wat over de kinderen gesproken. (Jaja, ik ben altijd zo dwaas om toch dingen te willen vertellen...) Hij zou de 'volgende keer' dat hij naar België komt, langer blijven en tijd maken voor hen (net zoals het voor vandaag gepland was lol) en sprak zelfs al over de regeling voor de kerstvakantie.
Toen ik vertelde dat Oudste nog altijd piano wil leren spelen, zei hij dat hij zou meebetalen om er één te kopen. Ik dacht dat ik van mij stoel ging vallen, heb mij niet kunnen inhouden en geantwoord dat het dan zeker zoals bij de trampoline zou zijn?
Hij vond het niet grappig.

Net zoals vorige keer deed het mij niets om daar even mijn handtekening te zetten. De scheiding is voor mij al maanden geleden gebeurd, dat officieel papiertje heeft voor mij weinig betekenis.
Ik voel me eerder opgelucht, ben blij nu van die rompslomp te zijn verlost, weer iets om van de to do-lijst te schrappen en ik kan verder.

Zucht

Na zijn uitval ivm de adressen van vorige week, gisteren een mailtje gekregen op mijn antwoord. Dat het kinderbijslagfonds 'MISSCHIEN' zou moeten weten dat hij geen Belgisch contract meer heeft, maar sinds 1 mei een rechtstreeks contract in Shanghai bij de Chinezen (not).

AAAAARRRGHHHHHRGHHHHHHHHHHH

Resultaat: alle papierwerk en telefoontjes die ik de voorbije weken doorgesparteld ben, waren voor Piet Snot. Maar dat is nog het minste van mijn zorgen, want waar meneer duidelijk niet bij heeft stilgestaan is dat we ook niet meer in regel zijn met de ziekteverzekering en dat de hospitalisatieverzekering van de kinderen niet meer geldig is.

Klein detail. Niet zo erg als een verkeerd adres bij de bank.

Terug naar af.
Ik moet een heel nieuw dossier aanvragen om het kindergeld op mijn naam te krijgen, niet zo evident als uitzendkracht. En het ziekenfonds gaat ook 'een paar' formulieren doorsturen en kijken wat ze kunnen doen. Ze kunnen me deze keer niet beloven dat er geen onderbreking zal zijn.

Dat is nu al de tweede keer dat hij het door zijn stommiteiten gedaan krijgt dat ik mijn ziekteverzekering kwijt ben. Een mens zou zo beginnen denken dat hij eindelijk een hobby gevonden heeft. Alleen kan ik er momenteel echt niet meer om lachen.

Positief denken Sabine, positief denken, pooo-ooooooositief denken.....

Never a dull moment

Deze morgen had ik om 9h een afspraak voor het tweede sollicitatiegesprek.

Alles begon al goed toen ik zag dat Jongste haar brooddoos vergeten was. Nog vlug langs de school gereden en dan naar Gent. De auto ergens geplant en ik was buiten adem maar nog net op tijd aan het kantoor. Oef.

Even moeten wachten en dan een gesprek met de 2 zaakvoerders. Vooral vragen over waarom ik in de Excel- file de titels gecentreerd had en niet rechts uitgelijnd (Qué??) en waarom ik in de brief iets niet had onderlijnd (Huh??). Heb geantwoord dat als hij dit graag zo heeft, hij mij dat maar moet laten weten en ik er geen probleem mee heb om dat dan altijd zo te doen. Het gesprek was eigenlijk best leuk, we hebben kunnen lachen en dat wil wat zeggen, want niet iedereen vindt mijn humor grappig.

Een uurtje later stond ik weer buiten. Door de gietende regen lopend naar mijn auto...die er niet meer stond.
Oeps. Euh......OEPS!!
Bleek dat ik hem voor een (weliswaar gesloten) inrit 'geplant' had, alleen was dat niet echt duidelijk en ik had dat in mijn haast ook niet opgemerkt. In de winkel op de hoek gaan vragen of ze iets gezien hadden. Niet dus.

Met de tram (was jaaaaren geleden) naar 't centrum een bezoekje gaan brengen aan de flikken. De deur die ze in de serie gebruiken is trouwens potdicht, de ingang is aan de andere kant. Daar wist een vriendelijke mevrouw mij te vertellen dat mijn wagen ergens aan de Ottergemsesteenweg stond en hoe ik daar met het fijne openbaar vervoer kon geraken.

Twee uur later stond ik de man van de takeldienst met mijn meest smekende gezicht aan te kijken, zodat hij toch ALSTUBLIEFT zijn middagpauze zou onderbreken en kon ik uiteindelijk naar huis rijden.

Een halve dag verder ben ik een ferme rekening, een uitgeregende kop, twee paar blaren (mijn schoenen waren er niet op voorzien om half Gent rond te dretsen), een dit-hadden-we-nog-nooit-gedaan-ervaring en een job rijker.

Volgende week is de eerste week van de vakantie, maar niet voor mij.
Hoera!

Vroeg

Gisteren ontbijt op bed gekregen.

Een tas koffie en een kom muësli. Geen brood, want dat kunnen ze niet snijden, geen fruitsap, want ze kunnen niet aan de fruitpers en er was blijkbaar even twijfel over een chocoladewafel, maar die heeft het ook niet gehaald ;-)
Ze vonden dat hun mama 'dit toch wel verdiende'. Zooooooo lief!

Dat het nog maar 5 na 7 was, heb ik maar zo vlug mogelijk genegeerd. Ik mocht trouwens nadat ik mijn koffie op had ook direct weer verder slapen en ze zouden mij niet storen en heeeeeel stil zijn.

Het is duidelijk dat mijn kinderen hun ochtenden niet beginnen met een dosis cafeïne ;-)

Oudercontact

Het schooljaar is bijna gedaan, dus mag ik nog een keer langsgaan bij de juf en meester van mijn oogappels.
Volgende week het gesprek voor Oudste, maar daar maak ik me geen zorgen in. Gisteren bij de juf van Jongste geweest en dat is een ander paar mouwen.

't Kind is 6 en al 'schoolmoe'. Ze is begot nog maar begonnen en het interesseert haar echt helemaal geen Tuuuuuuuut. Versta me niet verkeerd, ze haalt wel nog vrij goede punten, maar haar werkhouding is beneden alle peil.
Huiswerk maken kost elke keer bloed, zweet en tranen. Hangend aan de tafel of haar bureau, weglopen omdat ik een opmerking geef, boeken die op de grond gesmeten worden. Echt een moment om elke dag naar uit te kijken ;-)

Alleen wist ik niet dat het in de klas hetzelfde liedje was. Madam ligt meer op haar bank dan ze zit, geeft vaak de indruk niet te luisteren (maar kan wel antwoorden op de vragen lol!), zucht en blaast als ze moet werken, steekt nooit haar vinger op, maakt zich overal rap-rap vanaf met een en-als-'t-niet-goed-genoeg-is-dan-is-dat-jammer-ik-heb-gedaan-houding en vindt alles zo saaaaaaaaai....
Volgens de testen van het einde eerste leerjaar scoort ze een goede gemiddelde, terwijl ze volgens de juf aan de top van de klas zou moeten staan. Zelfs als ze weet dat het om een test gaat, kan het haar nog niet schelen en is haar enige doel er zo vlug mogelijk vanaf te zijn.

Haar juf weet niet meer wat ze nog zou moeten proberen en ik zit naast haar in dat bootje. Ik heb jaren raad gegeven aan ouders van kinderen die het moeilijk hadden, maar (meestal) wel hard werkten. Maar met mijn eigen kind dat (nu toch al volgens 3 verschillende scholen) meer dan gemiddelde mogelijkheden heeft en er niks mee doet, omdat ze eigenlijk gewoon geen zin heeft en te lui is, weet ik geen raad.

De juf heeft haar, omdat ze altijd zei dat het zo saai was, zelfs al moeilijkere oefeningen en uitdagingen gegeven. Jongste heeft haar een keer scheef bekeken en gezegd dat ze daar toch wel heel hard voor zou moeten nadenken (zucht en blaas). 't Was vlug duidelijk dat het niet voor die dag zou zijn ;-)
Het enige dat we nog vonden om te proberen, is haar toneel laten volgen, maar dit wel koppelen aan haar werkhouding. Ze is zo creatief en expressief en wil dit ook heel graag. Dus ben ik op zoek, alleen blijkt het niet zo evident om een toneel of dergelijke club te vinden waar een 6-jarige terecht kan... zucht en blaas ;-)

Ik durf echt niet te denken aan wat dit gaat worden in haar puberjaren, ze moet nog zo lang naar school.

Productief

Ik vind van mezelf dat ik deze week al goed begonnen ben.

Gisteren heb ik opvang geregeld voor de kinderen deze zomer.
Ik weet nog helemaal niet of ik aan het werk zal zijn, maar de goede kinderopvang/speelpleinwerking zat al zo goed als vol. Ik moest nu beslissen of zou geen plaats meer gehad hebben. Ik denk dat het simpeler is, ze indien nodig uit te schrijven dan op het laatste moment nog op zoek te gaan naar een plek. Deze namiddag nog de laatste papieren gaan invullen en dan is dat ook geregeld.

Ik sta nu ook op een lijst voor een poetsvrouw via dienstencheques. Ik heb gewoon hulp nodig, ben het beu om alles in stukjes te moeten doen en nooit een huis te hebben dat een keer volledig proper is. Hoevel uren ze zal komen, zal dan afhangen van wat ik doe. En van hoe ze werkt. Vooral dat laatste. Ik ben een keer benieuwd wat ik over de vloer ga krijgen. Na mijn eigen stuurt-mij-een-keer-een-goei-poetsvrouw-ervaring uit mijn Randstad-tijd houd ik mijn hart vast.

Ondertussen zijn twee vriendelijke werkmannen mijn 3 maand geleden bestelde kast in elkaar aan het vijzen. HOERA! Dus kan ik straks eindelijk die laatste dozen uitpakken. Ze gaan zelfs ook nog mijn legplanken aan de muur hangen.
Nu nog afwachten of ik er alles in krijg... anders ga ik wel om een paar goei opbergboxen en vliegen de spullen die ik maar zelden uithaal op zolder. Ik heb ze het laatste half jaar ook niet gemist.

Verpest

Daarnet hem aan de lijn gehad. Over iets (in mijn ogen dan) onbenulligs. Maar Hij vond het duidelijk nodig om mij daarvoor nog een keer goed als een voetveeg te behandelen.

Onze bankrekeningen staan van toen we naar het buitenland verhuisden op het adres van mijn ouders. Vorige week heb ik de mijne eindelijk laten wijzigen. Blijkt dat ze in de bank ook zijn rekeningen op mijn adres geplaatst hebben.
Roept ende brult, maakt u kwaad, want dat KAN natuurlijk niet!! Hij zou het 'ten zeerste op prijs stellen dat ik ONMIDDELLIJK op het juiste adres laat plaatsen'.

Dat hij het voorbije jaar te tam geweest is om zelf het adres te veranderen en dat de uittreksels nu gewoon bij mij ipv bij mijn ouders terechtkomen, vergeet hij gemakshalve maar even. Ik MOET er NU voor zorgen dat zijn rekeningen op het adres van zijn ouders komen te staan. Verder MOET ik ook nog onze gemeenschappelijke rekening opzeggen en zorgen dat zijn naam niet meer aan de huurwaarborg gekoppeld staat. Want hij 'wil daar allemaal niks mee te maken hebben.'
Ik heb geantwoord dat hij tenminste een beetje beleefd kan zijn en gevraagd of hij echt niks anders had om zich druk over te maken.

Ik weet dat het mij allemaal niet meer zou mogen raken, maar hij slaagt er telkens weer in om op 2 minuten tijd mijn dag te verpesten en mij kokend van frustratie te krijgen.
De kinderen moesten niet aan de telefoon komen, daar had hij geen tijd voor en hij heeft ze trouwens vorige donderdag nog gehoord.

Ik hoop dat hij zo ambetant was, omdat het weekendreisje met super-veel-beter-dan-mij-lief ongeloofelijk is tegengevallen en dat ze de hele tijd ruzie gemaakt hebben, het hotel absoluut slecht was, het pijpenstelen geregend heeft, de huurauto in panne gevallen is, het eten niet om aan te zien en de vluchten uuuuuren vertraging hadden.

Buren

De 'aperitief-receptie' die vandaag om 11.30h startte, is nu (18h) net gedaan. En we hebben veel bijgeleerd over onze buren. Vooral nadat er een aantal flessen wijn en kommen sangria geledigd waren.

We hebben uiteindelijk niemand extra uitgenodigd en degenen die wel 'mochten' komen, waren des te contenter om bij de 'uitverkorenen' te horen.
De hapjes zijn zeer vlot van de hand gegaan, de drank nog meer. Het water en de frisdrank hebben mijn garage niet verlaten. Mijn kaken doen nog pijn van het lachen.
Ik denk dat we kunnen stellen dat ons welkomstaperitief één van die dingen is waar binnen een paar jaar nog over zal worden gesproken.

Ik ga mijn vaatwas leegmaken en weer vullen en in mijn zetel ploffen.
't Is goed geweest voor vandaag.

Voordelen

Vandaag vooral bezig geweest met de voorbereidingen voor het burenfeest van morgen.
Toen deze avond de mama van buurmeisje-dat-hier-bijna-woont haar dochter kwam halen, ging ik me net in de zetel zetten met een glas wijn. Heb er haar dan ook maar één gegeven.

Nadat we ongeveer een half uurtje aan het kletsen waren, rinkelde mijn gsm ergens in de achtergrond, maar ik was te tam om uit de zetel te komen en hem te gaan halen. Toen de mama nog een half uur later vertrokken was, toch een keer gaan kijken wie me gebeld had.

Bleek dat het de papa van buurmeisje-dat-hier-bijna-woont was. Omdat hij 'zijn echtgenote al bijna een uur kwijt was en dat als ik ze wist zijn, ik ze maar met de expresspost naar huis moest sturen.'

Ik heb mijn glas wijn bijgevuld, de tv aangezet, van kanaal naar kanaal gezapt en bij mezelf gedacht dat single zijn toch ook zo zijn voordelen heeft.

Update

Yes!!!!! en Oh neeeee....

Yes!!! Omdat ze al gebeld hebben en ik dinsdag 26 juni op tweede gesprek mag. Volgens consulente waren ze zeer positief over mij. Hoera! Nu volgende keer ook nog een goede indruk maken.

Oh neee... Omdat onze huisartse vermoedt dat Oudste wel eens klierkoorts zou kunnen hebben. Bloed afgenomen en Oudste die toen ze een paar weken geleden absoluut oorringen wou moord en brand gebruld heeft op het moment dat de juwelier ze wou prikken, heeft zich heel sterk gehouden.
Morgen weten we meer. Hopelijk blijft het bij de ferme keelonsteking die ze nu zeker al heeft.

Moe

Een zieke Oudste, drie slapeloze nachten op rij en het ge-heen-en-weer in mijn hoofd hebben ervoor gezorgd dat ik doodop ben. Geen fut, geen energie en bijna te moe om te slapen.

Oudste is al sinds maandag ziek en elke dag denk ik dat ze erdoor komt, tot het 's nachts weer erger wordt. Vooraal de koorts is dan een probleem. Deze nacht wou ze mij iets vertellen en kreeg niks zinnigs gezegd. Dan weet ik ook al hoe laat het is, geen thermometer voor nodig.
Koorstwerende siroop hield het arme kind pas na de derde poging binnen, dus heb ik haar zoveel mogelijk afgekoeld met koude washandjes.

Als ik dan wat later weer in mijn bed kruip, wil het slapen ook niet echt lukken. Ik kan 's nachts ongeloofelijk goed in rondekens denken. Altijd maar verder en verder zonder ergens deftig uit te komen.

Straks naar de dokter, hopen dat Oudste toch vlug beter wordt en we vannacht wat slapen.

Solliciteren (Take three)

Deze voormiddag bij het bedrijf doorgebracht met een gesprek, proeven op de pc en psychotechnische test.

Ik had het voordeel dat degene die het interview afnam eigenlijk geen HR-achtergrond heeft. (Het bedrijfje is zo klein dat er geen HR is.) Ze bleef niet hangen bij waarom ik het voorbije jaar niet gewerkt had, maar vond het met haar gezond verstand normaal dat ik eerst weer een aantal dingen op orde wou. Het feit dat ik in het buitenland gewoond heb, zag zij ook enkel als een voordeel. Ik heb de indruk dat ze niet op zoek zijn naar iemand met de perfecte opleiding, maar wel iemand met gezond verstand die zelfstandig kan werken en in de groep past.

De testjes gingen vlot. Een Excel-oefening, en brief typen voor de zaakvoerder, fictief een klassement opstellen... Niet echt super moeilijk.
De job op zich is ook niet zo super moeilijk. Veel verschillende dingen, eigenlijk gewoon administratief bijspringen waar je kan, eventueel de boekhouding wat voorbereiden... Een job die helemaal bij me past op dit moment Ik heb nu geen zin in een zeer complexe, uitdagende job met doorgroeimogelijkheden. Een fijne werkomgeving met glijdende uren, waar ik zelf grotendeels beslis hoe en wanneer ik iets doe, creatief mag zijn en dingen voorstellen en twee keer per week maar een halve dag moet werken, zonder compleet onder de stress thuis te komen.

Ze zou me vrijdag laten weten of ik voor een tweede gesprek mag komen. Maar zei er onmiddellijk achteraan dat het voor haar 'een zeer aangename kennismaking' was.

We leven op hoop.

Solliciteren (Take two)

Boze consulente heb ik vorige week inderdaad niet meer gehoord. Maar haar collega wel. Dat is dan degene die mij oorspronkelijk had ingeschreven en zei dat ik eigenlijk voor weinig jobs in aanmerking zou komen.

Om weinig met mij te kunnen doen, belt ze mij toch wel vaak ;-)
Dinsdag belde ze voor een vervanging bij een bedrijf op een kwartiertje van mijn deur. Part-time, admin werk, moest talen kennen...klonk allemaal goed. Dinsdag, woensdag en vrijdag werken. Ja hallo! Nog een keer met handen en voeten uitgelegd dat ik PT werk wil om dit beter te kunnen combineren met de kinderen. En dan zou ik de woensdag tot 18.30h gaan werken...ik denk het niet.

Woensdag was ze daar alweer. Ik wist niet wat me overkwam. Een admin job, weer op maar 15 min van mijn deur, admin en officemanagement en koffiemadam... het lijkt me alsof die persoon een beetje alles moet doen dat overblijft ;-) Zeer zelfstandig te werken (hoera!), 4/5 waarbij uurregelingen bespreekbaar zijn, ze werken met glijdende uren en zijn flexibel (alweer hoera!). En ze had al over mij gesproken en 'uiteraard' was het feit dat mijn ervaringen niet recent zijn geen probleem.

Qué?? U bedoelt??

'Maar Sabine, je hebt 8 jaar een eigen praktijk gehad, kan zeer zelfstandig werken, bent pro-actief én nauwkeurig. (Dat weet ze omdat ze een paar logopedistes kent?!) En het feit dat je in het buitenland gewoond hebt, sprak hen ook aan, want dat wil zeggen dat je voor nieuwe dingen openstaat. Ik moet alleen nog je CV doorsturen, maar heb natùùrlijk gezegd dat ik nog eerst met jou moest spreken!'
Als je spreekt van 180° draaien, dan kan dit toch wel tellen.

Maar ik ga dus woensdag op gesprek. Zie dit veel meer zitten dan de vorige job.

Alhoewel...koekjes zal ik er niet krijgen.
Doeme toch ;-)

Beloftes, beloftes...

In de aanloop naar de verkiezingen krijgt elke regering nog wel een paar goddelijke ingevingen om te bewijzen hoe goed ze het toch wel met de burger menen. Dit jaar was het niet anders.

Met veel tromgeroffel en poeha werd in het journaal verteld dat vanaf juni alleenstaande ouders 20 Euro extra kindergeld zouden krijgen. Per kind. Ik, en een heel pak mensen met mij, keek uit naar 40 Euro extra uit te geven geld. Hoera...... of toch maar niet.
Want ze hadden er de kleine lettertjes natuurlijk niet bij verteld. Ach...even vergeten te vermelden.....

We hebben een formulier om gezellig in te vullen gekregen, waarop we ons brutomaandloon moeten aangeven. Het extra geld is namelijk enkel voor diegenen is die maximum 1750 Euro bruto per maand verdienen. Enkel als ik halftijds of 3/5 ga werken, kom ik daar niet boven. Maar hoeveel alleenstaanden kunnen het zich veroorloven PT te werken?
Vanuit mijn ervaring bij Randstad weet ik dat niet zo veel lonen onder dat bedrag vallen. De arbeiders aan mijn bureau hebben mij meerdere keren voor zot verklaard toen ik zei wat wij als loon hadden. Met ploegenpremies ed, staken ze daar een heel stuk bovenuit.

Of zoals mijn (ook gescheiden) buurvrouw het zegt: een alleenstaande ouder die het moet stellen met zo'n maandloon, mogen ze van mij 100€ extra geven. 't Zal voor hen dan nog niet overlopen.

Attent

Ik was in mijn outlook-calendar de vakantieregelingen van de kinderen aan het ingeven, (superhandig, want dan wordt dat overgezet op mijn PDA) toen ik op 21 juli kwam.

Hij is zo attent geweest om daar hun 'Mojito Day' en op 25 juli hun 'Anniversary' in te zetten. Als 'recurring event' dan nog. Wel met tussen haakjes 'Shanghai' de stad waar ze (niet) wonen, zodat er zeker geen misverstanden zouden kunnen ontstaan omtrent voor wie dit van toepassing is.

Het hele jaar door staat er niksmendalle van afspraken of verjaardagen of weet-ik-veel-wat-hij-moet onthouden in. Hij gebruikte die kalender begot nooit. Dacht hij dat ik zou vergeten wanneer ik zijn fijne nieuws gekregen heb, wou hij nog een beetje zout in de wonde strooien door te laten weten dat hij die dag zou feesten, of wil hij dat ik hem help om het zich te herinneren ? (Hij is nogal 'vergeetachtig' in dt soort zaken.)

Zal hem die dag een kaartje sturen. Daar zal hij zeker blij mee zijn.

Oh, heb ondertussen nog in november de verjaardag van super-veel-beter-dan-mij-lief gevonden ook. Zou ze bloemen verwachten??

Buren

Samen met mijn ook-nieuw-in-de-straat-buren heb ik volgende week zondag een soort receptie gepland. We hadden bij alle 'naaste' buren een uitnodiging in de bus gestoken. 'Naaste' zijnde tot een drietal huizen naast ons. Vermits we op een hoek wonen, kwamen we zo aan een tiental uitgenodigde families uit twee verschillende straten.

De reacties tot nu toe waren zeer positief.

Tot gisteren H (papa van buurmeisje-dat-hier-al-bijna-woont) aan mijn deur stond met de subtiele vraag wie er eigenlijk allemaal uitgenodigd was??
Blijkt dat één van de buren die net geen kaartje gekregen heeft in Jambers-stijl op onderzoek is naar wie, wat en waarom??? Hij is bij H. gaan aanbellen 'Of zij uitgenodigd zijn??? Want wij niet en die ook niet en die wel!' 's Avonds hebben ze H's betere wederhelft er ook al op aangesproken.
Zij zijn het doelwit, omdat iedereen ziet dat ik daar regelmatig over de vloer kom. (Hoera voor mijn netwerk, nu zijn we tenminste verwittigd.)

Iets dat begonnen is als een idee om een beetje kennis te maken en positief over te komen bij onze buren, heeft ons al bijna op de 'zwarte lijst' van de straat gezet. We gaan in elk geval over de tong ;-)

Ofwel gaan we nog 6 extra uitnodigingen uitdelen, waarbij ze dan wel weten dat ze die pas achteraf gekregen hebben, met de kans dat de andere kant van de straat ook in opstand komt en we straks een heel straatfeest aan ons been hebben, of niemand extra uitnodigen, waardoor we dan als wel heel onsympathieke mensen overkomen.
Between a rock and a hard place....

Wordt in ieder geval vervolgd.

Eindelijk

Vijf maanden nadat we in 'ons' huis komen wonen zijn, kan ik eindelijk zeggen dat de kinderen zijn ingeburgerd. Meer zelfs, ze lijken echt hun plaatsje te hebben gevonden.

Oudste heeft al twee maanden geen migraine-aanvallen meer gehad. Ze slapen 's nachts stukken beter en worden nog slechts af en toe een keer wakker. Tien minuten nadat ze in hun bed liggen, slapen ze als rozen in plaats van nog een uur te liggen woelen.
Jongste heeft geen buikpijn meer die enkel op schooldagen te voelen was en gaat al huppelend de speelplaats op. Leren doet ze niet graag (veel te saai mama!!) maar spelen met haar vriendjes des te meer.

Vorige week vroeg ze aan een meisje uit haar klas of die voor een 'sleepover' wou komen. Het vriendinnetje heeft wat uitleg nodig gehad, maar is vrijdagavond tot grote vreugde van Jongste hier komen slapen. Vandaag zijn ze bij twee zusjes gaan spelen en nu lopen ze al weer bij iemand uit de straat in de tuin.

Deze zomer gaan ze op kamp met de KSJ, volgend jaar weer naar de dansclub, maar nu met nog meisjes uit hun klas erbij, en naar de turnclub en naar de crea-club en die moet nog een keer komen spelen, en die komen slapen en... en... en...

En ik weet wel dat iedereen me had gezegd dat het zo zou gaan, én dat jullie ook allemaal gelijk hadden, maar ik moest het toch zelf zien gebeuren.

Nu pas ben ik gerust.

Boek

Vorige keer van bij mijn zus een paar boeken meegenomen. We zijn allebei nogal grote afnemers van chick-lit ;-) We kopen de originele Engelse versies en gaan ze dan bij elkaar halen.

Deze keer had ze een paar boeken van een schrijfster die ik nog niet kende. Echte chicklit is het niet, ze hebben een beetje te veel inhoud en verhaal daarvoor, maar zijn des te boeiender.

Ik ben gisterenavond in een meer dan 700 paginas-rijk boek begonnen, waarop het buurmeisje-dat-hier-al-bijna-woont vroeg of ik 'al die bladzijdes ging lezen?'
Groot was haar verbazing vandaag toen bleek dat ik al de helft had weggewerkt. Ik kan het boek gewoon niet wegleggen, wil altijd weten wat er nu verder gebeurt. Ik hoef niet te vertellen dat ik tot een stuk in de nacht in mijn bed heb liggen lezen, deze morgen met kleine oogjes ben opgestaan en ik vandaag geen boodschappen heb gedaan. De strijk ligt er ook nog, mijn pc voelt zich verwaarloosd en de tv vraagt zich af wat hij misdaan heeft.
Ik lees heel graag en veel, maar het is een tijdje geleden dat een boek mij zo kon boeien. Net toen ik dacht dat het saai zou worden omdat ik de plot doorhad, geeft het boek zelf die oplossing en vraag ik me af wat er dan wel nog komt. Ik weet nu al dat ik het zonde ga vinden als het boek uit is en wil toch zo vlug mogelijk vorderen in het verhaal.

Dus nu... ga ik met een glas wijn terug in de zetel zitten en verder lezen.

Keuzes

Vandaag op sollicitatie geweest.

Resultaat: ik mag op gesprek met de aankoopdirecteur, niet voor de job waar ik oorspronkelijk voor in aanmerking kwam, maar de andere, volgens de HR-dame 'minder uitvoerende' job. Ze had al vlug door dat die eerste functie mij na een paar weken zou gaan vervelen en heeft dat dan ook gezegd.
Het loon dat ik vraag, blijkt geen probleem te zijn, ik mag 4/5 werken, ze heeft mij al alle praktische uitleg gegeven, ik kan één keer per week de koekjes goedkoper aankopen dan in de winkel (yup, daar neem je een job voor!), ze geven maaltijdcheques, ze zien nog wel andere kandidaten 'maar of ik volgende week kan starten?', de sfeer is goed (zeggen ze altijd), ze zijn bereid mij in de vakantie losse dagen verlof te laten nemen, het woon-werkverkeer wordt uiteraard vergoed, en of ik tegen morgen iets kan laten weten? .....
maar jullie horen mij al komen.... ik ga toch neen zeggen.

Om de simpele reden dat het te ver is.
Ik hoef niet persé op 5 minuten van mijn deur te werken, maar 40 min rijden, buiten het spitsuur dan nog, is voor mij een te grote hap uit mijn dag. Bovendien werd me gisteren verteld dat er volgende maand werken starten op de zeer drukke baan die ik zou moeten nemen en verschillende bedrijven nu al een een veranderd werkrooster aan het opstellen zijn om die problemen zoveel mogelijk te omzeilen. Dus bij die 40 komen er sowieso nog een fijn aantal minuutjes in de auto bij.

Ik weet dat de kans erin zit dat ik de komende weken geen aanbiedingen meer krijg, maar dat risico neem ik dan maar. Voor hetzelfde geld neem ik de job wel en krijg dan binnen 3 weken een job een stuk dichter bij huis aangeboden. En neen, toch maar deze job nemen en dan na een paar weken vertrekken doe ik uit principe niet. Het gaat al maar om een tijdelijke functie, als je daarin start, kan je ze ook uitdoen.
Een mens moet keuzes maken. Ik heb beslist en zie wel wat er verder komt.

Het goede is dat mijn eerste gesprek zeer positief was. Nu nog hopen dat de HR-dame een deftige feedback aan deze van het selectiekantoor geeft en ze daar ook inzien dat ik meer kan dan zij denken.

Oh, en ik heb twee dozen lekkere koekjes gekregen!

Update: consulente was er niet graag bij. Ze vindt een uur rijden om op je werk te komen normaal. Toen ik aangaf dat het ook wel om een vacature van maar 3 maanden ging die net tijdens de periode van de zomervakantie valt, zag ze niet in waarom dat negatief was?!? Ze is dan ook maar midden 20 en heeft volgens mij geen kinderen.... ben ook ooit zo geweest...lang geleden. lol
Ze had net te horen gekregen dat ik de beste kandidate was, dacht dus dat ze een uitzendkracht bij kon zetten op haar lijst en dan help ik dat om zeep, 't zal haren dag niet geweest zijn.

Mossel noch vis

Ik heb op de site van de Standaard hun kieskompas-test gedaan.

Blijkt dat ik even ver (of dicht, zoals u het wil) bij de VLD, CD&V en SPA sta. Op 1 of 2 procenten verschil na. Het enige duidelijke is dat ik het verst van Vlaams Belang sta. Gelukkig maar, anders had ik de test onmiddellijk als 'brol' afgedaan. Want ik weet misschien nog niet voor wie ik ga kiezen, maar wél voor wie zeker niet. Daarvoor had ik de test niet nodig.

Ik ben mossel noch vis, draai ergens in het midden rondjes. Uit elk van hun partijprogrammas is er wel een stuk dat met mijn mening overeenkomt en een stuk waar ik helemaal niet mee akkoord ga. En daaruit moet ik één partij kiezen...yay.
In een uitzending deze week op Canvas ging het over ouderschapsverlof. Alemaal tegen elkaar op bieden was het motto. Veel-meer-meest... dat is ook niet aan mij besteed (maar anders ben ik geen moeilijke zenne!), dus ik ben al zappend verdergegaan.

Mijn probleem is dat ik helemaal niet zo politiek bewust ben (jaja, ik zou me moeten schamen, weet wel...pfff). Maar van thuis uit is er bij mij zo gehamerd op nooit zomaar iemands mening klakkeloos overnemen en zelf nadenken, dus ook 'bewust' stemmen, dat ik niet zomaar in het wilde weg een bolleke kàn gaan kleuren, laat staan ongeldig of blanco stemmen! Ik zou me de hele dag ambetant voelen.
Eén keer dat bolletje gevuld en het blad in de doos is, maakt het mij weinig uit of die partij wint. Dat is dan het voordeel van in het midden te staan schilderen, ze zullen alledrie al regerend wel iets doen dat mij aanstaat. Hoge winst van partijen die ver van me afstaan, raakt me wel. Die doen namelijk niets dat ik goed vind.

Ze mogen voor mij bij de verkiezingen een systeem zoals bij multiplechoice vragen invoeren. Je kan ook negatieve stemmen krijgen. Iedereen mag 1 positieve en 1 anti-stem uitbrengen en je mag kiezen of je er 1 of allebei gebruikt. Ik vraag me af hoe de resultaten er dan zouden uitzien.

Bon, nog een week om mij er een gedacht van te maken. Ondertussen behoor ik nog maar een beetje tot de statistieken die elke dag in het nieuws vermeld worden. Dedeze van dedie die het nog altijd niet weten en waar de politici in een laatste stuiptrekking met al hun macht aan trekken, om er toch maar zo een groot mogelijk deel van te krijgen.

Co-ouderschap

Soms zou ik écht co-ouderschap willen en niet alleen op papier
Gewoon een paar dagen of een weekend voor mij

Gaan en komen zoals het me past
Een stapje in de wereld zetten en zien waar ik uitkom,
maar zonder die zwaaiende babysit in mijn achterhoofd
Ongeplande uitstapjes die niet naar een speeltuin leiden
Een keer geen 'worst met appelmoes'-recepten en Mega Mindy op tv
Geen mama (of toch een beetje minder)
Maar vooral het gevoel hebben te leven ipv te overleven

Alleen...

ik ...

vrees dat ik ze dan toch weer ga missen.