Blauw

Vorige week mijn foto's niet kunnen tonen in de les. Deze week alweer niet... We moeten duidelijk nog een deel theorie verwerken, waardoor het bekijken van de foto's wat achterloopt. Het thema was dus 'blauw'. Blauwe dingen genoeg, maar om daar dan ook nog een deftige foto van te maken is wat anders. De meeste zijn gedeleted omwille van 'veuls te saai'.

Deze 6 hebben het wel gehaald.

Tegen volgende week moeten we met foto's van voeding en gerechten op de proppen komen.

Gisteren hebben we ook alle andere opdrachten gekregen. Ik zal nog mogen zwoegen op 'rug', 'zelfportret' , 'contrast' en een zelf gekozen thema als examenopdracht. De inspiratie voor dat laatste is momenteel ver te zoeken.

Been there, done that.

Gisteren met mijn zus naar Clouseau geweest.

In tegenstelling tot een (volgens mij) zeer groot deel van het gevulde sportpaleis konden we het podium en de gespeelde liedjes niet met vorige jaren vergelijken, want wij hebben nog nooit de moeite gedaan om daarvoor tot in Antwerpen af te zakken.

Ik heb moeten vaststellen, dat ik ondanks het feit dat ik geen fan ben, toch de meeste liedjes kon meekwelen.
Maar dat kan ik bij de liedjes van Dana Winner en zelfs (god forbid) Silly Wommers ook. Ik heb de niet-altijd-benijdenswaardige eigenschap een liedje te kunnen meezingen, nadat ik het twee keer heb gehoord. Een groot deel van mijn brein wordt gebruikt voor de opslag van totaal nutteloze informatie.

Bon...Clouseau...
Ik heb lol gehad. Heb katte-vals en zeer luid meegezongen. Heb op de beschikbare halve vierkante meter staan wiebelen. En heb me afgevraagd waarom er begot een pauze in het midden van een concert hoort?
Het eerste deel vond ik tamelijk mak. Weinig ambiance of sfeer en als die er al kwam, zakte ze vlug als een pudding weer in elkaar. Ik verdenk ze ervan dit met opzet zo te hebben gepland, want de pauze kon dus niet echt veel kwaad ;-)
Het tweede deel was een stuk beter. Meer up-tempo nummers en meer show.

Ben ik nu wel fan??
Neu.
Ga ik nu elk jaar terug?
Neu.

Voor de prijs van het ticket heb ik me gisteren goed geamuseerd, maar meer zou ik er ook niet voor betalen.

Crash

Het moest ervan komen.

Mensen die zichzelf de hele tijd voorbij lopen, komen zichzelf vaker tegen. En hebben meer risico om te botsen.

Vandaag was het zover. Ik ben gecrashed. Gedaan. Uit. Met de noodknop herstarten luktte ook niet meer.
De enige optie was in mijn bed kruipen met mijn donsdeken tot over mijn hoofd, in de hoop dat ik dan mijn gsm toch niet zou horen.

En slapen. Heel de dag slapen.

Of toch ongeveer.
Want van't werk hebben ze me twee keer gebeld. Blijkbaar zijn daar al genoeg dingen die alleen ik weet. Om 15h moest ik er uit, om Oudste van't school en mijn ziektebriefje bij onze huisartse op te halen.

Maar 't heeft deugd gedaan.

Morgen kan ik er wel weer tegen.

Koekoek

Gisteren moest ik Hem dringend een berichtje sturen en had natuurlijk mijn GSM voor de verandering thuis had laten liggen - hij past ook zooo schoon op die tafel - dus dan toch maar een mailtje gestuurd.

Nu heeft Hij dus ook mijn werk-e-mailadres.

En ik heb het gemerkt. Gedaan met de zalige niet-bereikbaarheid. Hij heeft precies toch te veel tijd op zijn werk. Zou beter zijn Trezebees lastig vallen met zijn mailkens ;-)

Hij moést me vandaag mailen om te laten weten dat Hij een kado voor Jongste's verjaardag heeft opgestuurd.

Een koekoeksklok. Deze koekoeksklok. Hij is duidelijk nog vlug iets vanop internet moeten gaan zoeken.

En heeft...

1. beslist deze keer geen rozen te sturen, vermits de bloemen te duur zijn in de winter
2. het eerste beste kleurrijke ietwat kindvriendelijke kado gepakt
3. dit gekozen omdat Hij weet dat ik stoppezot ga worden van dat lawaai de hele dag
4. alle bovenstaande antwoorden

Ik ga voor 4.

En voor batterijen die niet lang meegaan....

Perspectief

Vorig jaar in de lente zou hij een paar weken afwezig zijn, omwille van rugklachten...of zoiets...de toffe meester van het zesde.

Het leek niet belangrijk.

Deze week is hij overleden aan kanker.

35 was hij nog maar.
Hij laat zijn vrouw, vier kinderen en een verweesde school achter.
Eén van de kinderen zit in de klas van Oudste, de jongste gaat zelfs nog niet naar de kleuterklas.

En dan bekijk je je eigen problemen weer vanuit een héél ander perspectief....

Kerhof

Dat was het thema voor de fotografieles van gisteren.

Had eigenlijk niet veel zin om te gaan, maar ben blij dat ik toch geweest ben. Ik mag altijd bij mijn medecursisten gaan kuisen met dienstecheques als ik werk zoek ;-)

Deze foto's vielen het best in de smaak. Misschien omdat ik ook één van de enige was die niet naar een gewoon Belgisch kerhof getrokken was.

De tweede foto is met een tele genomen. Twee weken nadat ik deze foto maakte, hebben we in de les een documentaire over Andreas Feininger gezien. Een fotograaf die bekent staat voor zijn tele foto's. Hij vertelde dat je op die manier goed kan weergeven hoe 'vol' of 'druk' iets wel is, omdat je met een teleobjectief alles 'tegen elkaar gaat plakken' zoals onze leraar het uitdrukt.

Ik kon hem alleen maar gelijk geven. lol.

Shit happens

Stel.
Ge maakt de facturen op uw werk en blijkt dat in die van moeilijke-klant een fout staat. Ge weet dit, want moeilijke-klant heeft u daar zelf voor gebeld.

Credit nota opmaken, bellen naar klant, veel slijmen en verontschuldigen aan honderd in't uur, pissige baas over u heen laten gaan.
Afgehandeld.
Next.

Stel.
Die 'next' komt.
Moeilijke-klant heeft namelijk door uw fout niet alleen de pdf-versie van zijn factuur in zijn mailbox gevonden, maar ook die van de niet-of-minder-moeilijke-klanten. Die natùùùùùrlijk aan een lager tarief zitten.

Enig idee hoe dat zou voelen?

Ik wel.
En ik kan jullie verzekeren, 't is niet voor herhaling vatbaar.

I fucked up.
Big time.

Observaties

• Ik word te oud om tot na 2h uit te gaan. Mijn benen zullen nog een paar dagen nodig hebben om van mijn superdeluxe-danspasjes te bekomen.
• Mijn zangkwaliteiten zijn ook niet meer wat ze geweest zijn, want ik heb na één avond al last van mijn stem.
• Bloed kruipt waar het niet gaan kan. Heel langzaam begin ik een nieuwe vriendenkring op te bouwen. Met buitenlanders. Een Duitse en een Braziliaanse. (Die weliswaar allebei met een Belg getrouwd zijn)
• Er loopt veel single manvolk rond in't Gentse.
• Hetgeen ik gisteren van dat single manvolk gezien heb, trok op niet veel.
• De dwaaste openingszin die ik gisteren te horen gekregen heb, was toch wel "En lukt 'et?"
• Verzachtende omstandigheid voor die vent was, dat hij zich met meer dan een paar pinten moed heeft moeten indrinken, vooraleer hij mij durfde aan te spreken.
• Die moed was nodig omdat ik zijn tot dan toe nog dwazere toenaderingspogingen zeer arrogant en straal genegeerd heb.
• We zullen het ook maar op de pinten steken dat hij desondanks niet door had niet te zullen scoren.

En om het af te leren ga ik straks weer op stap.

Veel kalmer wel. Met een Belgische expat-vriendin die een paar dagen naar ons landje is afgezakt. Lekker eten een goed glas wijn en veeeeeeeeeel roddels.

Meer moet dat niet zijn.

Dus vandaag geen venten nodig ;-)

Rat race

Dit was niet wat ik wou.

Dit is wat ik helemaal NIET wou.

Nooit ging ik er nog aan meedoen. Ging alle anderen zo zot laten zijn. Maar ik?? Neeeeee. Tùùùùùùrlijk niet. Jamais. Ik wist wel beter. Ha!

Zeg nooit nooit.
Zou ik beter ook niet meer doen.

Ik had niet gedacht terug in België te komen wonen. En nog minder dat ik weer zou mogen meedraaien in de mallemolen.

Opstaan, crossen, haasten, werken, lopen, jagen, opfretten, proberen zo weinig mogelijk te vergeten en weer gaan slapen. Dag in, dag uit. Week na week.
Vrijdag blij zijn dat 't weekend is, want als je daar niet op vrijdag mee begint, ben je te laat. Duurt gewoon veel te kort, dat zogezegde 'vrije' weekend.
De andere dagen zijn trouwens ook niet veel langer. De weken vliegen hier voorbij en ik mag me vooral niet afvragen waar ik eigenlijk mee bezig ben.

Maar vanavond ga ik op stap.
En morgen ook.
En maandag zal ik doodop zijn. Maar tenminste iets gedaan hebben.
Even uit de race stappen.

Lopen jullie maar verder.
Ik haal je volgende week wel weer in ;-)

Ontmoeting

Ik had Hem niet verwacht. Vooral omdat het maanden geleden is dat ik hem daar nog ben tegengekomen.

Even slikken, niet tonen dat ik verrast ben. Misschien luisteren naar wat hij wil vertellen???
Nee. Toch maar niet.
Gillen en roepen heb ik gedaan. En een paar klappen uitgedeeld.
Hem uitgescholden voor alles wat héél lelijk is. Alle frustratie die blijkbaar ergens heel ver weggestoken toch nog zat, heeft zich in één mep een weg naar buiten gewurmd.

Jammer dat Hij het niet gehoord heeft.
En dat Hij niet heeft kunnen antwoorden.

Daarvoor ging de wekker net te vroeg.

Ik hoop dat ik toch hard genoeg geroepen heb om hem weer voor maanden uit mijn dromen te bannen.
Want in mijn bed heeft Hij al lang niks meer te zoeken.

Gezocht

Ik zoek een braaf seuteken.
Maar ze moet wel aan "enkele" criteria voldoen.

• Koken (ook in't weekend en als ze geen goesting heeft). Bereid zijn kilo's bonen te kuisen en blancheren als die uit de moestuin komen.
• Rond de 40 (-3/+3) zijn. (Gisteren tot de vaststelling gekomen dat dit toch een "speciale" leeftijd blijkt...LOL)
• De krant en pantoffels brengen als de man des huizes thuiskomt ('t Moet een braaf seuteken zijn voor iets....)
• Met de tent op reis willen gaan.
• Niet te veel tegenstribbelen en iemand anders ook een keer een discussie laten winnen.
• Geen gat in haar hand hebben.
• Nen décolleté is niet noodzakelijk.
• Niet teveel naar soaps kijken.

't Is niet voor mij.
Ook niet voor de man uit de Koekoekstraat in Melle.

Maar wel voor de brave meneer die het gisteren heeft aangedurfd om met mij op stap te gaan.
Hij mag uiteraard altijd criteria toevoegen.

Als hij nog tegen mij spreekt tenminste.... ;-)

Beschutte werkplaats

Vandaag 322 keer 2 papierkens samen in een envelop moeten steken en 322 keer daar een postzegel op plakken.
Beschutte werkplaats was't vandaag op mijn werk.

Geen wonder dat er bijna niemand was komen opdagen.
Zelfs niet de pipo van de IT waarvoor ik SPECIAAL vandaag aanwezig moest zijn. Huh!

Misschien was hij gewaarschuwd ivm de enveloppen die mijn bureau en de rest van de receptie hadden overgenomen?

Moppersmurf was in ieder geval niet op de hoogte. En ook niet goedgezind. Hij was zelfs zo slechtgezind dat hij Vrolijke smurf, die moest komen omdat één van zijn ambetante klanten woensdag had beslist dat een project maandag moest af zijn, besmet heeft.
Brilsmurf verzuipt in't werk, zodat hij zijn weekend met familie (waar hij volgens mij toch al niet echt veel goesting voor had) met een halve dag had ingekort om toch wat minder papieren terug te vinden volgende maandag.

Drie slechtgezinde smurfen en één niet-opgedaagde-IT'er.

Wat een fijne dag ;-)

Heen en weer

Vandaag mijn 4/5-dag, morgen vrijaf, vrijdag nog een beetje werken en 't is weekend. En wat doet een mens met die vrije dagen?? Op en af rijden. Heen en weer gaan. Kilometers in den auto (met nog steeds buitenlandse platen, omdat die er op een speciale manier opzitten en ik die er nog niet af gekregen heb....zucht)

De kinderen zijn bij oma en opa. Maar omdat het vandaag Halloween is, organiseren ze hier een spokentocht. Buurmeisje en ouders doen mee, dus die van mij willen "OOOOK Mama!!!"
Goei moeder dat ik ben (ha!), ga ik ze dus halen bij mijn ouders. En morgen terugbrengen, want ik moet vrijdag werken.

Zaterdag nog een keer op-en-af, want dan gaan mijn zus, moeder en ik voor de tweede keer onze kinder- en babyspullen verkopen op een beurs. Vorig jaar hebben we daar een pak geld mee binnengehaald. En vermits ik nu tussen de verkooppraatjes werk, zal dat nog beter lukken deze keer ;-)
De kinderen blijven ginder slapen, want madam (ik dus) gaat zaterdagavond op stap.

En zondag dan nog een keer hetzelfde traject. Want dan moeten ze echt wel naar huis komen, om maandag naar school te gaan.

Voordeel?

Kinderen content en vooral....gratis maatijden! Om niet naar de supermarkt te moeten sjesen, mijn voeten onder tafel te kunnen schuiven en eten dat ik zelf niet moet koken op mijn bord te krijgen, doe ik al een keer wat kilometers.

Tof

Héél tof als je in de gietende regen op de autostrade rijdt en de hele tijd moet niezen.

Ook wel tof om om de vijf voeten uw neus te moeten snuiten omdat het snot er anders zelf wel uitkomt. En dan niet in een zakdoek.

Vooral tof als dit op een dag is, dat je - uiteraard - geen kleenex balsam zakdoekjes in huis had. Want het laatste had je per abuis gebruikt om je bril proper te krijgen.
Wat natuurlijk niet echt gelukt is.

Super tof om al snuitend en niezend de hele dag op je werk proberen door te komen, terwijl de medicatie thuis in de garage op het hoogste schap veilig weggeborgen staat.

Maar écht tof om op die dag te horen dat een collega-smurf je pc dringend nodig heeft, omdat jij wel een Pdf-writer hebt en hij niet. "En of je het héél erg zou vinden je uurrooster wat aan te passen en vandaag vroeger te stoppen? Want je kan dat morgen of een andere keer toch wel inhalen?"

"Goh...wat zou ik zeggen....mmmm, moeilijke beslissing"

"Alé dan. Voor één keertje wil ik wel vroeger naar huis."

En dan zijn de smurfen-bazen nog dankbaar voor mijn 'flexibiliteit'.
't Wordt tijd dat ik daar mijn vast contract krijg.

Moppersmurf

De enige op't werk die een 'jij-bent-mààr-de secretaresse'-houding heeft.

En altijd véééééél te druk met BELANGRIJKE zaken als ik hem vraag iets in orde te brengen. God Forbid dat hij orders van de SECRETARESSE of all people zou opvolgen. Enkel als Brilsmurf zegt dat het moet, dàn wel. lol

Ook de enige die zijn broodjesrekening tot op de cent controleert en elk rijsttaartje betwist, voor hij ze betaalt. Dat ik dit allemaal uit mijn eigen zak voorschiet en hij ook zelf naar de bakker kan lopen, doet ABSOLUUT niet terzake. Dat hij de enige is die altijd zogezegde fouten vindt, is ook hélemaal niet raar. Echt niet. Want de rest betaalt gewoon het bedrag dat ik hen doorgeef ;-).

Nu koopt hij zelf een broodje bij de Panos, die zijn natuurlijk veeeeeeel lekkerder dan die van de bakker waar ik meestal ga. Dus ik hoef hem niet meer te vragen of hij iets wil. En als hij per uitzondering wél iets wil, dan zal hij het zelf wel aan mij zegggen (nee-eeee, niet vragen....zéggen!)

Geen probleem.

Maar wat deed hij toen hij gisterenmiddag aan tafel kwam en zag dat wij allemaal lasagne en chocoladetaart zaten te eten, die IK gaan halen was?
Mopper-mopper-mopper......nog wat gemopper en zelfbeklag....mopper-de-mopper-de-mopper...

Tot Vrolijke smurf zei dat het zijn eigen schuld was en hij maar moest zorgen dat hij op betere voet stond met de secretaresse en doen wat ze vraagt....want dan krijg je namelijk de specialekes!

Vrolijke smurf heeft verstand.

En een lief die ook secretaresse is ;-)

Yay!! - Bis

Moest gisteren in de fotografieles nog twee opdrachten tonen, 'mens en dier' en 'beweging'.

De eerste vond ik vreselijk moeilijk, omdat de foto's buitenshuis, niet geposeerd en manueel scherpgesteld moesten zijn. Pfff. Beweging zag ik al veel meer zitten, omdat ik daar meer mee kon prutsen.

Uiteindelijk toch weer veel punten voor creativiteit, originaliteit en interpretatie van de opdracht gekregen.
Van beide opdrachten zijn er 4 van de 5 foto's opgenomen in mijn 'selectie' die op het einde van de cursus wordt beoordeeld.Ik suuuuuuper content, want meestal halen maar 2 of 3 foto's het.

De linkse is één van mijn mens en dier-interpretaties. Ik had ook nog een metalen stier voor een restaurant, een affiche voor Het Zwanenmeer en een hond in een etalage. De foto van baasje-met-hondje is unaniem naar de vuilbak gestemd, wegens veuls te saai in vergelijking met de andere.

Bij beweging bleek mijn appel-foto de populairste, samen met de kinderen op de trampoline. Oudste kan zelfs al springend in de lucht deftig poseren en naar de lens lachen ;-)

Ik heb veel gezucht en gevloekt, maar zie door de positieve commentaar de volgende opdrachten toch weer zitten.

Op naar 'portret' en 'kerkhof'.
Maar over dat laatste moet ik eerst nog een keer hééél goed nadenken. Heb nog geen flauw idee hoe ik dat ga aanpakken.

Yay!!

Ik ben blij. Want ze is vandaag toegekomen. Mijn spiksplinternieuwe-Belgische-wit-met-rode-nummerplaat.

Morgen een tweede exemplaar aanschaffen, op mijn voiture bevestigen en ik word niet meer door zatlappen op weg geholpen.

Dus als jullie nu in de buurt van Gent (of elders in't vloamsche land) een donkerblauwe Opel met de nummerplaat WXK-439 zien rijden, altijd vriendelijk zwaaien.
En tussenlaten in de file.
En niet tegen de bumper kleven (want de boetes weten mij nu te vinden).

Heb ik al 'Yay!' gezegd???

Net gezien...

Mijn blog heeft het eerste jaar met mijn gezever, frustraties, flauwekul en gezaag overleefd.

Sommige lezers komen hier al een jaar af en toe (of meer) lezen. Waarvoor merci!
Sommigen nemen zelfs de moeite commentaar in te tikken. Nog ne merci!
Anderen hadden er na één keer al genoeg van ;-)

En ik.... Ik heb nog lol... dus ga nog effe door.

Weir joe wanne goo?

Gisteren moest ik documenten van op kantoor in de kluis bij de bank gaan steken. Voor de tweede keer, want grote smurf had mij vorige keer een verkeerde code meegegeven...

Net mijn auto geparkeerd, alle papieren samen rapen, wou uitstappen... toen er opeens op mijn ruit werd geklopt. Op het moment dat ik mijn ruit naar beneden draaide, had ik al spijt. De lucht die me tegemoet kwam was meer dan een beetje doorweven van drankgeur.

"Weir joe wanne goo??"
"Excuseer??" (ik ben ook tegen zatlappen beleefd...toch minstens 2 minuten)
"Weir joe wanne goo??"
"Wablieft meneer??"
"Weir joe wanne goo?? Ai help joe!"
"Bedankt, maar ik hoef geen hulp."
" Joe spiek Vloamsch!! Awèèèl amaai! Ek gink u help'n om ouf boan te zoek'n. Wan ek at ouf pelak hezien op ouffe otto!"

Ik wil NU mijn Belgische nummerplaten.

Nu. Sofort. Niet morgen. Maintenant. Heute noch verdomme...
(zou de Raymond zeggen)

Ambetant

Om 18h in zeven haasten met Oudste van de pianoles naar huis gekomen, om voor een keer niet te laat te zijn in de fotografieles.

De babysit van vandaag dacht daar anders over. Of beter gezegd, hij dacht er niet over. Want is gewoon niet komen opdagen.

Na wat telefoontjes bleek dat hij de hele week op het scoutsterrein hier in't dorp zit en 'vergeten' was dat hij vandaag moest komen. Terwijl hij het heel simpel met de tweede babysit had kunnen regelen door van week te wisselen.

Nog even bij de buren geprobeerd een oplossing te vinden, maar die waren zelf allemaal op stap.

Ik slechtgezind omdat ik niet naar de les kon en Jongste zo mogelijk nog malcontenter omdat ik zou thuisblijven.

Eén avond per week wil ik iets voor mezelf doen. En zelfs dat is blijkbaar al te moeilijk.

Dààr word ik nu ne keer ambetant van.

Héél écht ambetant.

Hoorde mij gillen??

Nee??

Ge moogt blij zijn.

Zal wel...

Deze namiddag naar Gent getrokken om toch nog wat foto's bijeen te scharrelen. 't Zag zwart van't volk en ik dacht dat ik tussen de toeristen wel niet zou opvallen met mijn camera. En toch keken er meer mensen naar mij dan ik had verwacht.

Hmmm.

Misschien omdat ik geen foto's nam van het Gravensteen?
Of omdat mijn camera er net iets professioneler uitziet dan de gemiddelde toerist meesleept? Omdat ik er toch niet toerist-genoeg uitzie?

Tot een madam toen ze mij voorbijliep malcontent aan haren meneer vroeg "En waar zitte gij zo naar te kijken?? Hé???"

Hij: "Euh...naar die camera!"

Antwoord: "Zal wel!! En diene décollete die erbij hoort, die hebde nie gezien zeker?"

Lol.

Morgen op't werk mijn collega-smurf toch gelijk geven. Mannen kunnen geen décollete voorbij lopen zonder te kijken. 't Is sterker dan henzelf.

Oma en Opa

Ze zullen het geweten hebben dat hun vakantie gedaan is. De kleinkinderen hebben precies afgeproken om elk om beurt ziek te worden.

Jongste voelde zich deze morgen niet helemaal in orde, maar leek niet echt ziek... tot de secretaresse mij belde om haar te komen halen. Blijkbaar vond zij tot 16h met een brakend kind in haar bureau zitten geen goed idee. Pfff. Zo flauw.

Dan maar mijn boeltje gepakt en naar school vertrokken, zoekend naar oplossingen, want onbetaald verlof nemen lukt deze dagen echt niet. Omdat een aantal dingen vandaag moesten zijn afgewerkt, omdat ik al een halve dag minder werk, én omdat mijn portemonnee na gisteren 2.5 uur in de garage wachten op mijn auto-in-onderhoud-met-nog-wat-mankementen een ferme deuk heeft gekregen.

Oma en Opa zijn weer de reddende engel.
Thuis Jongste in de zetel geïnstaleerd, vlug wat kleren en knuffels ingepakt en Opa stond er al. Klaar om de zieke mee te nemen en te 'bekukkelen'. Zo zal ze zich vlug beter voelen.

Terug op mijn werk kreeg ik de vraag waarom ik mijn vader 150 km laat rijden als de andere grootouders op 10 minuten van mijn deur wonen.
Dacht van er goed aan te doen, niet op de vraag te antwoorden, maar mijn blik zei volgens smurfin-baas alweer meer dan woorden ;-)

Moet misschien mijn pokerface toch nog een beetje oefenen...

Nah. Toch maar niet.

Relatief

Vandaag op mijn werk.

Ik: "Hoeveel moet ik daar nu voor aanrekenen?"
Hij: "Euhmmm... Hoeveel minuten staan er?"
Ik: " 550, dus da's ongeveer 9 uur. Maar daar moest toch korting op verrekend worden? "
Hij: "Ik weet niet." "Wacht effe."

Neemt een rekenmachine.

Deelt 550 door 60.

Hij: "Ja, da's 9 uur."

Nota aan mezelf: niet gillen als Oudste meer dan 1 minuut nadenkt over dergelijke berekeningen. 't Kind zit nog maar in het vierde leerjaar.
Een burgerlijk ingenieur heeft daar een rekenmachientje voor nodig.

We zullen het maar op de maandagmorgen steken zeker ?

Kuddedier

Yep. Ik ben een kuddedier ;-) Gezien bij Joe en Elle en natuurlijk té nieuwsgierig naar wat mijn uitslag zou zijn.

Bij deze:



Alé vooruit. Mijn nieuwsgierige kantje is weer content.
Tot ze iets nieuws vindt dan toch...

Plakkers

Ik kan mij er ongeloofelijk aan ergeren. Aan van die plakkers. Vre-se-lijk.

Vorige zaterdag met de kinderen iets gaan eten. Natuurlijk zitten we net aan die tafel met zicht recht op een koppel plakkers. Alhoewel, ze zaten zo centraal dat iedereen er zicht op had ;-)
De godganse tijd hand in hand, benen verstrengeld, ze zaten bijna op elkaars schoot. Fluisteren in elkaars oor, niet aanwezige haarlokken uit het gezicht wrijven, uit hetzelfde glas drinken, 't mankeerde niet veel of ze zaten te kwijlen. Met véééél moeite toch de handen uit mekaar kunnen trekken om hun bestek vast te nemen toen het eten kwam. 't Verwonderde mij al dat ze eten besteld hadden. Als die nog niet van de liefde kunnen leven... ;-)
De dochter die er blijkbaar bijhoorde werd met wat Euro's weer de regen ingestuurd om zich nog wat bij de opgestelde kermiskraampjes bezig te houden. Opgeruimd staat netjes.

En deze middag in de broodjeszaak. Net voor mij in de rij natuurlijk. Alwééééér.
Ze hadden zich beter staan afvragen welk broodje ze nu eigenlijk wouden, dan zou de rest van de rij een half uur vroeger bediend zijn geweest.

En nee, het is niet omdat ik nu een jaar alleen ben, dat mij dat ergert. Ik heb dat altijd al gehad. Vroeger zou ik nog 'get a room ' gezegd hebben. Vandaag de dag bijt ik op mijn tong. En geloof me, dat kost moeite.

Veel moeite.

Zoveel moeite dat ik me eigenlijk afvraag waarom ik zo op mijn tong bijt...

En nee, ik ben niet jaloers. Nooit moeten weten van mannen die constant in mijn haar zaten te friemelen of niet van mijn lijf konden blijven. Ik heb blijkbaar een nogal uitgestrekte 'personal space' cirkel rond mij ;-)

't Zal wel weer aan mijn 'curiosum'-gehalte liggen zeker?

Spiegeling

In plaats van volgende week naar Brussel of de kust te rijden, komt iedereen bij mij thuis foto's maken.

Want ik heb vandaag in de fotografieles de prijs gekregen voor meest creatieve, originele en best gecadreerde foto... mijn rol wc-papier.

En nu allemaal ....WAVE!!!! Pluim voor mezelf.

Vroeg

Ik weet wel dat kinderen steeds vroeger met alles beginnen, maar toen ik de fijne leeftijd van 9 of 10 bereikt had, was mijn lichaamsgewicht wel het minst van mijn zorgen.

Vandaag de dag dus niet meer.
Oudste is vorige week thuis gekomen met de mededeling dat ze dik is. Ze heeft dikke billen, een dikke buik en wat weet ik nog allemaal niet.

Merci aan de pestkoppen (die alweer gestart, maar op't matje geroepen en alweer gestopt zijn, voor zolang het duurt...ik ga jullie niet met de details vervelen) die blijkbaar niks beter vonden dan haar nu met dit soort commentaar te bekogelen.

Oudste heeft de pech in een gezin met graatmagere zus en magere moeder, die dan nog alles mogen eten, te wonen. En ja, ze is iets molliger...maar dik?!? Ze eet praktisch geen snoep, drinkt water en zelden frisdrank, maar 't kind eet zo graag. Ze vindt alles zo lekker....
Ik heb haar bmi berekend en ze valt (niet eens nipt) binnen de gezonde scores. Ze draagt een gewone maat kleren voor haar leeftijd, alleen niet alle modellen. Maar breng haar nu maar een keer aan't verstand dat ze inderdaad niet zomaar alles mag gaan eten, want te dik is ongezond, maar dat dieeten nu ook niet goed of zelfs nodig is, zonder er een anorexia-patiënt aan over te houden.

Ik weet in ieder geval weer waar mijn dagen mee te vullen. Gelukkig maar. Anders zou een mens zich nog gaan vervelen.

Goed geprobeerd...

Jongste wou vorig weekend niet met hem praten en heeft dat ook zo gezegd. In plaats van 10 minuten Skype om de zoveel weken, bleven er nog 5 over.

Dus is hij een super-actie gestart.
Eerst een e-card voor elk van de kinderen, die hij ondertekende met zijn voornaam. En deze week alweer gevraagd om de kinderen te kunnen spreken. Einde van de actie.
Dan dacht hij dat ze nu wel super-enthousiast zouden komen vertellen. Juist ja. LOL

Oudste heeft hem eerst laten weten dat hij niet met zijn voornaam moest tekenen 'Ge zijt wel nog altijd mijn papa!! Duh-huh!!'
En Jongste heeft gezegd dat ze het kaartje gezien heeft en wil wel spreken, maar niks te vertellen had, dus ze weer weg ging. lol. (Leedvermaak?? Ikke?? Zou niet durven!!)

Hij moet nu opeens een overzicht van de schoolvakanties hebben, terwijl hij deze zomer enkel over Kerst sprak. Zegt tegen de kinderen dat hij misschien naar België zal komen en dat ze dan samen naar de eerste kleine van zijn broer kunnen gaan kijken, want 'dan zien ze die ook'. Dat die broer op 2 minuten van hun school woont en dat ze dat kind ook wel via zijn ouders kunnen zien, speelt geen rol in zijn grote geheel.
Dat hij die broer misschien 2 keer per jaar zag, is ook niet van belang.
Het enige dat telt is dat hij een lokmiddel zou hebben om de kinderen bij hem te krijgen. Want zij hadden al gezegd dat ze tijdens het allerheiligenverlof bij Opa en Oma gaan logeren.

't Begint hem nu blijkbaar toch te pikken. Hmm.

Zo opeens. Raar.

Ik weet het!

Misschien is Trezebees zwanger en heeft ze geen aandacht meer voor hem?

The saga continues

Ik dacht van nu zo ongeveer met een Belgische nummerplaat rond te rijden. Na meer dan een jaar geleden naar België te zijn terug gekeerd, zou dat toch wel mogen. Of dat zou ne mens toch denken.

Voor alle politie-venten of -madammen onder u: Jaaaaa-aaaaaa! Ik weet dat je maar 6 maand met een buitenlandse plaat mag rondtuffen. Ga bij 't ministerie klagen. Ik ga niet met de fiets, want bezit niet eens zo'n ding.

Vorige week had mijn spiksplinternieuwe nummerplaat moeten toekomen.

NOT.

In de plaats daarvan kreeg ik al mijn papieren mooi terug met de mededeling dat ik toch eerst nog naar de schouwing moet. Omdat de auto vroeger op Zijn naam stond en niet op de mijne, dat verandert de reglementering. Laten ze mij nu weten. Beter laat dan nooit zeker??

Dezelfde dag kreeg ik ook een fijne brief van een ander super-werkend ministerie met de mededeling dat als ik niet binnen de 20 dagen na de datum van de brief een reglementaire inschrijving kan voorleggen ik een ik-weet-niet-wat-voor boete ga krijgen.

Moet ik nog zeggen dat ik gegild heb?? Nee??

Zeker van?

Ik wil het anders nog wel een keer doen.

AAARRRRHHHHHHHHGGGGGG!!!!!!!

Niet van mij

"Mamàààààà!!! Waar is dat roze briefje??"
"Euuhmmm....huh???"
"Om in te vullen!!"
"Wat invullen???"
Diepe zucht..."Awel mijne naam enzo."
"Mmmmmm. Jaaa. Mhhhh. Weet niet??"
"Maar mamààààà!! Dat briefje met die foto van de kinderen die lopen!!!"

En eindelijk zie ik een lichtje. Ze bedoelt het formuliertje voor de schoolveldloop.
"Oh, dat. Schatteken, dat ligt al lang in de papierbak."
En even denk ik nog dat ik dit probleem weer vlug van de baan gekregen heb. Tot Jongste haar ik-ben-super-boos-en-zal-het-u-laten-horen-huilbui bovenhaalt.

"Waarom ween je nu???"
"Morgen is wel de laatste dag dat we ons kunnen inschrijven en straks mag ik door ùw schuld niet meedoen!!"
"Qué???" "U bedoelt???" Even weet ik echt niet waar ik het heb, tot ik het begrijp.

"Maar schatteken, dat is op een woensdagnamiddag, dus die kinderen gaan daar niet minder voor in de klas moeten zitten. Ze moeten gewoon 's morgens naar school en daar dan langer blijven in plaats van naar huis te komen. Begrijp je?"

Zij wel, maar ik had het duidelijk toch niet begrepen. Haar blik heeft het me vlug aan mijn verstand gebracht.
Mijn Jongste gaat vrijwillig meedoen aan een veldloop. Ze gaat er zelfs een vrije woensdagnamiddag voor opofferen. En dat met een moeder die in haren tijd een keer ze oud genoeg was, haar ouders bewerkte om maanden op voorhand een oog- of tandartsafspraak te plannen om toch maar onder dat verdomde lopen uit te geraken. Ik wist effe niet waar ik het had.

Tot Oudste langskwam .
"Ga jij ook meedoen met de veldloop??"
Verontwaardigde blik. "Zijde zot ja??"

Er zijn toch nog zekerheden in't leven.

Vraagtekens

Af en toe sturen jullie (mijn dierbare lezers) me een mail of schrijven commentaar op mijn schrijfsels. Meer dan eens krijg ik te lezen dat iemand bewondering voor me heeft, of geïntrigeerd is door de manier waarmee ik met dingen omga. En elke keer opnieuw vraag ik me af waarom nu eigenlijk??

Zou ik mezelf beter voorstellen in m'n blog en irl veel meer klagen??
Nope. Zou van m'n zus heel terecht nogal vlug de wind van voor krijgen! Uiteindelijk belanden alle frustraties op de blog, om ze dan zo vlug mogelijk te vergeten, dus lezen jullie meer gezaag dan de mensen van mij te horen krijgen.

Doe ik dan echt iets dat bewondering verdient?? LOL! Dan moeten jullie wel elke alleenstaande-werkende-mama-die-zichzelf-voorbijloopt bewonderen. En wie heeft daar nu tijd voor?

God ja... ik heb MS. So what?? Ik ben bij de gelukkigen die weinig motorische symptomen heeft en met veel rusten, vroeg gaan slapen, wat pijnstillers, aanpassen van mijn ritme en de kids af en toe bij oma en opa dumpen min of meer gewoon kan voortdoen. Of dat al dan niet zo zal blijven...dat zie ik dan wel als het zo ver is.

Ik vermoed dat ik gewoon het geluk heb de karaktertrek te hebben content te zijn met wat ik heb. Het beste bewijs daarvan is toch wel dat ik het 15 jaar met hem heb uitgehouden ;-)) En chance dat hij zijn schuldgevoel (dat ik af en toe een beetje moet voeden) afbetaalt, waardoor ik financieel momenteel geen zorgen heb.

Dus heb maar niet te veel bewondering of respect. Allemaal niet nodig. Zou alleen maar naar mijne kop kunnen stijgen en dan wordt ik nog een grotere verwaande trien dan ik al ben!

Resultaat

Ik was één van de enigen die de foto's thuis gemaakt had. 't Valt op dat die kinderloos zijn oftewel ne vent/madam hebben om bij die kinderen te blijven. Want ik zou niet weten waar ik de tijd moet gaan halen om voor foto's 'eventjes' naar Brussel of Oostende te gaan rijden.
Heb dan maar onmiddellijk gezegd dat mijn producties onder 'huis- tuin- en keukenfoto's' vallen.

Commentaar van de fotograaf die de lessen geeft op mijn fotookens: deze van de bladeren moet verticaal, want 'straalt dan meer kracht uit'. Daar kan ik hem nog in volgen.

Die van de lamp vond hij maar niks, onder het motto: goed geprobeerd, doe het nog een keer en misschien lukt het dan.
LOL

Maar hij vond iets dat ik er maar had bijgestoken, omdat ik er anders geen vijf had, een 'creatieve foto'.

Volgens hem 'had ik ondanks mijn beperkingen (ie de kinderen niet zomaar aan de kapstok kunnen hangen), goed gebruik gemaakt van wat er aanwezig was.'

Over deze foto 'is duidelijk nagedacht' want ik heb gezorgd voor een 'andere wijze' van schaduwen fotograferen (mijn kinderen doen onnozel) en gelet op het feit dat ook de ondergrond 'interessant' is door de barsten en verschil in structuur in het asfalt en de grassprietjes die voor kleur zorgen.'

AS IF!!!

Ik heb deze foto op een rappeke gemaakt, omdat de kinderen ook wat aandacht wouden. Maar dat wel niet aan zijn neus gehangen, beetje hummen en knikken doet het altijd ;-))

Opdracht 1

Vorige week in de fotografieles onze eerste opdrachten gekregen. Vandaag moeten we 5 foto's meebrengen onder de noemer 'licht en schaduw'. Doelstelling: leren werken met je camera.

De voorbije twee lessen heb ik eigenlijk niet echt iets bijgeleerd. Het ging vooral rond kennismaking en bespreken van wat foto's. Het is duidelijk de bedoeling van de leerkracht dat we nu vooral experimenteren en al doende leren (dat hoop ik tenminste...lol).Ik heb hier in ieder geval de godganse tijd met mijn camera rondgehangen, heb mijn statief en de handleiding zelfs uitgehaald en héél veel aan de knoppekens gedraaid.

Ik zal vanavond wel horen wat het wordt. Ik heb in ieder geval geprobeerd zijn doelstelling te bereiken, of mijn foto's dan al dan niet binnen zijn thema vallen, laten we eventjes gemakshalve terzijde.


Dit zijn 2 van mijn 5 gepruts-resultaten. Het is vandaag absoluut onder het motto 'en als't niet goed is, ik heb er nog!' ;-))

Slapen

'Mamàààà, ga jij nu alwéér slapen????'
Mijn Jongste gisteren, met een diepe zucht erachteraan, toen ik 's namiddags mijn o-zo-nodige extra uurtje (of twee) slaap wou halen.

Hoe leg je aan een kind uit dat haar mama veel moet slapen, zonder haar de balast mee te geven dat mama eigenlijk ziek is? Want mijn kinderen zijn nog steeds compleet onwetend over het MS-gehalte dat een deel van mijn leven bepaalt.

En ik wil dat graag nog wat langer zo houden. Alleen is dat nu niet meer zo evident, werken in combinatie met al hun buitenschoolse activiteiten en het huishouden wegen zwaarder door dan ik had gehoopt.

Uiteindelijk maar verteld dat sommige mensen gewoon heel veel slaap nodig hebben en anderen niet. En dat ik toen ik in het eerste leerjaar zat ik ook 's namiddags in de klas in slaap viel.
Ze heeft toch eerst naar Oma en Opa gebeld, om bevestiging te krijgen, alvorens ze de slappe lach kreeg. Hilarisch vindt ze het. In het eerste leerjaar in slaap vallen!!

Vandaag kon ze met veel verve aan Buurmeisje uitleggen dat ze stil moet zijn, want 'Mama slaapt, omdat ze in het eerste leerjaar ook altijd in slaap viel!'

Pover

't Is triestig. Hééél pover. Magertjes zou ik zelfs durven stellen.

En dan heb ik het over jullie voorstellen voor mijn blind date.
Buiten mannen die zich als 'fall back' opgeven, of al een lief hebben, maar wel ne keer een 'babbel-lunch' willen inlassen, kwam er bitter weinig uit de bus.

Reden?? Pffff... Jullie kennen gewoon geen single mannen? Of toch geen half-deftige ;-) Of alleen venten die op zoek zijn naar een madam om huisje-tuintje mee te spelen en hunne was en plas te doen. Misschien kent ge er wel, maar durft ge ze niet op mij afsturen? Of er zijn niet echt zo veel single mannen als men soms wel laat uitschijnen?

O-o-o-f..... ik ben gewoon te difficil?? Te veeleisend? Te onafhankelijk?

Zucht.

Het zij dan maar zo.
Zal een andere manier moeten vinden om aan mijn entertainment te komen ;-)

Gezond verstand

Ik sta weer een stap verder in het oplossen van Oudste's pestprobleem.

Vorige week al mijn stoute schoenen aangetrokken en een paar moeders van meisjes uit haar klas aangesproken.
Zonder namen te noemen verteld wat er zoal gebeurde en dat het mij niet kon schelen hoe seuterig mijn dochter wel is, maar dat dit me echt te ver ging. Ook gezegd dat ik haar weerbaarder probeer te maken, uitleg dat ze het met bepaald gedrag uitlokt en dat ik niet verwacht dat alle kinderen haar vriendin zijn. Maar wel dat ze haar moeten gerust laten en tenminste een beetje respect voor anderen hebben en dat ik echt wel hulp nodig had om dit te kunnen oplossen.
Tot mijn grote verbazing heeft één van de moeders rechtuit gezegd dat ze aan de hand van mijn verhalen kon opmaken dat haar dochter en voor iets tussen zat. Bleek dat dit kind twee jaar geleden zelf gepest werd. De moeder was er niet goed van.

Die kinderen zijn thuis duidelijk een keer goed de les gespeld. De moeders zijn zelf zo ver gegaan dat ze ouders van andere kinderen uit de klas ook op de hoogte gebracht hebben, want een meisje wiens mama ik helemaal niet gezien heb, heeft zich bij Oudste verontschuldigd.
Geen scènes of beschuldigingen waar ik zo bang voor was, enkel gezond verstand en een oplossing.

Vandaag dan nog een keer bij de directeur geweest, die de leerkracht op de hoogte gaat brengen en alles in de gaten blijft houden. De mededeling gekregen dat ik zelf natuurlijk ook op tijd aan de alarmbel moet trekken, want hij gaf toe dat het vaak zo geniepig gebeurt, dat niemand er op school weet van heeft.
Met hem ook de testen van deze zomer besproken en me weer gerealiseerd waarom ik deze school gekozen heb ;-)

De voorbije week is alles heel goed gelopen. Oudste gaat weer zonder problemen naar school, verdraagt kritiek zonder zich constant geviseerd te voelen, speelt weer op de speelplaats, antwoord op opmerkingen zonder te beginnen janken en voelt zich duidelijk beter.

We kunnen er weer effen tegen...

Fatal mistake

Hij had deze week een mailtje gestuurd met de vraag naar de resultaten van de testen die de kinderen deze zomer gedaan hebben en de overschrijving van de echtscheiding. Dat hij daar maar 2 weken na datum mee afkomt, mogen we al als een succes beschouwen.
Omdat ik 2 dagen later nog niet had geantwoord, kreeg ik dezelfde mail nog een keer geforward.

Ik wou eerst vanalles op mail zetten, maar omdat ik hem toch ook op de hoogte wou houden van de pestproblemen die we met Oudste op school hebben, had ik gemaild dat hij maar een keer moest bellen.

En wat roepen we dan in koor??
'NIET DOE-OE-OE-OE-OE-OEN!!!'
En daar op de achterste rij???
Ik hoor jullie ook wel! 'DOM KALF!! DWAZE TRIEN!'.

Twee minuten later telefoon.
Zijn commentaar op het feit dat Oudste gepest wordt, is dat het haar eigen schuld is, want ze lokt het met haar seuterig gedrag uit. En dat Jongste autistische trekken zou hebben, dat heeft hij deze zomer ook gezien, want ze wou nooit 'echt' met hem spreken.

Het is duidelijk nog niet bij hem opgekomen dat dit hééééél misschien ééventueel zou kunnen komen omdat een zesjarige niet echt een band heeft met iemand die ze twee keer per jaar ziet. En dat Jongste sowieso al zeer selectief is in wat ze tegen wie vertelt. En dat het misschien raar is dat hij dat vroeger dan toch nooit heeft opgemerkt??
Verder mag Oudste nog zo'n grote seut zijn als maar kan, dat is geen excuus om haar steeds weer te pesten. (Ik zal het leren Geertrui!!!) En ja, ik werk ook aan haar weerbaarheid en hoe ze er mee moet leren omgaan, maar die pestkoppen moeten ook te horen krijgen dat dit gewoon niet acceptabel is.

Hij had dan natuurlijk nog een hele resem dingen die opeens superdringend moesten worden geregeld en allemaal commentaar op wat ik wel of niet moest doen, financiële tralala waar hij weer mee afkwam, kritiek op de kinderen die hij met moeite een week gezien heeft...

Ik had er gewoon genoeg van. Ik slik veel, maar het recht om zo'n kritiek op de kinderen te geven, heeft hij vorig jaar verspeeld.
Heb mijn 'bleitkraan' opengezet en gezegd 'dat ik echt wel mijn best deed' en 'niet tot last wou zijn' en 'het werken in combinatie met de zorg voor de kinderen fysiek toch wel héél zwaar is'....

Ne vent is toch dom.
Ik heb de fout hem te laten bellen al veel te veel gemaakt. Maar in mijn 'bleitkraan-truc' trapt hij al 16 jaar.
Zo plotseling kan hij dan wel beleefd zijn. En heeft hij 'begrip' voor mij (AS IF!!!).

Maar ik heb toch niet meer naar zijn gekreft moeten luisteren. Het doel heiligt de middelen en ik was stom, maar hij nog veeeeeel stommer!

Huiszanger

Herman is deze week onze privé huiszanger. Hij zingt wel de hele tijd hetzelfde liedje.

's Morgens op tijd op mijn werk komen, lukt bijna....als je niet op een kwartier kijkt. En ook niet op een half uur. En Herman maar zingen vanachter in mijn auto. Opzij, opzij, opzij... Maar de file bleef staan.

Om half vier stipt vertrokken omdat Oudste om half vijf naar de muziekles moest. Maak plaats, maak plaats, maak plaats... Herman had er nog lol in. En om half zes naar de pianoles. In hetzelfde gebouw???? Alé gij!! LOL!! Dan zou ze daar gewoon zelf naartoe kunnen gaan! In een andere straat natuurlijk. We hebben ongelofelijke haast. Zucht.

Ik had net genoeg tijd om ze weer thuis bij de babysit af te zetten en naar mijn eerste les van de fotografiecursus te vertrekken. Opzij, opzij opzij, want wij zijn haast te laat.. Herman was het nog niet beu. Daar net op tijd binnengesprongen. Te snel rijden... pfff snel is relatief want ... We hebben maar een paar minuten tijd.

En vandaag...de kinderen op school opgepikt, terug naar Gent gereden om alle spullen voor de muziekschool te vinden en een piano te huren (yay!! Gelukt!! Bij een yummie man dan nog. Die mag hier altijd de piano komen stemmen ;-)) De ontbrekende schoolspullen gekocht en eindelijk naar huis gekomen. Nu nog die stapel zien gekaft te krijgen. We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan

En Herman... die zingt onverstoorbaar verder.

En weer dooooooorgàààààn!

Alé vooruit

Dag één van het nieuwe schooljaar zit erop. En ook de vuurdoop van mijn ex-schoonouders om de kids op school te gaan halen.

Ik heb vorige week mijn stoute schoenen aangetrokken en ze gebeld. Vond dat gezien ze wel de kinderen willen zien als het hun past, ze daar ook iets voor mochten terug doen. Dus heb ik gezegd dat Hij had verteld dat ze zeker wel bereid zouden zijn om te helpen nu ik ga werken.

Aaaaah...euhhhh...ja zoetjen...euhhhhh. en welke dag zou dat dan zijn???? Niet de woensdag, dan ben ik thuis! (en weet ik dat e een stuk verder rijdt om de andere kleinkinderen te gaan halen!)
Ze moesten er eens 'over denken'.

Na een nachtje rijp beraad, hebben ze besloten dat ze de kinderen op maandag zouden ophalen en naar de dansles brengen, want die is bij hen in't dorp. De muziekles op dinsdag en donderdag is bij ons in't dorp en toch wel een héél lange dikke 10 minuten rijden. Stel u voor. Veuls te ver.

Vandaag de kinderen gaan ophalen. En wie belde toen ik daar stond?
Hij.
Of all people.

Als hij evenveel (of weinig) naar zijn ouders belt als vroeger, is dat misschien één keer om de 3 weken. Maar dan doet hij dat verdorie wel als ik daar juist ben en hem nog niet laten weten heb dat door 'ziin voorstel' de kinderen bij zijn ouders zouden zijn. Kwam compleet uit de lucht vallen natuurlijk toen zijn vader de kinderen riep.

Toch wel beetje een Oeps moment.

Beetje veel zelfs.

Oeps. LOL.

Feestjen

Gisterenavond stond mijn verjaardagsfeestje op het programma. En ik kan besluiten dat:

• Hoewel veel van mijn vrienden in het buitenland wonen, er hier in den Belgique ook nog mensen blijken te wonen die zich voor mij (of den drank en het eten...) willen verplaatsen.
• Dat ze dat zelfs doen als ze nog maar net terug gekomen zijn van een reis.
• Ze ook nog een keer super cadeaus mee hadden.
• Ze heel mooi in koor gezegd hebben dat het eten lekker was.
• Het weer voor één keer ook heeft meegespeeld, want dat we tot 1h buiten gezeten hebben.
• Er genoeg alcohol in den aperitief zat.
• Ze het eten daarom natuurlijk lekker vonden!
• De buurmeisjes nog net op tijd waren voor het dessert.
• Er niet meer veel over is van de chocoladetaart.
• Mijn huis al bijna weer is opgeruimd.
• De afwezigen ongelijk hadden.
• Ik ervan genoten heb.

In't kort: mijn 'verloren' verjaardag van vorig jaar is ingehaald en ge zijt allemaal uitgenodigd om volgend jaar weer mee te komen vieren!

Promises, promises...

Jullie wilden meer details. Awel ge krijgt ze.
Wat zou ik een leuke blind date vinden....mmmmmmhhhhh....effe denken....

Iemand van rond mijne leeftijd of ouder (fyi ik ben 36). Gevoel voor humor is zéér belangrijk én relativeringsvermogen. Ironie en sarcasme mogen ook geen woorden zijn die hij nog eerst in het woordenboek moet gaan opzoeken...

Qua uiterlijk val ik niet op bepaalde types. Ik vind iemand aantrekkelijk...of niet.
Ik heb zelf niet de pretentie een Miss of Barbie-poppemieke te zijn ( heb daar net één hersencel te veel voor, dju toch! ). Maar dat wil ook niet zeggen dat ge mij met ne lelijkaard op stap moet sturen hé!!

Iemand die mans genoeg is om een speld tussen mijn gekwèèk te krijgen.

Hij moet zonder -dt fouten kunnen schrijven. Dan kan hij die van mij verbeteren ;-)

Iemand die iets te vertellen heeft. (Is altijd handig om mij een keer te doen zwijgen).

Iemand die met mes en vork kan eten, zonder de inhoud van zijn mond en maag voor alle andere aanwezigen tentoon te spreiden met bijpassende geluiden.

Maar vooral, iemand die niet absoluut op zoek is naar ziijn nieuwe 'droomvrouw' om nog lang en gelukkig mee te gaan samen leven.
Want eigenlijk ben ik helemaal niet 'op zoek'. Ik heb momenteel niet echt behoefte aan een nieuwe relatie en vooral niet aan alle rompslomp die daar ook weer bij komt.

Ik ben content met de situatie zoals ze nu is en jaàààààjaaa.... 'zeg nooit nooit!' en 'ge weet niet wat er zal komen' en 'met twee is toch beter...' en wat weet ik nog allemaal.... dat zien we dan wel als het ooit nog zo ver komt. Nu wil ik vooral wat genieten.

Dus laat maar komen die voorstellen. Ik ben écht wel benieuwd of jullie iemand vinden die zo zot is, om een keer met mij op stap te trekken ;-)

Helaas pindakaas

Ik zal Zapnimf (en anderen met eventueel dezelfde hoop) moeten ontgoochelen. Er zullen geen pittige verhaaltjes over grote smurf komen.

Of hij al dan niet geïnteresseerd zou zijn, laat ik dan nog in het midden. Nieuwsgierig ja, geïntrigeerd is hij ook wel en volgens mij absoluut op zoek naar een lief. Al beweert hij er 'genoeg' te hebben ;-)
Maar ik zou het, zelfs al was hij mijn baas niet, echt niet zien zitten. Ik heb gewoon niks gemeenschappelijks met die man. Buiten het feit dat we bij hetzelfde bedrijf werken (waar hij dan nog de CEO is..lol)

Ik heb niks met het genre man dat op zaterdagavond een mail stuurt naar zijn secretaresse om een restaurant te reserveren voor de maandagmiddag. (Heb nog moeite moeten doen om die op tijd te bereiken! Belt dan toch zelf.)
Of die hele procedures opstelt over hoe de labels en de indeling van zijn mappen moeten gemaakt worden. De kleuterklas heeft er niks aan... en ik vind het niet erg om dat te doen, verstand op nul is heel fijn (vooral als je er al niet veel hebt zoals ik) maar de manier waarop de mails geschreven zijn.... Ik vraag me af of hij zou doorhebben dat ik de helft van de tijd met hem zit te lachen ;-) Waarschijnlijk niet, gezien ik er nog altijd werk!

En vemits er geen andere mannen aan de horizon lijken rond te dwalen, die zich eventueel wel in mijn richting zouden kunnen begeven (en dan moet ge nog het geluk hebben dat ze niet snel rechtsomkeer maken), zal ik jullie moeten ontgoochelen. Geen mannen of date-verhaaltjes in't verschiet.

Helaas pindakaas. Jammerrrrr de bammerrrrrrr.

Tenzij jullie met een blind date op de proppen komen.

Dat zou ik nog een keer grappig vinden.

Opdracht

Vandaag een brief gekregen ivm met mijn cursus fotografie die binnen 2 weken (yay!!!) start.

We hebben al een opdracht voor de eerste les. Foto's meebrengen, 5 foto's die jezelf beschrijven en 1 'super' foto. Het hoeven gelukkig geen zelfgemaakte te zijn ('t is maar een beginnerscursus hé!)

Ik vind mezelf beschrijven al zo moeilijk. Ik zou het niet weten onder vorm van 5 woorden, laat staan dat ik daar 5 foto's over vind.
Mijn kinderen, dat zijn er dan al twee...nog 3 te gaan..... euh... foto's van eten?? Hoewel ik het laatste jaar nog maar bitter weinig kook. Het communiefeest was daar echt wel een uitzondering in. Foto's van boeken dan maar??? Zoooooo saai.......dan vallen ze daar direct in slaap. Nen kapot geknipten foto van hem en Trezebees??
Het feit dat ik blog komt ook al niet in aanmerking. Anders moet ik ook al geen commentaar meer geven op de lessen en zeker niet over 't volk dat in de groep zit.

Een 'super' foto vinden is niet zo'n groot probleem. Het www staat er vol van. Uit dat hele aanbod kiezen, is veel moeilijker.

Ik heb nog een weekje om na te denken.

Het zet je 'stoute franke teut' op een foto?

Stout

Gisteren koffiekoeken meegenomen naar 't werk. En omdat ik nu eenmaal de centraal zittende secretaresse ben die over alles op de hoogte zou moeten zijn, kwamen ze bij mij vragen of ik niet wist van wie die waren.
Veel kussen en gelukwensen gekregen. Voor een paar koffiekoeken doet ne mens al ne keer iets ;-)

Alleen grote smurf. Die moest weer speciaal doen.
omdat ik jarig was, zou hij het 'officieel' doen en mij dan toch 3 kussen geven. 'Want voor één keer mag dat dan wel eens..."
Om dan een kwartier later zonder schaamte te vragen of ik 's avonds goed ging feesten 'met mijn vriend'.

"Want ge hebt toch wel een vriend.. of zo...???"
"Eén?? Maar neeee...Ik heb er meerdere. Een meisken moet het gebrek aan kwaliteit toch oplossen en dus heb ik voor de kwantiteit gekozen."
"Ah. Da's dan toch wel lastig op zo dagen als een verjaardag of nieuwjaar als ze u allemaal willen zien???"
"Aaaah, ge hebt daar precies ervaring mee! Enige tips?"

Maar daar heb ik geen antwoord meer op gekregen. lol

Hij weet precies nog altijd niet wat hij aan mij heeft, want komt vaak als ik bij smurfin-baas in de bureau sta ook neuzen en nieuwsgierige en dubbelzinnige vragen stellen. Vrouwen nieuwsgierig?? Mannen nog vele meer!
Zijn conclusie vandaag was dat ik 'een stoute' ben.

Een stoute franke teut.

't Wordt met de dag beter.

Niets wijzer

270 € armer en niets wijzer. Dat is mijn conclusie voor vandaag.

Omdat Jongste op school zo'n problemen had, heb ik deze zomer beslist de kinderen te laten testen. Kwestie van ze zo goed mogelijk te kunnen begeleiden en te vermijden dat de problemen alleen maar groter worden.

Een eerste testdag was in Antwerpen, waar de resultaten verruit in lijn lagen met wat ze mij op school verteld hadden. Dus ook maar een psychologe onder de arm genomen om die resultaten nog beter te kunnen interpreteren.
Of dat was toch het plan.

Blijkt dat dat braaf meisken haar resultaten helemaal niet in lijn liggen met wat ik tot nu toe te horen gekregen heb. En een uitleg voor dat verschil heeft ze natuurlijk niet. Wat had je verwacht.
Ik heb het kaartje 'Ga naar de gevangenis en indien u start passeert, krijgt u geen geld' getrokken. (Ha neen, want ik moet betalen!)

Maar ik moet, met twee tegenstrijdige resultaten, wel beslissen wat ik nu ga doen. En hulp van hem moet ik daar niet bij verwachten. Die kreeg ik al niet toen we nog getrouwd waren, laat staan dat hij daar nu mee zou beginnen.

Bon, ik ga de fles wijn open doen. En er een nachtje over slapen, maar er morgen niet aan denken, want dan ben ik jarig. (HINT! HINT!)

Weg. Alweer.

Dit weekend heb ik voor de vierde keer deze vakantie valiezen gemaakt. En geen enkele keer voor mezelf! Hebde nu geen medelijden met mij? Nee???

Ik ook niet. Had maar tegen grote smurf moeten zeggen dat ik een vakantie had gepland en een week onbetaald moeten nemen. 'Eigen schuld dikke bult' zou Jongste zeggen en ze heeft dan nog gelijk ook.

Ondertussen zijn ze alweer weg. Met zijn ouders.
Het enthousiasme dròòp eraf toen ze deze morgen de kinderen kwamen ophalen. 't Was werkelijk overdreven.
Commentaar op het teveel aan bagage, die ik al had gehalveerd... (Mijn ouders zouden gevraagd hebben waar ik de rest had gezet...) En op mijn 'En veel plezier, hé!' kreeg ik van zijn moeder het antwoord: 'Goh, ja....we zullen er maar het beste van maken...'
Het prototype van super-enthousiaste grootouders die er een paar dagen op uit trekken met hun kleinkinderen.

Ben benieuwd of ze het tot zaterdag gaan volhouden. En hoe ze gaan reageren als ze doorkrijgen dat Jongste niet enkel op haar papa lijkt, maar ook het karakter van hun zoon heeft... succes verzekerd!

Zoek de fout

Zijn ouders komen de kinderen morgenvroeg halen om aan weekje naar de zee te gaan. Iets dat de kinderen van zijn broer al jaren elke zomer twee weken doen. Die van mij mogen dit jaar voor de eerste keer.

Hij heeft hen duidelijk de les gespeld, want zijn moeder heeft maandag al gebeld om een uur af te spreken. Toen ik vroeg wanneer ze terug thuis gingen zijn, had ze wel niet onmiddellijk een antwoord, daar hadden ze nog niet over nagedacht (een mens mag ook niet té veel verwachten hé, waarom zou ik moeten weten wanneer mijn kinderen weer thuis komen....moeilijke madam dat ik ben!)

Nu blijkt dat de twee oudste super-slimme-toffe-kinderen van zijn super-broer ook meegaan.
Want.... de jongste is op kamp en de ouders moeten werken en ze hebben geen opvang. En als ze niet meegaan naar de zee, zou er misschien nog wel iemand moeten komen die ze helemaal niet kennen en dan heeft mémé nog liever dat ze met hen meegaan, want dat is toch beter....

Die gasten worden dit jaar 14 en 15.

Als mijn kinderen op die leeftijd nog een babysit nodig hebben om voor hen te zorgen terwijl ik ga werken, dan fret ik mijn schoenen op.

Suuuuuper-mama

Vandaag ben ik weer uitgeroepen tot 'beste-mama-van de-heeeeeeeele-wereld'. Een titel die meestal maar één dag geldig is. Van genieten zolang het duurt dus.

Ik had eindelijk de knoop doorgehakt en beslist welke trampoline ik zou kopen. Hele vreugdedansen zijn er uitgevoerd toen bleek dat de brave man die ik had opgebeld, ze onmiddellijk zou brengen en opstellen.

Ze hebben met z'n tweeën, elk op een stoel zitten kijken hoe hij meer dan een uur gewerkt heeft. Beter dan een babysit. Ik heb ze gewoon niet gehoord.

En nu zijn ze met Buurmeisje aan het springen. En draaien. En vallen. En botsen.
En ben ik een sùùùùùùùper-mama, want ik heb zelfs nog pannenkoeken gebakken ook!

Dat dit alleen was omdat ik geen brood in huis had, weten mijn bloeikens van kinderen natuurlijk niet ;-)

De waarheid komt uit....

Jongste heeft vorige week moppen-van-op-kamp tegen mijn moeder verteld. Niveau verzekerd dus.

Toen ze de vraag kreeg of ze die moppen volgende week ook aan zijn ouders zou vertellen, bekeek ze haar grootmoeder een keer scheef en zei ze dat ze dat 'natuurlijk' niet zou doen.

Want....
'Dat zijn niet mijn échte oma en opa!'
'Huh??'
'Ah neen, jullie zijn mijn echte oma en opa. Die noemen we wel mémé en pépé, maar dat is zo maar een naam. Die zijn niet écht.'

En mijn Jongste is niet van gisteren ;-)

html

Grote smurf heeft me gisteren een hele uitleg gegeven over html-codes. Ik vind het al bewonderenswaardig dat hij dat nog durft, nadat ik vorige week de hele site had laten crashen door mijn gepruts ;-)) Tenzij hij daar natuurlijk nog niets van wist...

Vermits de facturatie de deur uit was (én volgens procedure Ha!!), heb ik nu weer tijd om andere dingen te doen en het bos even te laten voor wat het is. Dus pruts ik maar weer aan de site. En stel ik een vraag die, volgens mij dan toch, met een simpel en kort zinnetje kan worden beantwoord. Simpel, mijn oren... de hele html-rimram heb ik gekregen.

Maaaaar.....ik heb er zelfs een stuk van begrepen (juicht ende feest!) en iets op de site gezet via de code. Want zo ben ik dan wel, niet toegeven dat ik het niet zou kunnen.... De wysiwyg-versie heb ik verwaarloosd, html was gisteren mijn vriendje.

Ik moet mijn titel van IT-verantwoordelijke (staat zo op de site, écht waar!) toch een beteken invullen ;-)

Vollen bak

Ze zijn weer thuis. En ik zal het geweten hebben.

De 'mààààmaaaaaaa-'s' en 'ik wil... ik wil..' zijn niet te tellen. Het aantal keren dat de wasmachine gedraaid heeft ook niet en de manden strijk wìl ik niet eens tellen. Mijn pc is niet meer van mij en er ligt weer eten in de koelkast.

Bon, ik had me wel voorbereid op het feit dat ze vuil zouden terugkeren van op kamp. Maar 'vuil' is gewoon 'vuil'. En dat woord was donderdagavond echt niet van toepassing op mijn oogappeltjes. 'Ongelofelijk smerig' is eerder iets dat in mij opkwam. Of 'degoutant vies'.

Jongste had er niet beter op gevonden dan al haar vuile kleren gewoon bij de propere in de reiszak te smijten. En dan kwam ze met een mama-jij-bent-toch-niet-slim-gezicht zeggen dat ze na drie dagen niks meer had dat nog niet vuil was en dat ze niks kon vinden tussen haar spullen. Ik had de zak duidelijk niet goed ingepakt.
Ze verwachtte blijkbaar dat ik mezelf zou verdedigen, maar ik heb maar simpelweg schuld bekend. The easy way out. Die discussie kan ik toch niet winnen ;-)

Vandaag nog de berg was en strijk bezweren en hopen dat hij vanzelf smelt of verdampt. De rommel die ze maken à la Mary Poppins opruimen. Zien dat er deze middag eten op tafel staat.
Maar ook verder lezen in mijn boek.

't Is tenslotte weekend.

Voice mail

Gisteren een berichtje van een vriendin...

Ik hoefde haar niet terug te bellen om te weten wat er scheelde, de toon van haar stem zei al genoeg. Toen ik haar hoorde, werd mijn vermoeden alleen maar bevestigd. En ook toen ze zei dat ik nog niet het hele verhaal kende, wist ik al wat ze bedoelde.
Heel even was het terug één jaar geleden en voelde ik weer waar zij nu door moet. Ook al zijn de omstandigheden compleet verschillend, de essentie blijft toch altijd hetzelfde en de pijn ook.

Plotseling zijn we van plaats verwisseld en ben ik degene die haar vertelt dat ze sterk genoeg is. En dat ze mij altijd mag bellen, want dat ik zal luisteren zonder te oordelen. En dat ze wel een regeling zullen uitwerken.

En dat het goed komt. Met tijd en boterhammen.

Ooit komt het goed. Echt waar.

Ik spreek uit ondervinding.

Bos

Ik was vandaag in een bos. Een héél groot bos, met hooooooooge bomen. En met dikke bomen. Maar vooral met héél veel bomen. En twee smurfen-bazen.

Deze morgen een meeting met grote smurf en brilsmurf over de facturatie. Sinds ik die doe, is door mijn (waarschijnlijk heel domme) vragen duidelijk geworden dat de procedure voor elk van hen nogal verschillend is. Dus gingen ze die nu wat meer op elkaar afstemmen.
Toeme. Ik had juist door wie er wat van mij wou.
Tijdens de meeting zijn ze een paar keer 'way over my head' gegaan, maar ik ben minzaam blijven glimlachen en noteren. Mijne mens, azo'n ingewikkeld gedoe.

En dus zat ik de rest van de dag in't bos. Met de hoooooge bomen. Om mijne weg te vinden, want de facturatie moet NU buiten. En om alles in een overzichtelijke, begrijpbare procedure te gieten. Komt ervan als er geen secretaresse voor u was. Dan moet ge't zelf nog allemaal opstellen.

Ik heb op't werk ook gezegd dat ik in't bos zat en ik eigenlijk maar aangenomen was om postzegels te plakken, de post te verdelen en de vaatwas te legen. En ze vonden het grappig. (zij wel!) Ze hebben er blijkbaar alle vertrouwen in dat ik mijne weg wel weer vind.

Ik ook.

Ooit een keer.

Misschien tegen volgende week of zo, want moet nog naar het website-beheer-bos ook...

Rood

Resultaat van mijn weekend, veel kilomerters bij op de teller van mijn voiture en een rode rug en schouders. Een hééééél rode rug en schouders.

Maar ik heb toch genoten van de drie dagen dat de zomer hier geduurd heeft.

Vrijdag eten en een glas wijn op een terras met collega-bloggers die me deze keer niet in de diepvries gedraaid hebben (want geen plaats)...Lol verzekerd.
Zaterdag de was en de plas gelaten voor wat hij was (daar ben ik héél goed in) en naar Gent getrokken om een paar spullen. Gezien ik daar dan toch was, kon ik maar moeilijk terug naar huis gaan, zonder (zoals veel anderen) mij op een terrasje te placeren.

Gisteren (zoals nog véél meer anderen) richting kust gertrokken. Een expat-vriendin heeft daar voor een tweetal weken haar tenten opgeslaan. De afspraak lag al vast van in mei en ik kon echt geen andere dag, anders was ik in mijn tuintje blijven zitten. Meer dan 2 uur heen en nog een keer zoveel terug. Uren op't strand zitten kletsen (ik weet weer alle roddels), maar te lui zijn om de zonnecrème, die we op het appartement vergeten waren, te gaan halen.

En vandaag aan grote smurf moeten uitleggen dat ik momenteel schouderklopjes echt, maar écht niet zo leuk vind...

Moe

Week 4 op mijn niet-meer-zo-nieuw-werk is achter de rug. En het voelt alsof ik daar al maanden werk.

Mijn werk wordt nog steeds geapprecieerd en ze komen nog steeds vragen of ik dit of dit ook wil doen. Bazin-smurf heeft wel een mail rondgestuurd dat ik niet verplicht ben aan alle opdrachten te werken en ik zelf mag aangeven wanneer ik er geen tijd voor heb. Yay!

Deze week was de eerste week dat ik werk en kind ('t was er maar eentje) moest combineren. Oeps. Ik ben er toch twee dagen in geslaagd op tijd op mijn werk aan te komen...

Ondanks het feit dat er een week vakantie tussenzat (waar van rusten wel niet veel is in huis gekomen) ben ik nu al moe.
Ik zou veel vroeger moeten gaan slapen, in't weekend recupereren, gezonder eten, niet tot een stuk in de nacht lezen, niet bij de buren mogen blijven hangen....Ik wéét dat wel, maar ik wil ook het gevoel hebben dat ik tenminste leef. Alleen werken en kinderen proberen opvoeden, daar heb ik niet genoeg aan.

Bon, deze avond trek ik erop uit, morgen moet ik om 9h in Gent aan't station staan om Jongste op kamp te sturen, de was en de strijk doen, zondag een dagje naar de kust op bezoek bij vrienden...

en maandag héél moe naar mijn werk.
En ze zijn daar nu al aan't speculeren over waarom ik zo moe was....

Trezebees

Na een half uur met de kinderen in de auto, wist ik alweer alle nieuwtjes van de papa.

Over hoe hij een supergrote-platte-tv met geluid dat van-overal-ook-achter-u komt heeft, en een X-box met super-coole spelletjes en dan vooral hoe goed hij dat racen wel kan. Hij heeft ook een spiksplinternieuwe blauwe-nog-blinkende-want-hij-heeft-er-nog-maar-twee-keer-mee-gereden BMW moto (maar geen midlifecrisis....ABSOLUUUT niet! lol)

Maar ook over hoe ze niet over mij mogen spreken als super-veel-beter-dan-mij-lief erbij is, want dat is 'veel te moeilijk' voor haar.

Qué???

Ik wist al dat ze het 'zoooo lastig' had omdat ik altijd op de achtergrond (op g*verd*mme meer dan 1000km afstand!) aanwezig zou zijn. En de reden waarom hij alleen met mij praat aan de telefoon als hij op zijn werk is en niet van thuis uit, of waarom hij altijd vrij afstandelijk wil blijven, kon ik ook wel raden. Maar dat de kinderen zelfs gewoon niet over mij mogen spreken.... pffff.
Van iemand die de 30 voorbij is (toegegeven, nipt...maar gepasseerd is gepasseerd...) verwacht ik toch een beetje meer maturiteit. Veel zelfvertrouwen heeft dat meisken duidelijk niet.

Het is gewoon een flauwe trezebees.

Een heeeeeel flauwe trezebees.

Private appointments

Vorige week op mijn werk moest ik een vergadering plannen. Dus de agenda's van iedereen die erbij moest zijn geopend, op zoek naar een gaatje in hun schema.

Bleek dat Grote Smurf zijn agenda vol staat met 'private appointments'. Om de andere dag wel één. Hij heeft de rode muts, dus mag in zijn outlook calendar plaatsen wat hij wil, maar moet dan toch niet raar opkijken als er geruchten de ronde gaan doen.

Want geef nu toe, een 'private appointment' die om 22h begint en eindigt om 8h de volgende dag (Ooooooh)... en niet één keer maar meerdere keren per maand (Oo-ooooohhh!)... en waarvan er dan nog een paar 'recurrent' zijn (OOOH!)...dat spreekt helemaal tot de verbeelding.

Afspraak in de slaapkliniek? Zijn was doen, want overdag geen tijd? Potloden slijpen? Fittnessen (kan op veel manieren...)? De krant lezen? Nachtelijke wandeltochten?

Als je maar met 2 vrouwen op kantoor zit, die egenlijk niks beters te doen hebben, is dit voer genoeg om een hele namiddag te vullen. Ik denk dat hij die dag heel veel keer de hik gehad heeft en dat zijn oren jeukten, want hij is over de tong gegaan...

en wij hebben goed gelachen.

Bijna terug

Deze week is ook de week dat mijn kinderen bij hun papa en super-veel-beter-dan-mij-lief zijn.
Vorige zaterdag ben ik ze op Zaventem gaan afzetten.

Jongste liep de dagen voordien de muren op en kwam regelmatig zeggen dat ze triest was en niet wist waarom, of dat ze niet alleen wou vliegen. Of soms moest ze gewoon een extra knuffel en zoen hebben. Het arme kind wist met zichzelf geen blijf.
Voor Oudste leek het allemaal veel simpeler.

Op de luchthaven bleek dat ik hen met een speciale kaart zelf tot aan de gate mocht brengen, als ik dat wou. Vreugde alom bij mijn spruiten, dan moesten ze geen uur bij een vreemde zitten wachten en kon mama nog de vergeten kauwgom kopen. Een koffiekoek en iets lekkers om te drinken hebben ze ook nog uit de wacht gesleept ;-) Ze zijn uiteindelijk lachend het vliegtuig opgehuppeld en ginder goed toegekomen.

Woensdag heb ik ze even gesproken.
Hij vertelde dat Jongste heeft de eerste twee dagen 'ferme kuren' heeft gehad (LOL!! Serves him right!). Verder waren ze naar hun favoriete restaurants geweest, zouden ze naar de Imax-cinema gaan en had de papa al een paar keer zijn portefeuille goed geopend.
In tegenstelling tot wanneer ze met hem spreken, moest ik hen zeggen dat het lang genoeg geduurd had (leve de mama!!), ze zouden blijven vertellen.

De verwachting dat dit een moeilijke week zou worden is uiteindelijk niet uitgekomen.
Ik heb niet rondgelopen als een kip zonder kop, zenuwachtig van-ik-weet-niet-wat en weinig stilgestaan bij het feit dat ze nu in het huis van super-veel-beter-dan-mij-lief waren (zal alle details wel krijgen, hihi) en ik heb me geen zorgen gemaakt over hen. Ik was blij om na het werk in mijn zetel te kunnen vallen en te rusten, want doodmoe van de vakantie en de avondjes uit de week ervoor.

En nu ga ik nog van mijn stille huis genieten, want zondagavond mag ik ze weer gaan afhalen.

Prettig weekend!

Een glas

Vandaag is het net één jaar geleden dat hij zijn bom gedropt heeft.

En omdat veel mensen toen zeiden dat ik nog zou opkijken over waar ik een jaar later zou staan, doe ik dat vandaag maar eens.

*Kijkt op*

Het heeft lang geduurd, bloed, zweet en tranen gekost en heel vaak zag ik het echt niet zitten. Maar vandaag kan ik zeggen dat ik content ben. Niet super-gelukkig (maar dat was ik in mijn huwelijk heel vaak ook niet...) maar zeker niet meer zo doodongelukkig zoals vorige zomer.

De kinderen en ik hebben ons evenwicht terug gevonden. Ik heb genoeg sociale contacten om te genieten van de keren dat ik alleen ben, ik heb het vooruitzicht van eindelijk een cursus fotografie te volgen, ben geen triestig depressief a-sociaal geval geworden, heb heel tof werk gevonden waar ik bijna elke dag wel één of andere promotie krijg ;-), de scheiding is officieel, ik ben voor veel minder dingen afhankelijk van hem...

Ik heb een jaar 'overleefd' en kan nu weer beginnen met echt leven.

Ge moogt allemaal een glas komen drinken om te vieren. Santé!

Webmaster

Vandaag op mijn werk.

'Sabine, die eerste projecten die we je gegeven hebben, die zijn precies toch al ver af hé? Want ik maak je vanaf vandaag webmaster van onze site.'

Alé vooruit.
De site is net vernieuwd, hetgeen gepaard ging met enkele zeer boze telefoons naar het bedrijfje dat dit voor ons deed. Nu mag ik dus boze telefoons doen. Hoera.

'Ja en het eerste dat je zal moeten doen is de blog van grote smurf aan de site koppelen. We zijn er nog niet uit hoe en waar juist, maar dat laat ik je nog wel weten. Weet je wat een blog is?'

Euh.... mmmmmmm...
'Heb er al van gehoord, ja'

Ze heeft mij dan uitgelegd wat een blog is. En hoe je daar via comments op kan reageren en zo soms echt wel een goede interactie krijgen. En hoe dat nu een modefenomeen is. En dat sommige dingen voor de site volgens haar via een html-code moeten gebeuren (ik zal weer vloeken dus), maar dat ze later wel zal uitleggen wat dat juist is.

En ik maar braaf knikken en hummen...

Bewaren

Een geshockeerde papa vertelde gisteren, dat zijn 7-jarige dochter met een vriendinnetje en haar ouders naar een 'museum' was geweest.

En thuis gekomen met een handvol condooms.

Beetje later begaf hij zich op gevaarlijk terrein door aan haar te vragen wat ze dan met die 'balonnen' gedaan hadden.
'Maar papa, dat zijn geen balonnen, dat zijn condooms'. Met onmiddellijk daarna de onvermijdelijke vraag 'Maar waarvoor dient dat dan eigenlijk??'

Na even heel erg hulpzoekend rond te kijken, want hij had zo graag het stokje doorgegeven aan de mama die ergens met mij liep te kletsen, moest papa-lief zelf een antwoord verzinnen. Euhmmm... dat leggen we wel nog een keer uit, maar...euh...ja..euh... 'Je kan daar iets in bewaren'.

Vanaf nu ten huize X:

'Nu niet schat, bewaar hem maar voor later'.

LOL

Uit (2)

De kinderen zijn gisteren uiteindelijk bij Buurmeisje gaan slapen. Voor hen ook feest dus, ik kon niet rap genoeg vertrekken.
De babysitdienst van den Bond is inderdaad een goede oplossing, alleen niet als je 3 uur later al iemand nodig hebt en nog niet ingeschreven bent. Tot nu toe heb ik het altijd kunnen doen met de buurmeisjes, waardoor het er nog niet van gekomen is een boekje aan te vragen.

We zijn op't Sint Baafsplein iets gaan eten, om dan later van op't balkon van het restaurant (dat de buren gereserveerd hadden) naar de optredens te kijken. Heel tof om overzicht van het hele plein te hebben en een super uitzicht op het podium. Vooral dit vond ik schitterend. Ambiance a volonté.

Nog even naar Sint-Jacobs, maar om 2h heb ik het voor bekeken gehouden. 't Was goed geweest. Toch nog blij dat ik zelf met de auto gekomen was én dichtbij geparkeerd stond.

Mijn stem vandaag was niet je-dat, deze namiddag ben ik uitgeteld in de zetel in slaap gevallen, ik heb zo ongeveer overal pijn van de hele tijd te staan dansen, maar de lol was het waard.

Uit

Daarnet zijn de buren langsgeweest om te vragen of ik deze avond niet mee wil naar de Gentse Feesten met hen en wat vrienden.

Zucht.

Ik zou zo graag een keer met een groep mensen op stap gaan, zeker vandaag met het zalige weer. Maar waar vind ik nu nog een babysit?? De buurmeisjes vallen al weg, want die gaan zelf mee. De overbuurvrouw heeft ook al gezegd dat ze altijd bereid is om te helpen, maar of ze daarmee bedoelt dat ze wil babysitten tot 's avonds laat als ze morgen zelf vroeg moet opstaan om te gaan werken, betwijfel ik toch.

Iemand een idee??? (De kinderen alleen thuis laten komt niet in aanmerking)

Druk-Druk-Druk...

Een weekje vakantie met de kids....juist ja.

Gisteren naar Plopsaland geweest met z'n drieën. Een zalige dag gehad. Heel goed weer, geen druppel regen, nergens langer dan een half uur moeten aanschuiven...
Ik ben 's avonds tot de vaststelling gekomen dat ik al een lange weg heb afgelegd het laatste jaar, want al die 'happy couples' rond mij, vond ik niet eens erg. Wij waren ook blij en gelukkig.

Vandaag stond geboekt als 'testdag'. Gepland om te bekijken wat de oorzaak zou kunnen zijn van Jongstes schoolmoeheid. Oudste is ondertussen ook getest en ik heb veel, heel veel, om over na te denken. Nog een keer bedankt voor alle moeite en goede raad Elke!

Morgen blijven we thuis. Opa komt helpen een aantal dingen in de tuin en garage op orde zetten. En vrijdag mag ik hun valiezen maken, want zaterdagmorgen moeten ze op tijd op de luchthaven zijn om naar hem en super-veel-beter-dan-mij-lief te vertrekken.

Volgende week wordt nog een week om even op mijn tanden te bijten, maar daarna heb ik het eerste jaar alleen 'overleefd'. Grappig dat ook net gisteren de bevestiging kwam dat onze EOT goedgekeurd is en we dus officieel gescheiden zijn. Nu moet dat nog in het bevolkingsregister worden aangepast en dan is het echt.

We zijn er bijna, we zijn er bijna.... maar nog niet helemaal ;-)

Lazy Sunday...

Omdat we gisteren vrij laat thuis waren na een bezoekje bij een 'oude vriendin' dat ik al heel lang uitstelde en waarvan ik gisteren ook weer wist waarom, dacht ik vandaag een zalig rustige dag te hebben.

Het begon wel goed. De kinderen hebben me laten uitslapen, om 10h zaten we nog op ons dooie gemak in pyama aan het ontbijt.
Dan maar weer wat was in de machine gesmeten, de lakens van de beddens gehaald, zodat die ook nog op weekendtarief zouden kunnen gewassen worden. Pasta gekookt om een noedelsla te maken....

En om 12h belden mijn ex-schoonouders, die al een tijdje een reden zoeken om hier binnen te komen, dat ze nog cadeautjes liggen hadden van op reis die ze aan de kinderen wouden geven. Hun zoon heeft hen duidelijk gemaakt dat ze niet 'op den bots' aan mijn deur mogen staan, dus bellen ze op voorhand, met de mededeling 'dat ze dan NU komen'.
't Was even stil toen ik zei dat dit niet echt paste, maar dat ze wel later in de namiddag mochten komen. 'Ben je niet thuis misschien?? Wan voor ons past NU het beste, hoor!'

Neeeeeeeeeee-eeeeee!!!!! Ik moet eerst bij de buren mijn frustratie over jullie gedrag kwijt, zodat ik straks beleefd kan blijven!

Ik ben dan zoals afgesproken bij de buren gaan aperitieven en was nog maar 5 minuten weer thuis toen ze al aan mijn deur stonden.
De kleedjes die ze voor de kinderen meehadden vielen niet zo super in de smaak. Oeps.
Oudste, met haar ik-wil-voor-iedereen-goed-doen-karakter heeft het onmiddellijk met een smile aangetrokken. Mijn Jongste j'e-m'en-fout-madam zei enkel dat het wel veel te groot was en ook niet eens zo mooi! Dubbele oeps.

Ik heb ze (met mijn slecht karakter) gevraagd of ze koffie wouden, goed wetende dat ze dit zo kort na de middag niet zouden willen (maar ik ben toch beleefd geweest!!). Uiteindelijk zijn ze na een dik kwartier weer weggegaan.

Op die tijd hebben ze wel gezien dat ik een nieuwe kast gekocht had ('Wel donker hout zenne Zoetjen, hier gaat da nog, maar als ge ergens gaat wonen waar er minder licht is, zal dat toch wat anders zijn!), weet ik weer hoe super-deluxe-slim en begaafd en sportief de kinderen van hun tweede (en veeeeeeeeele betere!!) zoon en schoondochter zijn, weet ik weer dat ik mijn vloer met het verkeerde product kuis ('Ahja! Dan hebt ge na-tuuuuuur-lijk strepen!) en ben ik zooooooooo blij dat ik daar nooit meer op beleefdheidsbezoek moet gaan of mezelf tegenover hen verantwoorden.

Dat besef heeft mijn dag toch nog weer absoluut goed gemaakt.

Ze raken mij niet meer.... een zaaaaalig gevoel!

Averechts

Ik kan lopen zeuren over het feit dat mijn sociaal leven nu slechts een fractie is van wat het een jaar geleden in mijn expat-tijd was. Dat ik altijd alleen thuis zit en nooit iemand zie. Maar als er dan iemand belt met de vraag om langs te komen, blijf ik liever thuis in mijn zetel zitten.
Blijkbaar ben ik compleet averechts.

Vandaag na het werk naar de kapper geweest, want er moest echt dringend een stuk af. Toen ik daar zat kreeg ik telefoon van de buren met dochter/buurmeisje-dat-mijn-Oudste-nu-echt-wel-mist. Of ik nog leefde, want ze hadden mij al meer dan een week niet meer gezien??

Na het kappersbezoek, dat veel te lang duurde naar mijn goesting, vlug naar huis iets gaan eten. En eigenlijk had ik geen zin meer om nog buiten te komen, ook al was het maar twee huizen verder. Ik was moe... eindelijk thuis...even relaxen...mijn zetel riep me...

En toch heb ik mezelf opgepakt en ben ik tot daar gelopen, want a-sociaal gedrag leidt zeker tot niets.
We hebben bij een glas wijn tot na 22h zitten kletsen. Wat gelachen met mijn baas, gezaagd over het weer, de mannen in het algemeen en het feit dat de Kampioenen voor de zoveelste keer herhaald worden ;-)

En ik ben weer content dat ik niet naar mijn averechtse zelf geluisterd heb. Want die wil toch maar vaak iets anders dan wat ze heeft.

Volgende week

Oudste vandaag met een bezorgde stem aan de telefoon: 'Maar mama, als jij alleen volgende week verlof hebt, gaan we dan dit jaar helemaal NIET naar Plopsaland???'

Euh....awel.....mmmmmhhh... Dan zouden we wel volgende week gewoon met z'n drieën moeten gaan en misschien...

Maar die 'misschien' hoorde ze al niet meer. (Ze is erg goed in selectieve doofheid.) Vlug Jongste op de hoogte brengen, dan zijn dat al twee ontgoochelde gezichtjes als mama zou durven terugkrabbelen. (Vlug en berekend redeneren is nog zo'n sterk punt)

Ik weet dus al wat gedaan volgende week. Met mijn twee pagadders een godganse dag het pretpark van voor naar achter helemaal afwerken. Ik heb gelukkig nog een paar dagen om me mentaal voor te bereiden op het feit dat ik nu wel op elke attractie waar ze op willen mee zal moeten... grmmphhhfff (ze hebben mijn hoogtevrees niet geërfd) en proberen daarna nog heeldhuids thuis te geraken ;-)

Hopelijk wel met twee kinderen die doodmoe in de auto in slaap vallen met een gelukzalige glimlach op hun snoet.

Wennen

Het is toch weer wennen, werken na drie jaar thuis te zijn geweest.

Ik werk 'maar' 4/5, ben een halve dag per week thuis en stop de andere dagen om 16h, maar het voelt aan alsof ik fulltime werk. En de kinderen zijn nog niet eens thuis...wat gaat dat geven na de zomervakantie...
Misschien maar best dat ik tegen dan alweer twee maand verder ben en het (hopelijk) weer wat gewoon ben.

Gelukkig komt er vanaf volgende week een poetsvrouw (YAY!!!). Ik ben benieuwd hoe dat gaat meevallen. Ik heb al veel verschillende dienstencheques-verhalen gehoord, sommige bleken echt een ramp. Maar ik kan het fysiek gewoon niet aan om bovenop de job ook nog het huis te poetsen. En als ik uit die twee moet kiezen, ga ik toch liever werken!

Het werk valt nog altijd supergoed mee. Vandaag de opmerking gekregen dat ik wel zeer vlug werk. Ik ben ook wel een beetje bang dat ze te weinig werk voor me voorzien hebben. De projecten waarmee ik nu gestart ben, zullen tegen eind augustus afgewerkt zijn, maar met de dagelijkse en wekelijkse taken krijg ik mijn dagen niet gevuld. Komt er nog bij dat de telefooncentrale uitbesteed wordt en ze dit zo zouden houden, omdat ik anders te veel zou worden gestoord. LOL Als er niet meer werk bijkomt, ga ik binnenkort nog vragen om dat er te mogen bij doen ;-)

Vandaag geen opmerkingen van mijn baas. Zat de hele tijd in meeting. Niets om een keer mee te lachen dus :-(
Ik heb ondertussen wel het vermoeden dat die ene grappige, schattige vent waar ik nog wel iets voor zou kunnen voelen, waarschijnlijk een vriendin heeft.
Dju toch. Weer geen chance.
Toeme.

Lol.

Bericht

aan mijn nieuwe collega's die hier toevallig zouden langskomen en bij wie de Euro valt dat deze blog toebehoort aan die nieuwe, toffe, lieve, behulpzame, pro-actieve, grappige, hardwerkende, altijd goedgezinde, intelligente jonge vrouw die sinds kort door hun kantoor loopt.

Gelieve deze schrijfsels, net als de dingen die ik overdag persoonlijk tegen jullie uitkraam, met het nodige relativeringsvermogen te bekijken. (best met een hele grote portie.)

Gezien dat op kantoor lukt, zal dat hier ook wel gaan zeker?

En aan mijn baas die tijdens de lunchpauze beweerde dat er wel 'meer aan de hand is', als een secretaresse een grote mond durft opzetten tegen de directeur: ik ben altijd al een 'franke teut' geweest.

Upgrade

Dag drie op mijn werk en ik heb al een upgrade gekregen. Nee, niet qua loon, wel qua werk.

'Grote baas' (ik heb er eigenlijk 3) ging mij vandaag uitleggen wat ik als voorbereidend werk voor de facturatie moest doen. Tot hij na 10 minuten besliste dat ik het maar helemaal moet doen. Met twee tussenstappen waarna hij gaat controleren.
Het was voorzien dat ze binnen enkele weken zouden kijken of ik dit er dan eventueel zou kunnen bijnemen ;-)

Tijdens zijn twee uur durende uitleg, sprak hij over vertrouwensrelaties met de klanten, kwam op een gegeven moment bij hoe hij zo zelfs al huwelijksadvies gegeven heeft (hé???) en langs zijn neus weg kwam de opmerking dat zijn huwelijk op de klippen gelopen is. Euh.....
Ik vind dit toch maar een raar gegeven om op dag drie aan uw secretaresse te gaan vertellen, heb niet gereageerd (wat zeg je ook op zoiets???) en besloten dat hij vriendelijk wil zijn door te zeggen dat hij ook gescheiden is.

Morgen misschien maar weer een broek ipv een rok met botten en geen décolleté meer??
LOL.

One down...lots to go

Mijn eerste werkdag zit erop. En het viel best mee.

Veel uitleg gekregen, zonder dat ik me overspoeld voelde en toch al het een en ander kunnen doen. Tot nu toe blijkt alles nog heel simpel. Geen moeilijke of ingewikkelde zaken, geen stressmomenten. Naar de post rijden om een aangetekende brief te verzenden, broodjes halen voor de lunch, wat kantoormateriaal bestellen, bedrijven ingeven in een systeem, de post openen en uitdelen of klasseren... tussendoor zelf mijn uurrooster opstellen...lol!
Ik heb beslsist om in de vakantie niet de woensdag maar de vrijdagnamiddag mijn halve dag te nemen en dat is allemaal geen probleem. Flexibel zijn ze wel.

Ik ben benieuwd wat ik nog allemaal zal moeten doen, één persoon waar ik vooral voor werk zal er pas volgende week zijn, dus die geeft dan pas zijn taken door.
Ik merk wel heel goed dat de functie tot nu toe nog niet bestond, ze zijn allemaal nog een beetje op zoek naar wat ze mij kunnen laten doen ;-)

Ondertussen heb ik een parkeerplaats in een zijstraat, dus zal mijn auto niet meer worden weggesleept. Maar nu moet ik echt wel een paraplu aanschaffen, want het is toch even stappen tot aan kantoor.

Op naar de tweede dag!