's Morgens word ik wakker...

met nen houten kop... Dat komt ervan bij straatfeesten, we zijn pas rond half twee vannacht in ons bed geraakt en we zijn rond zes uur begonnen. Niet nodig om te zeggen dat het plezant was.

Al bij al valt diene houten kop nog mee. Mijn kinderen (die niets gedronken hebben!) zijn minder fit. Die liggen nog in de zetel voor tv, beetje bij beetje wakker te worden. Ondanks het feit dat ik er zo laat (of vroeg) in lag, was ik al om half zeven wakker. Ik vrees dat mijne klop later zal komen.

Na twee drukke dagen, laatste dag van't schooljaar, wassen en strijken tussen de voorbereidingen van het straatfeest in, prutsen aan de boiler wegens geen warm water en het uiteindelijke feest, staan hun valiezen klaar om voor twee weken naar Nieuwpoort te vertrekken. Hoe ik alles in mijn auto ga krijgen is een andere vraag, dat zal voor na mijn (koude) douche zijn.

Ik hoop dat ze op mijn nieuw werk goeie koffie hebben. 't Zal morgen van doen zijn ;-)

Rechtbank

Deze morgen mijn contract voor volgende week getekend. En deze namiddag voor de tweede keer naar de rechtbank.

Een uur voor de afspraak kreeg ik een sms-je van hem met aanwijzingen over hoe ik het beste zou rijden en waar het juist was. Ik geraak al bijna een jaar overal waar ik moet zijn zonder zijn hulp, blijkbaar beseft hij dat nog niet goed.
Vandaag had ik trouwens het geluk dat de vriendin waarmee ik 's middags gaan uiteten ben me tot aan het gerechtsgebouw (en terug weg) gebracht heeft. Maar dat heb ik wel niet aan zijn neus gehangen. Het vinden is trouwens simpel, als je in de buurt bent, gewoon de massa volgen ;-) 't Was weer aan de lopende band te doen.

Hij was de vriendelijkheid zelve, was zeker bang dat ik niet zou tekenen en hij nog niet met zijn 'nieuw gezin' zou kunnen starten.
Terwijl we nog even moesten wachten, heb ik wat over de kinderen gesproken. (Jaja, ik ben altijd zo dwaas om toch dingen te willen vertellen...) Hij zou de 'volgende keer' dat hij naar België komt, langer blijven en tijd maken voor hen (net zoals het voor vandaag gepland was lol) en sprak zelfs al over de regeling voor de kerstvakantie.
Toen ik vertelde dat Oudste nog altijd piano wil leren spelen, zei hij dat hij zou meebetalen om er één te kopen. Ik dacht dat ik van mij stoel ging vallen, heb mij niet kunnen inhouden en geantwoord dat het dan zeker zoals bij de trampoline zou zijn?
Hij vond het niet grappig.

Net zoals vorige keer deed het mij niets om daar even mijn handtekening te zetten. De scheiding is voor mij al maanden geleden gebeurd, dat officieel papiertje heeft voor mij weinig betekenis.
Ik voel me eerder opgelucht, ben blij nu van die rompslomp te zijn verlost, weer iets om van de to do-lijst te schrappen en ik kan verder.

Zucht

Na zijn uitval ivm de adressen van vorige week, gisteren een mailtje gekregen op mijn antwoord. Dat het kinderbijslagfonds 'MISSCHIEN' zou moeten weten dat hij geen Belgisch contract meer heeft, maar sinds 1 mei een rechtstreeks contract in Shanghai bij de Chinezen (not).

AAAAARRRGHHHHHRGHHHHHHHHHHH

Resultaat: alle papierwerk en telefoontjes die ik de voorbije weken doorgesparteld ben, waren voor Piet Snot. Maar dat is nog het minste van mijn zorgen, want waar meneer duidelijk niet bij heeft stilgestaan is dat we ook niet meer in regel zijn met de ziekteverzekering en dat de hospitalisatieverzekering van de kinderen niet meer geldig is.

Klein detail. Niet zo erg als een verkeerd adres bij de bank.

Terug naar af.
Ik moet een heel nieuw dossier aanvragen om het kindergeld op mijn naam te krijgen, niet zo evident als uitzendkracht. En het ziekenfonds gaat ook 'een paar' formulieren doorsturen en kijken wat ze kunnen doen. Ze kunnen me deze keer niet beloven dat er geen onderbreking zal zijn.

Dat is nu al de tweede keer dat hij het door zijn stommiteiten gedaan krijgt dat ik mijn ziekteverzekering kwijt ben. Een mens zou zo beginnen denken dat hij eindelijk een hobby gevonden heeft. Alleen kan ik er momenteel echt niet meer om lachen.

Positief denken Sabine, positief denken, pooo-ooooooositief denken.....

Never a dull moment

Deze morgen had ik om 9h een afspraak voor het tweede sollicitatiegesprek.

Alles begon al goed toen ik zag dat Jongste haar brooddoos vergeten was. Nog vlug langs de school gereden en dan naar Gent. De auto ergens geplant en ik was buiten adem maar nog net op tijd aan het kantoor. Oef.

Even moeten wachten en dan een gesprek met de 2 zaakvoerders. Vooral vragen over waarom ik in de Excel- file de titels gecentreerd had en niet rechts uitgelijnd (Qué??) en waarom ik in de brief iets niet had onderlijnd (Huh??). Heb geantwoord dat als hij dit graag zo heeft, hij mij dat maar moet laten weten en ik er geen probleem mee heb om dat dan altijd zo te doen. Het gesprek was eigenlijk best leuk, we hebben kunnen lachen en dat wil wat zeggen, want niet iedereen vindt mijn humor grappig.

Een uurtje later stond ik weer buiten. Door de gietende regen lopend naar mijn auto...die er niet meer stond.
Oeps. Euh......OEPS!!
Bleek dat ik hem voor een (weliswaar gesloten) inrit 'geplant' had, alleen was dat niet echt duidelijk en ik had dat in mijn haast ook niet opgemerkt. In de winkel op de hoek gaan vragen of ze iets gezien hadden. Niet dus.

Met de tram (was jaaaaren geleden) naar 't centrum een bezoekje gaan brengen aan de flikken. De deur die ze in de serie gebruiken is trouwens potdicht, de ingang is aan de andere kant. Daar wist een vriendelijke mevrouw mij te vertellen dat mijn wagen ergens aan de Ottergemsesteenweg stond en hoe ik daar met het fijne openbaar vervoer kon geraken.

Twee uur later stond ik de man van de takeldienst met mijn meest smekende gezicht aan te kijken, zodat hij toch ALSTUBLIEFT zijn middagpauze zou onderbreken en kon ik uiteindelijk naar huis rijden.

Een halve dag verder ben ik een ferme rekening, een uitgeregende kop, twee paar blaren (mijn schoenen waren er niet op voorzien om half Gent rond te dretsen), een dit-hadden-we-nog-nooit-gedaan-ervaring en een job rijker.

Volgende week is de eerste week van de vakantie, maar niet voor mij.
Hoera!

Vroeg

Gisteren ontbijt op bed gekregen.

Een tas koffie en een kom muësli. Geen brood, want dat kunnen ze niet snijden, geen fruitsap, want ze kunnen niet aan de fruitpers en er was blijkbaar even twijfel over een chocoladewafel, maar die heeft het ook niet gehaald ;-)
Ze vonden dat hun mama 'dit toch wel verdiende'. Zooooooo lief!

Dat het nog maar 5 na 7 was, heb ik maar zo vlug mogelijk genegeerd. Ik mocht trouwens nadat ik mijn koffie op had ook direct weer verder slapen en ze zouden mij niet storen en heeeeeel stil zijn.

Het is duidelijk dat mijn kinderen hun ochtenden niet beginnen met een dosis cafeïne ;-)

Oudercontact

Het schooljaar is bijna gedaan, dus mag ik nog een keer langsgaan bij de juf en meester van mijn oogappels.
Volgende week het gesprek voor Oudste, maar daar maak ik me geen zorgen in. Gisteren bij de juf van Jongste geweest en dat is een ander paar mouwen.

't Kind is 6 en al 'schoolmoe'. Ze is begot nog maar begonnen en het interesseert haar echt helemaal geen Tuuuuuuuut. Versta me niet verkeerd, ze haalt wel nog vrij goede punten, maar haar werkhouding is beneden alle peil.
Huiswerk maken kost elke keer bloed, zweet en tranen. Hangend aan de tafel of haar bureau, weglopen omdat ik een opmerking geef, boeken die op de grond gesmeten worden. Echt een moment om elke dag naar uit te kijken ;-)

Alleen wist ik niet dat het in de klas hetzelfde liedje was. Madam ligt meer op haar bank dan ze zit, geeft vaak de indruk niet te luisteren (maar kan wel antwoorden op de vragen lol!), zucht en blaast als ze moet werken, steekt nooit haar vinger op, maakt zich overal rap-rap vanaf met een en-als-'t-niet-goed-genoeg-is-dan-is-dat-jammer-ik-heb-gedaan-houding en vindt alles zo saaaaaaaaai....
Volgens de testen van het einde eerste leerjaar scoort ze een goede gemiddelde, terwijl ze volgens de juf aan de top van de klas zou moeten staan. Zelfs als ze weet dat het om een test gaat, kan het haar nog niet schelen en is haar enige doel er zo vlug mogelijk vanaf te zijn.

Haar juf weet niet meer wat ze nog zou moeten proberen en ik zit naast haar in dat bootje. Ik heb jaren raad gegeven aan ouders van kinderen die het moeilijk hadden, maar (meestal) wel hard werkten. Maar met mijn eigen kind dat (nu toch al volgens 3 verschillende scholen) meer dan gemiddelde mogelijkheden heeft en er niks mee doet, omdat ze eigenlijk gewoon geen zin heeft en te lui is, weet ik geen raad.

De juf heeft haar, omdat ze altijd zei dat het zo saai was, zelfs al moeilijkere oefeningen en uitdagingen gegeven. Jongste heeft haar een keer scheef bekeken en gezegd dat ze daar toch wel heel hard voor zou moeten nadenken (zucht en blaas). 't Was vlug duidelijk dat het niet voor die dag zou zijn ;-)
Het enige dat we nog vonden om te proberen, is haar toneel laten volgen, maar dit wel koppelen aan haar werkhouding. Ze is zo creatief en expressief en wil dit ook heel graag. Dus ben ik op zoek, alleen blijkt het niet zo evident om een toneel of dergelijke club te vinden waar een 6-jarige terecht kan... zucht en blaas ;-)

Ik durf echt niet te denken aan wat dit gaat worden in haar puberjaren, ze moet nog zo lang naar school.

Productief

Ik vind van mezelf dat ik deze week al goed begonnen ben.

Gisteren heb ik opvang geregeld voor de kinderen deze zomer.
Ik weet nog helemaal niet of ik aan het werk zal zijn, maar de goede kinderopvang/speelpleinwerking zat al zo goed als vol. Ik moest nu beslissen of zou geen plaats meer gehad hebben. Ik denk dat het simpeler is, ze indien nodig uit te schrijven dan op het laatste moment nog op zoek te gaan naar een plek. Deze namiddag nog de laatste papieren gaan invullen en dan is dat ook geregeld.

Ik sta nu ook op een lijst voor een poetsvrouw via dienstencheques. Ik heb gewoon hulp nodig, ben het beu om alles in stukjes te moeten doen en nooit een huis te hebben dat een keer volledig proper is. Hoevel uren ze zal komen, zal dan afhangen van wat ik doe. En van hoe ze werkt. Vooral dat laatste. Ik ben een keer benieuwd wat ik over de vloer ga krijgen. Na mijn eigen stuurt-mij-een-keer-een-goei-poetsvrouw-ervaring uit mijn Randstad-tijd houd ik mijn hart vast.

Ondertussen zijn twee vriendelijke werkmannen mijn 3 maand geleden bestelde kast in elkaar aan het vijzen. HOERA! Dus kan ik straks eindelijk die laatste dozen uitpakken. Ze gaan zelfs ook nog mijn legplanken aan de muur hangen.
Nu nog afwachten of ik er alles in krijg... anders ga ik wel om een paar goei opbergboxen en vliegen de spullen die ik maar zelden uithaal op zolder. Ik heb ze het laatste half jaar ook niet gemist.

Verpest

Daarnet hem aan de lijn gehad. Over iets (in mijn ogen dan) onbenulligs. Maar Hij vond het duidelijk nodig om mij daarvoor nog een keer goed als een voetveeg te behandelen.

Onze bankrekeningen staan van toen we naar het buitenland verhuisden op het adres van mijn ouders. Vorige week heb ik de mijne eindelijk laten wijzigen. Blijkt dat ze in de bank ook zijn rekeningen op mijn adres geplaatst hebben.
Roept ende brult, maakt u kwaad, want dat KAN natuurlijk niet!! Hij zou het 'ten zeerste op prijs stellen dat ik ONMIDDELLIJK op het juiste adres laat plaatsen'.

Dat hij het voorbije jaar te tam geweest is om zelf het adres te veranderen en dat de uittreksels nu gewoon bij mij ipv bij mijn ouders terechtkomen, vergeet hij gemakshalve maar even. Ik MOET er NU voor zorgen dat zijn rekeningen op het adres van zijn ouders komen te staan. Verder MOET ik ook nog onze gemeenschappelijke rekening opzeggen en zorgen dat zijn naam niet meer aan de huurwaarborg gekoppeld staat. Want hij 'wil daar allemaal niks mee te maken hebben.'
Ik heb geantwoord dat hij tenminste een beetje beleefd kan zijn en gevraagd of hij echt niks anders had om zich druk over te maken.

Ik weet dat het mij allemaal niet meer zou mogen raken, maar hij slaagt er telkens weer in om op 2 minuten tijd mijn dag te verpesten en mij kokend van frustratie te krijgen.
De kinderen moesten niet aan de telefoon komen, daar had hij geen tijd voor en hij heeft ze trouwens vorige donderdag nog gehoord.

Ik hoop dat hij zo ambetant was, omdat het weekendreisje met super-veel-beter-dan-mij-lief ongeloofelijk is tegengevallen en dat ze de hele tijd ruzie gemaakt hebben, het hotel absoluut slecht was, het pijpenstelen geregend heeft, de huurauto in panne gevallen is, het eten niet om aan te zien en de vluchten uuuuuren vertraging hadden.

Buren

De 'aperitief-receptie' die vandaag om 11.30h startte, is nu (18h) net gedaan. En we hebben veel bijgeleerd over onze buren. Vooral nadat er een aantal flessen wijn en kommen sangria geledigd waren.

We hebben uiteindelijk niemand extra uitgenodigd en degenen die wel 'mochten' komen, waren des te contenter om bij de 'uitverkorenen' te horen.
De hapjes zijn zeer vlot van de hand gegaan, de drank nog meer. Het water en de frisdrank hebben mijn garage niet verlaten. Mijn kaken doen nog pijn van het lachen.
Ik denk dat we kunnen stellen dat ons welkomstaperitief één van die dingen is waar binnen een paar jaar nog over zal worden gesproken.

Ik ga mijn vaatwas leegmaken en weer vullen en in mijn zetel ploffen.
't Is goed geweest voor vandaag.

Voordelen

Vandaag vooral bezig geweest met de voorbereidingen voor het burenfeest van morgen.
Toen deze avond de mama van buurmeisje-dat-hier-bijna-woont haar dochter kwam halen, ging ik me net in de zetel zetten met een glas wijn. Heb er haar dan ook maar één gegeven.

Nadat we ongeveer een half uurtje aan het kletsen waren, rinkelde mijn gsm ergens in de achtergrond, maar ik was te tam om uit de zetel te komen en hem te gaan halen. Toen de mama nog een half uur later vertrokken was, toch een keer gaan kijken wie me gebeld had.

Bleek dat het de papa van buurmeisje-dat-hier-bijna-woont was. Omdat hij 'zijn echtgenote al bijna een uur kwijt was en dat als ik ze wist zijn, ik ze maar met de expresspost naar huis moest sturen.'

Ik heb mijn glas wijn bijgevuld, de tv aangezet, van kanaal naar kanaal gezapt en bij mezelf gedacht dat single zijn toch ook zo zijn voordelen heeft.

Update

Yes!!!!! en Oh neeeee....

Yes!!! Omdat ze al gebeld hebben en ik dinsdag 26 juni op tweede gesprek mag. Volgens consulente waren ze zeer positief over mij. Hoera! Nu volgende keer ook nog een goede indruk maken.

Oh neee... Omdat onze huisartse vermoedt dat Oudste wel eens klierkoorts zou kunnen hebben. Bloed afgenomen en Oudste die toen ze een paar weken geleden absoluut oorringen wou moord en brand gebruld heeft op het moment dat de juwelier ze wou prikken, heeft zich heel sterk gehouden.
Morgen weten we meer. Hopelijk blijft het bij de ferme keelonsteking die ze nu zeker al heeft.

Moe

Een zieke Oudste, drie slapeloze nachten op rij en het ge-heen-en-weer in mijn hoofd hebben ervoor gezorgd dat ik doodop ben. Geen fut, geen energie en bijna te moe om te slapen.

Oudste is al sinds maandag ziek en elke dag denk ik dat ze erdoor komt, tot het 's nachts weer erger wordt. Vooraal de koorts is dan een probleem. Deze nacht wou ze mij iets vertellen en kreeg niks zinnigs gezegd. Dan weet ik ook al hoe laat het is, geen thermometer voor nodig.
Koorstwerende siroop hield het arme kind pas na de derde poging binnen, dus heb ik haar zoveel mogelijk afgekoeld met koude washandjes.

Als ik dan wat later weer in mijn bed kruip, wil het slapen ook niet echt lukken. Ik kan 's nachts ongeloofelijk goed in rondekens denken. Altijd maar verder en verder zonder ergens deftig uit te komen.

Straks naar de dokter, hopen dat Oudste toch vlug beter wordt en we vannacht wat slapen.

Solliciteren (Take three)

Deze voormiddag bij het bedrijf doorgebracht met een gesprek, proeven op de pc en psychotechnische test.

Ik had het voordeel dat degene die het interview afnam eigenlijk geen HR-achtergrond heeft. (Het bedrijfje is zo klein dat er geen HR is.) Ze bleef niet hangen bij waarom ik het voorbije jaar niet gewerkt had, maar vond het met haar gezond verstand normaal dat ik eerst weer een aantal dingen op orde wou. Het feit dat ik in het buitenland gewoond heb, zag zij ook enkel als een voordeel. Ik heb de indruk dat ze niet op zoek zijn naar iemand met de perfecte opleiding, maar wel iemand met gezond verstand die zelfstandig kan werken en in de groep past.

De testjes gingen vlot. Een Excel-oefening, en brief typen voor de zaakvoerder, fictief een klassement opstellen... Niet echt super moeilijk.
De job op zich is ook niet zo super moeilijk. Veel verschillende dingen, eigenlijk gewoon administratief bijspringen waar je kan, eventueel de boekhouding wat voorbereiden... Een job die helemaal bij me past op dit moment Ik heb nu geen zin in een zeer complexe, uitdagende job met doorgroeimogelijkheden. Een fijne werkomgeving met glijdende uren, waar ik zelf grotendeels beslis hoe en wanneer ik iets doe, creatief mag zijn en dingen voorstellen en twee keer per week maar een halve dag moet werken, zonder compleet onder de stress thuis te komen.

Ze zou me vrijdag laten weten of ik voor een tweede gesprek mag komen. Maar zei er onmiddellijk achteraan dat het voor haar 'een zeer aangename kennismaking' was.

We leven op hoop.

Solliciteren (Take two)

Boze consulente heb ik vorige week inderdaad niet meer gehoord. Maar haar collega wel. Dat is dan degene die mij oorspronkelijk had ingeschreven en zei dat ik eigenlijk voor weinig jobs in aanmerking zou komen.

Om weinig met mij te kunnen doen, belt ze mij toch wel vaak ;-)
Dinsdag belde ze voor een vervanging bij een bedrijf op een kwartiertje van mijn deur. Part-time, admin werk, moest talen kennen...klonk allemaal goed. Dinsdag, woensdag en vrijdag werken. Ja hallo! Nog een keer met handen en voeten uitgelegd dat ik PT werk wil om dit beter te kunnen combineren met de kinderen. En dan zou ik de woensdag tot 18.30h gaan werken...ik denk het niet.

Woensdag was ze daar alweer. Ik wist niet wat me overkwam. Een admin job, weer op maar 15 min van mijn deur, admin en officemanagement en koffiemadam... het lijkt me alsof die persoon een beetje alles moet doen dat overblijft ;-) Zeer zelfstandig te werken (hoera!), 4/5 waarbij uurregelingen bespreekbaar zijn, ze werken met glijdende uren en zijn flexibel (alweer hoera!). En ze had al over mij gesproken en 'uiteraard' was het feit dat mijn ervaringen niet recent zijn geen probleem.

Qué?? U bedoelt??

'Maar Sabine, je hebt 8 jaar een eigen praktijk gehad, kan zeer zelfstandig werken, bent pro-actief én nauwkeurig. (Dat weet ze omdat ze een paar logopedistes kent?!) En het feit dat je in het buitenland gewoond hebt, sprak hen ook aan, want dat wil zeggen dat je voor nieuwe dingen openstaat. Ik moet alleen nog je CV doorsturen, maar heb natùùrlijk gezegd dat ik nog eerst met jou moest spreken!'
Als je spreekt van 180° draaien, dan kan dit toch wel tellen.

Maar ik ga dus woensdag op gesprek. Zie dit veel meer zitten dan de vorige job.

Alhoewel...koekjes zal ik er niet krijgen.
Doeme toch ;-)

Beloftes, beloftes...

In de aanloop naar de verkiezingen krijgt elke regering nog wel een paar goddelijke ingevingen om te bewijzen hoe goed ze het toch wel met de burger menen. Dit jaar was het niet anders.

Met veel tromgeroffel en poeha werd in het journaal verteld dat vanaf juni alleenstaande ouders 20 Euro extra kindergeld zouden krijgen. Per kind. Ik, en een heel pak mensen met mij, keek uit naar 40 Euro extra uit te geven geld. Hoera...... of toch maar niet.
Want ze hadden er de kleine lettertjes natuurlijk niet bij verteld. Ach...even vergeten te vermelden.....

We hebben een formulier om gezellig in te vullen gekregen, waarop we ons brutomaandloon moeten aangeven. Het extra geld is namelijk enkel voor diegenen is die maximum 1750 Euro bruto per maand verdienen. Enkel als ik halftijds of 3/5 ga werken, kom ik daar niet boven. Maar hoeveel alleenstaanden kunnen het zich veroorloven PT te werken?
Vanuit mijn ervaring bij Randstad weet ik dat niet zo veel lonen onder dat bedrag vallen. De arbeiders aan mijn bureau hebben mij meerdere keren voor zot verklaard toen ik zei wat wij als loon hadden. Met ploegenpremies ed, staken ze daar een heel stuk bovenuit.

Of zoals mijn (ook gescheiden) buurvrouw het zegt: een alleenstaande ouder die het moet stellen met zo'n maandloon, mogen ze van mij 100€ extra geven. 't Zal voor hen dan nog niet overlopen.

Attent

Ik was in mijn outlook-calendar de vakantieregelingen van de kinderen aan het ingeven, (superhandig, want dan wordt dat overgezet op mijn PDA) toen ik op 21 juli kwam.

Hij is zo attent geweest om daar hun 'Mojito Day' en op 25 juli hun 'Anniversary' in te zetten. Als 'recurring event' dan nog. Wel met tussen haakjes 'Shanghai' de stad waar ze (niet) wonen, zodat er zeker geen misverstanden zouden kunnen ontstaan omtrent voor wie dit van toepassing is.

Het hele jaar door staat er niksmendalle van afspraken of verjaardagen of weet-ik-veel-wat-hij-moet onthouden in. Hij gebruikte die kalender begot nooit. Dacht hij dat ik zou vergeten wanneer ik zijn fijne nieuws gekregen heb, wou hij nog een beetje zout in de wonde strooien door te laten weten dat hij die dag zou feesten, of wil hij dat ik hem help om het zich te herinneren ? (Hij is nogal 'vergeetachtig' in dt soort zaken.)

Zal hem die dag een kaartje sturen. Daar zal hij zeker blij mee zijn.

Oh, heb ondertussen nog in november de verjaardag van super-veel-beter-dan-mij-lief gevonden ook. Zou ze bloemen verwachten??

Buren

Samen met mijn ook-nieuw-in-de-straat-buren heb ik volgende week zondag een soort receptie gepland. We hadden bij alle 'naaste' buren een uitnodiging in de bus gestoken. 'Naaste' zijnde tot een drietal huizen naast ons. Vermits we op een hoek wonen, kwamen we zo aan een tiental uitgenodigde families uit twee verschillende straten.

De reacties tot nu toe waren zeer positief.

Tot gisteren H (papa van buurmeisje-dat-hier-al-bijna-woont) aan mijn deur stond met de subtiele vraag wie er eigenlijk allemaal uitgenodigd was??
Blijkt dat één van de buren die net geen kaartje gekregen heeft in Jambers-stijl op onderzoek is naar wie, wat en waarom??? Hij is bij H. gaan aanbellen 'Of zij uitgenodigd zijn??? Want wij niet en die ook niet en die wel!' 's Avonds hebben ze H's betere wederhelft er ook al op aangesproken.
Zij zijn het doelwit, omdat iedereen ziet dat ik daar regelmatig over de vloer kom. (Hoera voor mijn netwerk, nu zijn we tenminste verwittigd.)

Iets dat begonnen is als een idee om een beetje kennis te maken en positief over te komen bij onze buren, heeft ons al bijna op de 'zwarte lijst' van de straat gezet. We gaan in elk geval over de tong ;-)

Ofwel gaan we nog 6 extra uitnodigingen uitdelen, waarbij ze dan wel weten dat ze die pas achteraf gekregen hebben, met de kans dat de andere kant van de straat ook in opstand komt en we straks een heel straatfeest aan ons been hebben, of niemand extra uitnodigen, waardoor we dan als wel heel onsympathieke mensen overkomen.
Between a rock and a hard place....

Wordt in ieder geval vervolgd.

Eindelijk

Vijf maanden nadat we in 'ons' huis komen wonen zijn, kan ik eindelijk zeggen dat de kinderen zijn ingeburgerd. Meer zelfs, ze lijken echt hun plaatsje te hebben gevonden.

Oudste heeft al twee maanden geen migraine-aanvallen meer gehad. Ze slapen 's nachts stukken beter en worden nog slechts af en toe een keer wakker. Tien minuten nadat ze in hun bed liggen, slapen ze als rozen in plaats van nog een uur te liggen woelen.
Jongste heeft geen buikpijn meer die enkel op schooldagen te voelen was en gaat al huppelend de speelplaats op. Leren doet ze niet graag (veel te saai mama!!) maar spelen met haar vriendjes des te meer.

Vorige week vroeg ze aan een meisje uit haar klas of die voor een 'sleepover' wou komen. Het vriendinnetje heeft wat uitleg nodig gehad, maar is vrijdagavond tot grote vreugde van Jongste hier komen slapen. Vandaag zijn ze bij twee zusjes gaan spelen en nu lopen ze al weer bij iemand uit de straat in de tuin.

Deze zomer gaan ze op kamp met de KSJ, volgend jaar weer naar de dansclub, maar nu met nog meisjes uit hun klas erbij, en naar de turnclub en naar de crea-club en die moet nog een keer komen spelen, en die komen slapen en... en... en...

En ik weet wel dat iedereen me had gezegd dat het zo zou gaan, én dat jullie ook allemaal gelijk hadden, maar ik moest het toch zelf zien gebeuren.

Nu pas ben ik gerust.

Boek

Vorige keer van bij mijn zus een paar boeken meegenomen. We zijn allebei nogal grote afnemers van chick-lit ;-) We kopen de originele Engelse versies en gaan ze dan bij elkaar halen.

Deze keer had ze een paar boeken van een schrijfster die ik nog niet kende. Echte chicklit is het niet, ze hebben een beetje te veel inhoud en verhaal daarvoor, maar zijn des te boeiender.

Ik ben gisterenavond in een meer dan 700 paginas-rijk boek begonnen, waarop het buurmeisje-dat-hier-al-bijna-woont vroeg of ik 'al die bladzijdes ging lezen?'
Groot was haar verbazing vandaag toen bleek dat ik al de helft had weggewerkt. Ik kan het boek gewoon niet wegleggen, wil altijd weten wat er nu verder gebeurt. Ik hoef niet te vertellen dat ik tot een stuk in de nacht in mijn bed heb liggen lezen, deze morgen met kleine oogjes ben opgestaan en ik vandaag geen boodschappen heb gedaan. De strijk ligt er ook nog, mijn pc voelt zich verwaarloosd en de tv vraagt zich af wat hij misdaan heeft.
Ik lees heel graag en veel, maar het is een tijdje geleden dat een boek mij zo kon boeien. Net toen ik dacht dat het saai zou worden omdat ik de plot doorhad, geeft het boek zelf die oplossing en vraag ik me af wat er dan wel nog komt. Ik weet nu al dat ik het zonde ga vinden als het boek uit is en wil toch zo vlug mogelijk vorderen in het verhaal.

Dus nu... ga ik met een glas wijn terug in de zetel zitten en verder lezen.

Keuzes

Vandaag op sollicitatie geweest.

Resultaat: ik mag op gesprek met de aankoopdirecteur, niet voor de job waar ik oorspronkelijk voor in aanmerking kwam, maar de andere, volgens de HR-dame 'minder uitvoerende' job. Ze had al vlug door dat die eerste functie mij na een paar weken zou gaan vervelen en heeft dat dan ook gezegd.
Het loon dat ik vraag, blijkt geen probleem te zijn, ik mag 4/5 werken, ze heeft mij al alle praktische uitleg gegeven, ik kan één keer per week de koekjes goedkoper aankopen dan in de winkel (yup, daar neem je een job voor!), ze geven maaltijdcheques, ze zien nog wel andere kandidaten 'maar of ik volgende week kan starten?', de sfeer is goed (zeggen ze altijd), ze zijn bereid mij in de vakantie losse dagen verlof te laten nemen, het woon-werkverkeer wordt uiteraard vergoed, en of ik tegen morgen iets kan laten weten? .....
maar jullie horen mij al komen.... ik ga toch neen zeggen.

Om de simpele reden dat het te ver is.
Ik hoef niet persé op 5 minuten van mijn deur te werken, maar 40 min rijden, buiten het spitsuur dan nog, is voor mij een te grote hap uit mijn dag. Bovendien werd me gisteren verteld dat er volgende maand werken starten op de zeer drukke baan die ik zou moeten nemen en verschillende bedrijven nu al een een veranderd werkrooster aan het opstellen zijn om die problemen zoveel mogelijk te omzeilen. Dus bij die 40 komen er sowieso nog een fijn aantal minuutjes in de auto bij.

Ik weet dat de kans erin zit dat ik de komende weken geen aanbiedingen meer krijg, maar dat risico neem ik dan maar. Voor hetzelfde geld neem ik de job wel en krijg dan binnen 3 weken een job een stuk dichter bij huis aangeboden. En neen, toch maar deze job nemen en dan na een paar weken vertrekken doe ik uit principe niet. Het gaat al maar om een tijdelijke functie, als je daarin start, kan je ze ook uitdoen.
Een mens moet keuzes maken. Ik heb beslist en zie wel wat er verder komt.

Het goede is dat mijn eerste gesprek zeer positief was. Nu nog hopen dat de HR-dame een deftige feedback aan deze van het selectiekantoor geeft en ze daar ook inzien dat ik meer kan dan zij denken.

Oh, en ik heb twee dozen lekkere koekjes gekregen!

Update: consulente was er niet graag bij. Ze vindt een uur rijden om op je werk te komen normaal. Toen ik aangaf dat het ook wel om een vacature van maar 3 maanden ging die net tijdens de periode van de zomervakantie valt, zag ze niet in waarom dat negatief was?!? Ze is dan ook maar midden 20 en heeft volgens mij geen kinderen.... ben ook ooit zo geweest...lang geleden. lol
Ze had net te horen gekregen dat ik de beste kandidate was, dacht dus dat ze een uitzendkracht bij kon zetten op haar lijst en dan help ik dat om zeep, 't zal haren dag niet geweest zijn.

Mossel noch vis

Ik heb op de site van de Standaard hun kieskompas-test gedaan.

Blijkt dat ik even ver (of dicht, zoals u het wil) bij de VLD, CD&V en SPA sta. Op 1 of 2 procenten verschil na. Het enige duidelijke is dat ik het verst van Vlaams Belang sta. Gelukkig maar, anders had ik de test onmiddellijk als 'brol' afgedaan. Want ik weet misschien nog niet voor wie ik ga kiezen, maar wél voor wie zeker niet. Daarvoor had ik de test niet nodig.

Ik ben mossel noch vis, draai ergens in het midden rondjes. Uit elk van hun partijprogrammas is er wel een stuk dat met mijn mening overeenkomt en een stuk waar ik helemaal niet mee akkoord ga. En daaruit moet ik één partij kiezen...yay.
In een uitzending deze week op Canvas ging het over ouderschapsverlof. Alemaal tegen elkaar op bieden was het motto. Veel-meer-meest... dat is ook niet aan mij besteed (maar anders ben ik geen moeilijke zenne!), dus ik ben al zappend verdergegaan.

Mijn probleem is dat ik helemaal niet zo politiek bewust ben (jaja, ik zou me moeten schamen, weet wel...pfff). Maar van thuis uit is er bij mij zo gehamerd op nooit zomaar iemands mening klakkeloos overnemen en zelf nadenken, dus ook 'bewust' stemmen, dat ik niet zomaar in het wilde weg een bolleke kàn gaan kleuren, laat staan ongeldig of blanco stemmen! Ik zou me de hele dag ambetant voelen.
Eén keer dat bolletje gevuld en het blad in de doos is, maakt het mij weinig uit of die partij wint. Dat is dan het voordeel van in het midden te staan schilderen, ze zullen alledrie al regerend wel iets doen dat mij aanstaat. Hoge winst van partijen die ver van me afstaan, raakt me wel. Die doen namelijk niets dat ik goed vind.

Ze mogen voor mij bij de verkiezingen een systeem zoals bij multiplechoice vragen invoeren. Je kan ook negatieve stemmen krijgen. Iedereen mag 1 positieve en 1 anti-stem uitbrengen en je mag kiezen of je er 1 of allebei gebruikt. Ik vraag me af hoe de resultaten er dan zouden uitzien.

Bon, nog een week om mij er een gedacht van te maken. Ondertussen behoor ik nog maar een beetje tot de statistieken die elke dag in het nieuws vermeld worden. Dedeze van dedie die het nog altijd niet weten en waar de politici in een laatste stuiptrekking met al hun macht aan trekken, om er toch maar zo een groot mogelijk deel van te krijgen.

Co-ouderschap

Soms zou ik écht co-ouderschap willen en niet alleen op papier
Gewoon een paar dagen of een weekend voor mij

Gaan en komen zoals het me past
Een stapje in de wereld zetten en zien waar ik uitkom,
maar zonder die zwaaiende babysit in mijn achterhoofd
Ongeplande uitstapjes die niet naar een speeltuin leiden
Een keer geen 'worst met appelmoes'-recepten en Mega Mindy op tv
Geen mama (of toch een beetje minder)
Maar vooral het gevoel hebben te leven ipv te overleven

Alleen...

ik ...

vrees dat ik ze dan toch weer ga missen.

Dan toch.

Gisteren telefoon gehad van de consulente die eigenlijk weinig met mij kon aanvangen.

Blijkbaar is ze toch geschrokken van mijn resultaten op hun pc-testjes en is haren Euro gevallen dat ik meer kan dan ik de laatste jaren heb gedaan. 'Meer dan 90% op beide testen, dat zien wij niet veel hoor mevrouw, het gemiddelde is 70. Zeker omdat de testen in het Engels zijn!!'
Duh-huh...dat Engels maakt voor mij echt wel geen verschil.
Wat ze vorige week zei telt precies niet meer, want opeens is ze super-enthousiast en gaat ze mijn CV wel 'verkopen' bij de bedrijven.

Resultaat: ik mag maandag op gesprek bij het eerste bedrijf waar ze mij heeft voorgesteld en kom daar ondertussen al voor 2 vacatures in aanmerking. Ietsiepietsie verschil met vorige week :p

Morgen ga ik de consulentes van een ander kantoor met specifieke vacatures stalken tot ze mij inschrijven en voorstellen. (die zijn nu al bang, hihi)

Oh en Cindy, als ik voor de nu super-enthousiaste-consulente zou werken, kijgt gij een bon van 25€, want ik heb uw naam opgegeven als 'doorverwijzer'. Ben ik nu geen goeike?

Bel eens naar Electrabel

Ik ben vandaag niet gaan shoppen. Geen tijd wegens:

13 keer Electrabel opbellen
5 keer van de lijn gesmeten worden
1 523 198 keer hun muziekje te horen
847 keer te horen dat ze nu ook een 'nieuwe online dienst' hebben die je de hele dag kan raadplegen
en 19 keer te worden doorverbonden naar de 'bevoegde' dienst

Om uiteindelijk het probleem nog niet echt te hebben opgelost.

Ik krijg na 5 maanden nog steeds geen electriciteitsfactuur. De formulieren heb ik samen met de verhuurster en tegelijk met de buren ingevuld in januari. Bij de buren geen probleem. Mijn papieren zijn volgens Electrabel nooit toegekomen. Nogal bizar, gezien ze in één envelop zaten.

De man die hier een paar weken geleden de teller is komen opnemen, moet fake geweest zijn, want ook die gegevens hebben ze niet. Hij heeft nochthans niets gestolen???

Na ettelijke telefoontjes van de eigenares, die wel nog een factuur krijgt, gebaseerd op gegevens van een jaar geleden toen er nog geen huis stond en mijn boze telefoons vandaag, zijn ze toch maar een dossier gestart.

Ik zal vanaf volgende maand mijn facturen krijgen (zeggen ze), maar de huisbaas krijgt een afrekening op basis van de huidige tellerstand. Want die van januari hebben ze niet. En dan moeten wij onderling maar uitvechten wie daar hoeveel van gaat betalen.

Dat kan nog leuk worden.

Koop-woede

Ik kan weken aan een stuk zuinig zijn. Bijna niets uitgeven, enkel kopen wat echt moet.

En dan komt er telkens weer zo'n periode waarin ik alles zou kopen dat ik tegen kom. Niet eens iets dat ik nodig heb. Een eierkoker, kussenslopen, handdoeken, planten, vazen,... Het maakt dan echt niet uit wat, zelfs in een doe-het-zelf zaak vind ik dan héél veel dingen die ik (niet) kan gebruiken. Amazon is absoluut geen veilige site meer. Net alsof ik alle schade van de voorbije niet-koop-weken in één uitbarsting moet goedmaken.

Ik weet niet waar het aan gelinkt is. Ongesteld zijn kan niet, want na de geboorte van Jongste heb ik de eerste keer een implanon-staafje laten plaatsen en sindsdien ben ik daarvan verlost. (Ook van de pijn, het slechtgezind, moe en vreselijk ambetant zijn!)

Nu heb ik weer zo'n koop-woede-aanval. Maar ik heb me verzet, ik geef niet toe, ik blijf thuis.
Vandaag heb ik in plaats van te gaan shoppen een mand strijk weggewerkt. Die stond eigenlijk te wachten tot mijn strijkijzer terug zou komen, maar we hebben die kleren nu echt wel nodig.
En koekjes gebakken. Nigella's 'Walnoot en koffie-klodderkoekjes', mijn lievelingsrecept.

Nu nog dingen vinden om me morgen en overmorgen mee bezig te houden en hopen dat het dan over is. Of met de lotto winnen en er gewoon aan kunnen toegeven, nog veeeeel beter! ;-)

Leeftijd

Dat sommige mensen rond hun veertigste moeite hebben met hun leeftijd, wist ik wel. Enkelen hebben dit zelfs al als ze 30 worden, anderen nog niet als ze 70 zijn.
Maar dat je als je twee wordt, al in complete ontkenning gaat, dàt heb ik nog niet gehoord.

Mijn nichtje wordt deze week 2.
Ik heb (zeer clichématig) geprobeerd om haar '2 jaar' te laten zeggen, mooi met de vingertjes in de lucht... het enige dat zij daarop als commentaar heeft is 'Nee Dankoe!'.

Ze moet er niet van weten. Ze blijft 1 jaar. Zeer beleefd, maar zeer beslist.

Ben benieuwd wat dat gaat geven als ze 40 wordt ;-)

Kermis

Iets voor half zes stonden ze paraat, allemaal met de kaart voor de gratis beurten in de hand, ongeduldig te wachten tot de attracties eindelijk zouden openen.

Oudste is met een vriendinnetje en haar mama op stap getrokken, zodat ik me gelukkig kon beperken tot de dingen die Jongste wou doen. Anders zou het nogal moeilijk geworden zijn om alles in één uur gepast te krijgen.

Ik had me voorbereid op een stormloop en gedrum om overal bij te kunnen, want dit had men mij over vorige jaren verteld. Maar blijkbaar zijn er genoeg mensen die niet meer willen meedoen aan het gedrum en getrek en dus thuis blijven, zodat het eigenlijk heel goed meeviel ;-).

Jongste (en haar vriendinnetje dat ze rap op sleeptouw had meegenomen, veeeeeel leuker met twee!!!) hebben alles kunnen doen dat voor hun leeftijd geschikt was. En ook Oudste was superblij met de attracties die zij had gedaan. Gelukkig is de kermis beperkt in grootte, anders zouden er zeker traantjes gevloeid zijn.

Na het 'gratis uur' nog een keer betalend eendjes vissen, 'want ik heb geen cadeautje mama, alleen punten!' (goeie commerce!), nog één keer samen op de 'Draak', oliebollen voor Oudste en suikerspin voor Jongste.

Twee lachende, gillende, smullende, super-blije kinderen. Daar doen we het voor. Op zo'n momenten geniet ik van het 'mama zijn'.

Grmmpphhhh

Ik ben deze week gestart met solliciteren.
Zucht.
Hele diepe zucht.

Ik heb niet veel anders gehoord dan 'geen relevante ervaring' of 'de relevante ervaring is van veeeeel te lang geleden'. Dan spreken ze over 3 jaar.
Ik kan 4 talen, haal meer dan 90% op hun computertestjes (hoera voor de cursussen van de VDAB!), maar ben zelfs met moeite geschikt voor een uitvoerende job, want ik heb 3 jaar niks gedaan?!?

Vandaag bij een interimkantoor geweest, gespecialiseerd in administratief werk.
Misschien, eventueel, als ze heeeel veel moeite zou doen, mag ik op gesprek om drie dagen per week gegevens van sollicitanten in een specifiek softwareprogramma in te geven, maar ze kan niet beloven dat ik daarvoor in aanmerking kom?
Maturiteit, zelfstandig kunnen werken en beslissingen nemen tellen blijkbaar niet als je niet genoeg aanslagen per minuut haalt op de dactylotest. Terwijl ik geen job wil, waar ik hele dagen moet typen.

Maar allé, zij heeft al de moeite gedaan om mij op gesprek te laten komen. De andere kantoren leggen mijn CV onmiddellijk bij de papierversnipperaar.

Wit of rood?

Ik heb een regelrechte 'snotvalling'.

Mijn ogen tranen, ik moet continu snuiten en hoesten. Afgaand op de reacties die ik van mensen aan de telefoon krijg, klinkt mijn stem ook niet echt gezond.

Maar wat mij het ergste stoort, is dat van al dat snuiten, mijn neus helemaal rood ziet. Rudolph zou beschaamd weglopen als hij mij ziet.

Ik heb hier een eigen 'Tante Kaat'-remedie voor: Penaten créme. Eigenlijk bedoeld voor rode-babybilletjes, maar ook zeer doeltreffend voor rode neuzen

Alleen moet ik nu kiezen of ik met een rode of witte neus de dag doorstap...

LOL

Your Ex is Narcissistic

Your ex thinks they're the most important person in the world and couldn't care less about anyone else.Your ex definitely has a god complex.People with narcissistic personality disorder want total power, lack empathy, and are very arrogant.Sound at all familiar?

What's" Wrong With Your Ex?

Dat vind ik nu grappig.

Enne, ja ik had beters te doen dan op een onnozele site te prutsen, maar het huishouden doen is bijlange zo leuk niet ;-)

Beslissen

Gisteren een berichtje van mijn ex-schoonmoeder op mijn antwoordapparaat. Om te vragen of zijn jongste broer de kinderen nu zondag mocht komen halen om naar een communiefeest van één van de kinderen van zijn andere broer te gaan. 'En ze zou nog laten weten hoe laat hij er zou zijn...'

Ik had me al voorgenomen om niet verder te gaan dan die jongste broer en zijn ouders. Al de rest moeten ze maar via Hem regelen. Straks heb ik tante Eulalie en nonkel Sjarel en god-weet-welke verre familie nog aan de deur.
Dus heb ik heel beleefd, want ik ben een wel-opgevoed meiske, laten weten dat we al andere plannen hadden voor zondag en de kinderen dus niet meekonden.

Ex-schoonvader was er duidelijk niet graag bij.
'Dat dit al heel lang was afgesproken.' Euh....dan toch niet met mij?? Dit is het eerste dat ik hiervan hoor.
'Dat ze hierover al tegen de kinderen gesproken hadden.' Jaaaaaa??? En wil dat dan zeggen dat ik dat dan ook moet weten???
'Dat Hij dat toch zeker wel tegen mij gezegd heeft!' Neeee-eeeee, want dan had ik er wel van geweten?!?!?
'Ja, maar, de kinderen mogen toch wel naar hier komen!!' Zucht... jaaaa, maar zondag niet!!!!

Uiteindelijk heeft hij het dan toch maar opgegeven. Het heeft hem moeite gekost heeft om niet kwaad te worden. lol.

Ik hoop dat ze doorhebben dat ik degene ben die beslist en dat als hij moeilijk gaat doen (zijn zoon heeft dat van geen vreemde) ik daar niet van onder de indruk ben. Ik sta sterk genoeg in mijn schoenen om me niet door hem te laten doen.

Wij gaan zondag bij mijn zus de verjaardag van haar betere wederhelft vieren.
Veel gezelliger!

Vindingrijk

Oudste wordt steeds vindingrijker in het inkorten van het sowieso al korte 'zondagsgeprek via Skype'. Omdat hij niet erg blij was met als reden dat ze tv wou kijken, of niets te vertellen had, heeft ze gisteren iets nieuws geprobeerd. Als eerste zin zei ze dat ze ziek was, met een grote zakdoek heeeel hard snuiten...zooo erg papa! 'Ik ga nu weer een beetje zitten hoor, dada!'
Eens de pc uit stond, was ze plotseling weer springlevend.

Toen Hij gisteren ook nog tegen Oudste begon te zagen, omdat ik haar mp3 speler nog niet gebruiksklaar heb gemaakt en Hij zei dat dit toch 'écht niet kon, want dat is wel een cadeau!', deed zij net alsof het geluid heel slecht was en ze hem niet verstond. Dat ik alles tot beneden kon horen, deed er even niet toe ;-). Ze heeft uiteindelijk iets geantwoord in de trant van 'dat is niet leuk, maar dat komt wel in orde'.

Niet alleen vindingrijk, maar ook nog diplomatisch.

Oef.

Gisterennamiddag eindelijk tijd voor het verjaardagsfeestje van Oudste.
Vermits het in een verlengd weekend viel, had ik nog gehoopt dat niet alle uitgenodigde vriendinnetjes zouden kunnen komen, ijdele hoop...

Mijn huis is overspoeld door 14 rennende, gillende, giechelende, tierende, dansende, zingende, springende en héél luid lachende 8 en 9-jarige meisjes. Sommige (vieze) venten kunnen daar alleen maar van dromen, ik was blij dat ik wist dat ze drie uur later weer zouden worden afgehaald ;-)

Met hulp van één van de buurmeisjes, het goede weer en het feit dat ik al het eetbaars op voorhand had klaargemaakt, is het toch heel vlot gegaan.
Wat spelletjes spelen, de muziek 'kei-luid' zetten (want dat hoort zo!) borden overladen met eten, veel frisdrank opsouperen, wat onnozel doen en 'super-cool' dansen, meer moet dat op deze leeftijd blijkbaar nog niet zijn.

Veel ABBA (keuze van Jongste), Kate Ryans, Belle Perez-en en 'lieve kleine konijntjes' later was het hier weer stil. Ik heb het slagveld opgeruimd en ben in mijn zetel geploft.

Weer gerust voor een jaar....

Netwerken

Ik heb deze week al mijn best gedaan. Heel stillekens en traag begint het op gang te komen en blijkt dat ik het 'netwerken' toch nog niet verleerd ben.

Vorige zondag tijdens de communiemis (of all places...) telefoonnummer en adres uitgewisseld met de mama naast mij. Haar dochtertje gaat naar de wijkafdeling van de school, waardoor ik haar nog niet gezien had. Na wat te hebben gebabbeld, bleek dat ze hier ook nog niet zo lang woont en ook niet zo veel mensen kent. We hebben afgesproken, om een keer samen met de kinderen naar een speeltuin te trekken.
Check.

Gisteren stond een meisje uit de straat hier aan de deur, om te vragen of Oudste wou spelen. Omdat het nogal fris was, is ze dan hier maar binnen getrokken. De mama kwam even later kijken 'of ze wel braaf was' en die heb ik dan maar een tas koffie aangesmeerd ;-) Een half uurtje gekletst over koetjes en kalfjes, uitgelegd waarom ik (nog altijd) met een buitenlandse nummerplaat rijd en waarom de kinderen Engels kunnen. De mama lijkt een tof iemand (kan bijna niet anders, want ze heet ook Sabine) en kan nu aan de rest van de straat gaan vertellen dat ik nog zo'n kwaaie niet ben ;-)
Check.

Ik ben me ook gaan ingeschrijven voor een cursus fotografie. Die start wel pas in september (en was al bijna volzet!), maar dat geeft me wat tijd om het probleem van elke week opvang voor de kinderen op te lossen. Hier kijk ik echt naar uit. Bijleren over iets dat ik echt graag doe en mensen leren kennen met dezelfde interesse.
Check.

De laatste tijd beginnen ook meer mama's aan de schoolpoort tegen mij te praten. Vooral het succes van Jongste draagt daartoe bij, die zou overal mogen gaan spelen. En één keer ze ergens geweest is, zal die mama ook goeiedag zeggen en even babbelen. En als zij niet beginnen, vind ik wel iets om ze mee lastig te vallen. lol
Check.

't Is allemaal niet veel, maar als je staat waar ik sta, is het verschil tussen 'niet veel' en 'bijna niks' heel groot.

Uit

Het is er uit, het eerste melktandje.

Zomaar opeens, gisteren tussen het speelgoed gevallen, toen ze in haar chocolade-ei beet. (de paaseieren zijn hier nog niet op, volgens de kinderen smaken ze nog .....). Voorlopig is het gevallen object nog spoorloos, het ligt waarschijnlijk ergens tussen de barbiespullen en ik betwijfel of we dat nog terug gaan vinden...

Jongste vroeg of we dit aan Hem moesten laten weten?

Hmmm...nu speciaal daarvoor naar hem bellen, zou haar kunnen doen denken dat ik toenadering tot hem zoek, waardoor ze zou kunnen besluiten dat we weer zullen samenkomen, en zo krijgt ze een volledig verkeerd beeld. Dat heeft Hij vorige week meerdere keren uitgelegd. Absolùùt geen goed idee dus. Ze zal het wel vertellen als Hij een keer tijd heeft om hen op te bellen.

Ik heb héél goed naar hem geluisterd en doe braaf wat hij zegt en ik heb hélemaal geen slecht karakter.

Néh.

Op algemeen verzoek

...komen hier de foto's.
Probleem is dat ik er maar weinig heb. Omdat ik de hele tijd vanalles te doen had, bleef de camera eigenlijk liggen.

Dus alleen wat foto's van de hapjes, de rest hebben we opgegeten zonder het op de gevoelige plaat vast te leggen.

Links:
Courgettemousse met serranoham. We hadden ook nog glaasjes met asperges met geplet ei en kruidenmayonaise.




Rechts: gazpacho met geroosterde paprika's.


Miniquiches met geitenkaas en zongedroogde tomaten en een
tweede soort met krab en limoen.

Rechts: de blini's met gerookte zalm en zure room.
Die waren al bijna op toen ik er een foto van nam... ook de kinderen vonden dit heel lekker.



Verder hebben we dit lekkers op de BBQ gelegd: scampi's en lookbrood. We hebben kwartels, lamsvlees en kip gemarineerd, tabbouleh, een griekse salade en geroosterde groenten gegeten.

En als dessert had ik een 'Chocolate cherry trifle', de semi-fredo (dit is eigenlijk een soort 'halfbevroren ijs) met praliné en nog vers fruit (aardbeien, ananas, meloen..) voorzien.

Wijsheid en humor

van een zesjarige...

Zaterdagvoormiddag, toen ze al een 'klein' cadeautje gekregen hadden.

"Mama, waarom brengt papa eigenlijk elke keer als we hem zien cadeautjes mee?? Maar echt altijd hé mama, ook als er zelfs hélemaal geen feest is. Ik vind dat wel leuk hoor, maar ook heel raar..."

Deze morgen toen Oudste vroeg of ze haar haren blond mocht kleuren en ik zei dat haar vader hier aan de deur zou staan als ik dat toeliet, zei Jongste:

"Ja, voor een handtekening zeker?"

Gevoel voor humor heeft ze wel.

weekend

Het weekend was enorm druk en is voorbij gevlogen.

Zaterdag samen met mijn 'persoonlijk cateringbedrijf', aka mijn zus en mama in de keuken gestaan en rond 16h was eigenlijk alles klaar. Dan nog andere dingen voorbereid en 's avonds naar de dansshow gaan kijken.
Die heeft meer dan twee uur geduurd, maar was wel goed. De kinderen hebben er in elk geval van genoten, zelfs Hij zei dat ze het goed gedaan hadden. Ik had hem toch maar niet achter de pilaar laten zetten ;-)

Hij is in de kerk bij mij en Oudste komen zitten, heeft zich redelijk gedragen en is mee gekomen om een glas te drinken. Mijn buren zijn ook komen aperitieven. De buurvrouw vroeg me of Hij dan toch naar de kerk gekomen was, niet wetend dat Hij de man was die naast haar stond. Zijn lachje was maar groen. lol.
Na het aperitief is Hij vertrokken, ondanks het feit dat zowel ik als mijn ouders gezegd hadden dat hij welkom was en kon blijven eten. Ik ben wel goed, maar niet zo heilig en was uiteindelijk wel opgelucht dat Hij weg was.

Hij had ook nog 'cadeautjes' mee voor de kinderen. Een mp3 speler voor Oudste en een Playstation met een Shrek spelletje en dansmat voor Jongste. Qua typische gescheiden-vader-cadeaus kan dit tellen. De kinderen zijn content. Ze weten heel goed dat ze dit van mij niet krijgen, wegens te duur, maar als hij zijn geld daaraan wil geven, doet hij maar.

Het eten was lekker (zeiden ze toch), mijn moeder en zus zijn een super-deluxe cateringteam. Eens de gasten er waren, stond ik nog maar weinig in de keuken en hebben zij het daar overgenomen.
Alles is nu alweer opgeruimd, maar ik ben heel moe. Vandaag dus niet veel gedaan.

En nu ga ik met mijn dochters op de dansmat springen. Ze zullen hun 'oude moeder' eens tonen hoe dat moet. ;-)

Too much information

Deze voormiddag in de Colruyt:

Twee madammen die met hun karren naast elkaar stonden, waren hun gekochte spullen aan het vergelijken.

"Ja, en die wafels hemmik ook gepakt, daar kunde dan wel nen dag nie van k*kken, maar tan eet ik dit of neem ik laxatieding en tan komt dat'er azo weer uit. En veur ne keer dat'er bezoek komt, geeft ta nie."

Aan de vrouw met de slechte permanent:
Ik was die vrouw met overvolle kar die u héél kwaad aankeek, vermits u de doorgang compleet versperde.
En neen, ik vond uw informatie over de wafels niet interessant. Ik heb mijn pak teruggelegd, want had daar om compleet onverklaarbare reden, plots geen zin meer in...

Koken

Ik heb net 500 g hazelnoten geblancheerd en stuk voor stuk gepeld.
Mijn vingers zien er niet uit, ik heb kramp in mijn hand, maar eens de noten geroosterd en met caramel overdekt zijn, zal ik lekkere praliné hebben .

De mini-quiches met krab en limoen zijn ook al klaar en, net als de blini's, ingevroren. Nu nog de quiches met geitekaas en zongedroogde tomaten en de semi-fredo met de praliné maken en invriezen.
De rest kan pas zaterdag gemaakt worden.

En dat was nu mijn super-interessante, spannende dag. Ik ben zeker dat jullie allemaal heel blij zijn dit nu ook weer te weten.

lol

Vandaag...

ben ik al weer gekalmeerd.

Ik heb hem eergisteren een mail gestuurd, waarin ik een keer goed mijn zeg gedaan heb. Naar goede gewoonte (moet zeker zo van de persoon die zo'n dingen goed weet), heeft hij niet gereageerd. En eigenlijk vind ik dat goed. Ik heb mijn zeg gedaan en ik hoef daar geen 20 mails verder op door te zagen.

Hij heeft vandaag wel een mail gestuurd met de vraag waar en wanneer hij dit weekend verwacht wordt. Heel sec, alsof er verder niks aan de hand is. Onder het motto 'een hysterische vrouw negeer je beter'.
Ik had in mijn stommiteit nog gehoopt dat hij de zaterdag eventueel in de voormiddag tijd zou hebben voor de kinderen. Niet dus. Die vijf minuten die hij zondag 'even zou langskomen' zijn natuurlijk voldoende.
Ook goed, dan hoef ik daar ook geen rekening mee te houden.

Ik ben ondertussen druk bezig met de voorbereidingen voor het feest.
Een deel van de hapjes zijn al klaar, het werkplan voor zaterdag is bijna af (@ mijn zus en mama: stroopt uw mouwen maar op!), uit de probeersels voor de bedankingskaartjes moet ik nog kiezen welke ik ga afdrukken en Jongste haar communiekleren hangen aan de wasdraad (natùùrlijk waren die al vuil!!).

En de mensen die zondag wel komen, doen dit met plezier. Dat is het voornaamste.

Dikke zever

Hij heeft daarnet gebeld.

Ik heb al gegild en ben nog altijd ontzettend kwaad.

Meneer zou op het feest van zondag 'gewoon even langskomen om een glas te drinken' en hij gaat niet mee betalen aan de beloofde trampoline. Die hij trouwens een paar weken geleden alleen ging betalen. Van gedacht veranderen is één van zijn sterkste kanten.

En de reden?
Omdat dit 'een verkeerde boodschap zou geven aan de kinderen'. Zeker omdat het feest niet op 'neutraal terrein' is. Maar het beste moet nog komen. Hij heeft hierover 'navraag gedaan' en die raad komt van iemand die het veeeeeeel beter weet dan ik.

Wat een bullshit.
Gescheiden ouders mogen dus niet samen een cadeau kopen, niet samen zijn op een feest en vooral niet op een deftige manier met elkaar omgaan, want dan denken de kinderen dat hun ouders weer gaan samenkomen???

Ik ben beginnen janken van coleire en al dat hij te zeggen had was, dat hij door mijn gedrag ook nooit op een deftige manier met mij zou kunnen praten.
Maar hij iets verkeerd doen?? Hoe komt ge daarbij!

Rotte vent.

Leeg

Daarnet een tweede poging gedaan om deftige communiefoto's van Jongste te maken.
Zucht.

Ik denk dat ik honderduizend keer 'Kijk naar mij!!!!' geroepen heb, maar het heeft niet geholpen. Madam keek naar een hond, een blaadje dat van een boom viel, het gras, een steentje...zolang het maar niet naar de lens was. En als ze dan wel eens keek, was dat met een compleet uitdrukkingsloos en 'leeg' gezicht. Probleem is, dat nét dat gezicht van Jongste zo mooi is. (Yup, eigenlof stinkt, maar hier geldt eigen kind schoon kind...)

Nu zit ik met een hele rits foto's waarop ze ofwel niet kijkt, ofwel met een Diva-blik van 'is dat hier bijna gedaan want ik heb wel belangrijkere dingen te doen', ofwel alsof ze een heel pak valium binnen heeft. En daar geef ik haar nooit meer van dan een stuk of 5.... Echt waar!

Soit. Ik zit van frustratie aan de wijn en zal het met deze foto's moeten doen. Als mijn keuze niet 'je-dat' is, ligt het aan de wijn en ABSOLUUT niet aan mij.

Hik.

Moderne tijden

Ik wachtte al een tijdje tot de nieuwe data van de fotografiecursus die ik wil volgen op de site zouden komen, tot gisteren...tatatadaaaaa...ze zijn er.

Ik heb dan onmiddellijk een mailtje gestuurd met de vraag hoe ik mij het vlugste kan inschrijven. Antwoord: 'Het secretariaat is dan en dan bereikbaar.'
Euh... ja-haaaa, maar inschrijven??
Dan maar de telefoon genomen en daarnet gebeld. 'Ik zou mij willen inschrijven voor die cursus op die dag?' 'Ja, wij zijn hier van maandag tot vrijdag van 17.30 tot 21h en op zaterdag van 9 tot 12h, dan kan u komen. We moeten uw naam, adres en rijksregisternummer hebben.'
Ah. Mmmmhpppffff.

Dus moet ik ofwel een babysit regelen, of de kinderen meenemen, want ik moet persoonlijk tot ginder rijden om die gegevens op te schrijven. Kan niet per mail, niet per telefoon, niet met een formulier, nikske faxen...

Maar een beetje modern zijn ze wel, want ik kan met bancontact betalen! ;-)

Murphy...

heeft mij vandaag gevonden.

Gisteren had ik al problemen met mijn strijkijzer dat amper 3 maanden oud is, dus ben ik er vandaag mee naar de winkel gegaan.
Blijkt dat het inderdaad al defect is en moet worden opgestuurd. De man vertelde me doodleuk dat ik het binnen een week of vier terug zou kunnen ophalen. Ik moest toch even slikken.

Naar het gemeentehuis gereden om te gaan kijken hoe het zit met mijn identiteitskaart die ik begin maart heb aangevraagd. Ik zal jullie de details besparen, maar ik heb ze nog steeds niet.

Terug thuisgekomen heb ik naar de invoerdienst van Toyota gebeld omdat mijn wagen nu nog moet worden gehomologeerd. Die man heeft mij onder de motorkap en weet ik waar nog laten zoeken naar een nummer...dat er niet was. Na nog een telefoontje bleek dat het probleem ligt bij het feit dat ik die wagen heb gekocht voor het land van herkomst lid was van de EU. Op slag wordt de procedure met 2 maanden verlengd en 500 Euro duurder.

Dardoor mocht ik alweer naar mijn verzekeringsmakelaar bellen, want nu kom ik daarmee in de problemen, zo lang loopt mijn oude verzekering niet meer.
Die heeft een keer goed met mijn gelachen, een 'halve illegale' die straks nog zonder verzekering rijdt...

Ik ben super-vriendelijk gebleven, heb gelachen aan de telefoon (werkt echt!) en de man bij Toyota heeft gedaan wat hij kon. Ik mag binnen twee weken tot ginder rijden om alles in orde te brengen en mijn makelaar (die al ik-weet-niet-wat-allemaal voor mij gedaan heeft) gaat het verzekeringsprobleem ook oplossen. Omdat ik 'toch zo'n braafken ben' LOL.

Oh... en ik heb toch maar een jeans aan... geen strepen, maar wel 'oranje boven' en vlekken. 't Zal wel aan mijn spuitvaardigheid liggen zeker?

Spuitbus

Ik heb een ongelofelijk witte huid.
Als ik na de winter mijn benen bovenhaal, zijn ze reflecterend. Zeer handig om in het schemerdonker met blote benen te lopen, ik word onmiddellijk gezien...
Zoals elke lente ben ik ook nu al een paar keer naar de zonnebank geweest. Gewoon een kwestie van niet als een rode kreeft rond te lopen bij de minste zonnestralen, maar bruin ben ik dus niet.

Alhoewel...
Na drie beurten zijn mijn buik, borsten en zitvlak toch wel mooi bruin (net dié plaatsen die niemand ziet lol) en mijn benen nog altijd spierwit. Ze reflecteren wel niet meer, maar toch. Ik wil met blote benen op straat kunnen komen.

Daarom heb ik me daarnet dan maar een spuit-bruin-zonder-zon-bus aangeschaft. Ze belooft een egaal bruine (en niet oranje) teint zonder strepen. Ik heb mijn benen gescrubd, heb de bus op de juiste afstand gehouden en gewacht om mijn rok terug aan te doen.

Dus als ik dit weekend met een lange broek rondloop is het niet omdat ik iets verkeerd gedaan heb, maar wel om dat die bus brol is (en ze is van l'oreal, jullie zijn gewaarschuwd).

Genoeg

Er zijn mensen waar je op kan rekenen, mensen die zelf eerlijk zeggen dat zij niet tot die groep behoren en anderen die altijd weer doen alsof.

Elke keer weer loop je met je kop tegen de muur en altijd hebben ze wel een uitleg over waarom ze er écht niks aan konden doen en hoe graag ze ook de afspraak waren nagekomen en dat ze het écht wel zullen goedmaken en...en...en...

Vroeger haalde ik gewoon mijn schouders op en deed verder zoals voordien, ik ben ook niet heilig. Maar ik heb moeten ondervinden dat deze mensen zelfs als het slecht met je gaat, alles nog vanuit hun eigen standpunt bekijken en enkel tijd voor je hebben als het hen past, maar wel verontwaardigd zijn als je te lang geen contact gehad hebt. Ik hoef geen contact met mensen die altijd willen krijgen en gebakken lucht teruggeven.

Ik heb geen zin meer in van die eenzijdige relaties. Ik stop ermee, het is gewoon allemaal verloren energie. Nu is het mijn beurt om egocentrisch te gaan doen.
En voor wie daar last van heeft...

helaas pindakaas!

Sociaal

Terwijl Jongste miss populair is op school, is Oudste miss super-sociaal.

Elke keer als ze kinderen in de straat ziet, springt ze op haar fiets om er naartoe te rijden. Met een simpel 'Ik ben Oudste en wie ben jij en wil je mijn vriendin worden?' om dan 10 minuten later haar vriendin te komen voorstellen. Jongste zit dan thuis af te wachten om te zien wat er gebeurt, in de hoop mee te kunnen profiteren van het werk van de grote zus.

Vandaag hadden ze geluk.
Een meisje van dezelfde leeftijd hier in't straat heeft vriendjes op bezoek waarmee ze buiten speelde. Een uurtje later liepen er 7 kinderen met waterbalonnen in ons tuintje, waarvan 2 super-contente omdat ze weer vriendjes bij hebben.

Dat belooft voor deze zomer!

Vuil

Mijn Jongste is deze namiddag naar een verjaardagsfeestje gegaan.

Om de een of andere reden is ze superpopulair op school, want ze wordt op praktisch alle feestjes gevraagd. Ik weet wel niet of dat volgend jaar ook nog zo zal zijn...
Want toen ik toekwam liep mevrouw in haar veelkleurige streepjesbikini. Maar ze was van onder tot boven vuil. Echt hélemaal zwart.
Ze had samen met de twee jongens die uitgenodigd waren een moddergevecht gehouden.

De andere meisjes zaten samen aan tafel een spelletje te spelen, maar dat vond Jongste maar saai. Een spelletje??? Als je in de modder kan rollen???
Op Karrewiet vertelden ze dan ook nog hoe je modderpoelen in de tuin moet maken voor de zwaluwen.

'Zie je wel mama, ik heb wél iets goeds gedaan vandaag!'

Ik ook. Ik heb een half uur staat schrobben om haar weer proper te krijgen ;-)

Oeps

Ik werd deze morgen plots wakker met de vaststelling dat ik de vuilbak niet had buitengezet. Omdat het dinsdag 1 mei is, hebben ze de ophaaldag verlegd.

Dus ik vlug in mijn pyjama de bak naar de straatkant gerold...toch raar dat de buren hun vuilbak er niet staat. Misschien zijn ze het vergeten?
Toen ik de gordijnen opende, bleken de andere buren het ook te zijn vergeten. Euh.... alle buren zijn het precies vergeten...

Mijn frank is pas gevallen toen ik toevallig op de kalender keek. We zijn wel zondag en het vuilnis wordt maandag opgehaald ipv dinsdag.

Ben dan maar, nog altijd in mijn pyama (met hartjes op!!), de bak weer gaan wegzetten.

Airhead.

Deze week....

heb ik de kinderen naar school gebracht, boodschappen gedaan, stukjes van mijn powerpoint cursus afgewerkt, de was en strijk gedaan, het huis opgeruimd, de kinderen van school gehaald, gesurft op het www, vreetbuien gehad, wat Excel oefeningen gedaan, auto-papieren in orde gebracht, op mijn terras gezeten en tv gekeken...

Of zoals een Israëlische vriendin het zegt: 'you need a life!'
Haar suggestie was om mijn 'vriendenkring' meer aan te spreken. Probleem is dat de meeste van mijn vrienden in het buitenland zitten, deze in België kan ik op één hand tellen, dus dat van die 'kring' wordt nogal moeilijk ;-)
Tweede suggestie was om dan maar op datingsites te gaan zoeken, 'could be fun!'. Ik vermoed dat ze dit vooral zei, omdat ze mijn verhalen zou willen horen, kan ze nog meer lachen als ik haar bel.
Ik houd het maar bij haar derde suggestie om een keer een weekje op bezoek te gaan. Geeft geen oplossing op lange termijn, maar is wel iets om naar uit te kijken.

Nog een geluk dat ik vanavond met Cindy ga uiteten, dan zit er toch nog iets in deze week dat iet of wat de indruk geeft dat ik 'een leven' heb, want volgende week belooft niet veel beters...

Vriendin

In de hele tralala van de scheiding ben ik een vriendin kwijtgeraakt.

Misschien was het omdat we elkaar maar 6 maanden kenden en dit niet genoeg is om goed te weten wat de ander wil/bedoelt, misschien omdat ik dingen verkeerd verwoord heb en daarna de energie niet had om het recht te zetten, misschien omdat er dan weer zoveel tijd over gegaan is en het stom lijkt het weer op te rakelen, misschien omdat dingen uitpraten veel moeilijker is als je op 3000km van elkaar zit...
Maar eigenlijk doet het er niet toe.

Ik denk nog vaak aan haar, heb dan zin om even te bellen, een stom sms-je te sturen en te weten dat ze er om kan lachen. Ik mis het om af toe goed te kunnen kappen op Hem en al de rest wat mij niet aanstaat en haar gezellig mee te laten vloeken, omdat het zoveel minder emotioneel geladen is dan bij mijn familie. Ik mis dat ik bij haar niet de hele tijd hoefde te denken over wat ik zei en er gewoon op los kon zeveren terwijl we samen aan de wijn zaten.

Ik ben al verschillende mails begonnen, maar heb ze nooit verstuurd, omdat ze te sec, te bond-zonder-naam-achtig, te lang, te flauw, te kort, te dwaas, te onduidelijk.... waren.

Toch opvallend dat je iemand waarmee je 15 jaar je leven gedeeld hebt niet mist en iemand die je amper 6 maanden gekend hebt wel.

Douane

Deze morgen voor de tweede keer naar de douane geweest.Ik had alle papieren bij de ze gevraagd hadden en de 10 Eurocent.

Omdat degene die mij zou helpen nieuw was, moest de andere collega haar alles uitleggen. Ze hebben zich zowaar op voorhand verontschuldigd voor het feit dat het hierdoor wat langer zou duren.

Misschien kwam het door het weer (of door het feit dat ik deze keer aan een loket gaan staan ben zonder agressie-waarschuwingsbericht) maar alles was onmiddellijk in orde. Ze hebben mij geholpen met het invullen van alle technische tralala, af en toe gelachen en waren super-vriendelijk.

Normaal zou ik nu via de schouwing de papieren verder in orde moeten maken, maar mijn brave verzekeringsmakelaar heeft voor mij opgezocht hoe ik dit via een invoerder van mijn wagen kan doen. Ik moet een afspraak maken en gewoon naar Brussel waar ze voor mij de paieren zullen homologeren. Hij is vandaag alle gegevens, met telefoonnummer en contactpersoon komen brengen. Nu moet ik geen banden gaan op en afvijzen bij de schouwing... (blijkbaar is dat deel van de standaardprocedure als je een wagen invoert.)

Weer tijd en geld gespaard.
Hoera!

Unicum

Het unicum in mijn ex-schoonfamilie heeft een vervolg gekregen.

Zijn broer, die peter is van mijn oudste, heeft gisteren voor de eerste keer in haar leven gebeld om haar een gelukkige verjaardag te wensen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Gesterkt door zijn moeders succes heeft hij dan ook maar meteen gevraagd of ze de kinderen volgende week vrijdag na school mochten ophalen en meenenem. Dan zouden ze haar cadeautje gaan kopen... Toen ik zei dat dit kon, vroeg hij of ze er dan ook mee mochten gaan eten??? Ik moest bijna lachen.

Ik heb niks tegen zijn jongste broer en zijn vrouw heeft mij al helemaal niks misdaan, ik heb ze met moeite vier keer gezien. De kinderen willen graag mee, dus waarom zou ik dan nee zeggen?? Zo slecht ben ik nu ook wel niet.
Ik moet zelfs toegeven dat zijn broer een stapje in mijn achting gestegen is. Hij heeft specifiek gevraagd naar hoe het met mij ging en verwachtte niet dat ik automatisch 'goed' zou antwoorden.

Toch blijft het raar dat dit nu opeens allemaal kan en toen ik nog met hem getrouwd was, ze nooit naar de kinderen omkeken. We zullen zien wat het wordt.
Oh, maar voor't geval dat ze meelezen, zijn andere broer en schoonzus moeten niet afkomen. Daar ligt toch wel mijn grens.

De bloemen zijn ondertussen toegekomen.
Het is een ENORM boeket witte rozen, een stuk of 30 denk ik. Voor een kind van 9 dat eigenlijk Diddl-spullen wil. Moet kunnen. Misschien ben ik wel de enige die dit belachelijk vind.
Op het kaartje staat een zelfgemaakt gedichtje waarvoor hij een jaar geleden zou plat gelegen hebben van het lachen omwille van de dwaasheid ervan. Zo'n midlifecrisis doet toch iets met ne mens...

Het komt er dus op neer dat hij geen 25€ extra kan betalen voor een vliegtuigticket, zodat hij de kinderen kan zien, maar wel genoeg geld heeft om een supergroot boeket bloemen te bestellen?

Daar moet ik toch nog eens héél diep over nadenken, misschien dat ik het dan begrijp.

Bloemen

Hij heeft de kinderen vandaag via Skype gesproken om haar een gelukkige verjaardag te wensen.

Naar goede gewoonte moest hij mij wel eerst nog een keer afblaffen.
Omdat het geluid heel slecht was, stond ik nog aan de pc te prutsen en te proberen dit in orde te krijgen. Waarop hij mij 'tot orde' riep en zei dat ik hen moest gerust laten, maken dat ik weg was dus. Tot zover volwassen gedrag waar de kinderen bij zijn.

Mijn oudste zei dat ze zijn e-card had gekregen en toen vroeg hij of er niets anders was toegekomen. Bleek dat hij een boeket bloemen voor haar heeft besteld. Voor je dochter van 9????? Sorry, maar dat gaat er bij niet in.
De vrouw van de winkel had een berichtje gelaten op mijn antwoordapparaat. Ze had om 18.50h gebeld. Zegt ook genoeg over wanneer hij dat boeket besteld heeft.

Ik heb er dan wel 'mijn kot in' dat mijn oudste hem onmiddellijk gezegd heeft dat ze niet veel te vertellen had en ze een programmma op tv niet wou missen. Oeps.
Direct daarna vroegen ze naar super-veel-beter-dan-mij-lief en de kat. Dus hebben ze 15 minuten naar die kat staan miauwen en tegen haar verteld wie hun vriendjes zijn.
Ze hebben meer te vertellen tegen een vrouw die ze 3 dagen gezien hebben dan tegen hun vader.

Wat wil je, met een vader die je voor je 9° verjaardag een boeket bloemen stuurt dat dan nog niet eens op de dag zelf wordt geleverd.

Jarig

Mijn oudste.

9 is ze nu al....

Dilemma

Ik heb al een cursus Excel afgewerkt, ben nu met de oefeningen bezig en ook net een cursus Powerpoint gestart. Ik kan mij daar uren mee bezig houden. Zoeken hoe iets moet en niet opgeven voor ik het gevonden heb. Ze geven er wel de oplossingsmethode bij, maar dat is vals spelen, dus die wordt enkel geopend als ik het écht niet vind (en dan met veel tegengoesting).

Door met die cursussen bezig te zijn, besef ik ook wel dat het mij deugd zou doen om weer te gaan werken. Kwestie van ook iets voor mij te doen dat los staat van de kinderen en wat sociaal contact af en toe kan ook geen kwaad ;-)

Maar als ik nu begin te solliciteren, kan ik met een beetje geluk misschien eind mei of begin juni aan de slag... en dan komt de zomervakantie. En met de vakantie het opvangprobleem.
In juli gaan de kinderen twee weken kamperen met mijn ouders en één week (Ja!!! Een volle week!) bij hem (alhoewel ik nog geen geen ticketten gezien heb en hij twee weken geleden wou dat ik naar de luchtvaartmaatschappij belde om dit in orde te krijgen...eerst zien en dan ....dus).

Maar in augustus zijn ze de hele maand thuis.
Ik ben al op zoek gegaan naar zomerkampen, maar voor dit in ons dorp moest je vorige week al gereserveerd hebben. Ze hebben daar blijkbaar ook niet veel zin in en na drie jaar thuis te zijn en voor hen te zorgen, vraag ik mij toch af hoe ik al die rompslomp vroeger opgelost heb. In ieder geval niet met zijn hulp, die was er toen ook al niet.

Dus moet ik ofwel nu solliciteren en dan op zoek naar iets om de vakantie te regelen. Of wachten en pas in september beginnen, dan heb ik dat probleem niet...maar dat lijkt dan nog zo lang...

Zucht.
Ik zou het niet weten.

Skype

Ik denk dat super-veel-beter-dan-mij lief niet lang is weggeweest.

Want ze hebben nu al meer dan een week internet en het enige gevolg is dat hij de kinderen deze week zelf niet van op zijn werk gebeld heeft. Tot nu toe belde hij hen dan, omat ze nog geen telefoon of internet verbinding hadden en hij niet met de gsm van het werk wou bellen. (met de vaste lijn valt dat gewoon minder op...)

Dus in plaats van ze 'meerdere keren per week te spreken', heeft hij nog minder contact gehad. Hij zal er wel zijn redenen voor hebben (NOT!!). Misschien wil hij zo weinig mogelijk contact met mij of de kinderen vanuit hun 'liefdesnestje'? Tot nu toe heeft hij alleen nog maar met hen gesproken vanop zijn werk. En de arme sukkel moet dan ook eerst nog bellen en met mij spreken, omdat ik de kinderen voor de pc moet zetten en Skype opstarten.

Ik kan niet zeggen dat het mij verwondert.
Morgennamiddag zal hij bellen, ook al weet hij heel goed dat we dan met mijn ouders en het gezin van mijn zus de verjaardag van mijn oudste vieren.

Toch fijn als iemand zich gedraagt zoals je van hem verwacht ;-)

Bang

Daarnet een telefoontje gehad van mijn super-nerveuze ex-schoonmoeder, die met moeite uit haar woorden raakte.
Ze is mijn nummer bij mijn ouders moeten gaan halen, want van hem heeft ze het niet gekregen. Nadat zijn vader commentaar over mij in het dorp was gaan rondstrooien, heeft hij hen gezegd dat ze mij moesten gerust laten. Wat ze dan ook braaf gedaan hebben. En ook van mijn moeder leek ze bang...ze had waarschijnlijk niet verwacht dat die haar het nummer zou geven.

Nu blijkt dat ze met de kinderen naar Planckendael willen en daar moeten ze natuurlijk mijn toestemming voor hebben. Groot was haar verbazing toen ik zei dat dit geen probleem was. En dat ze de kinderen hier mogen komen ophalen. Ik denk dat hij hen verboden heeft de straat in te rijden. lol

Ik ben al content dat ze zelf moeite gedaan hebben om de kinderen te mogen zien. Dit uitstapje is echt wel een unicum. Mijn oudste wordt deze week 9 en ze zijn nog nooit met zijn ouders ergens naartoe geweest. Toen we de eerste 'expat-zomer' naar België kwamen, moesten ze de kinderen zelfs niet zien, wegens 'geen tijd'. Dat de kinderen van zijn broer daar wel elke week zijn en elk jaar mee op vakantie naar zee gaan, stak mij toch altijd.

Ze zijn blijkbaar gaan beseffen dat als het via hem moet gebeuren, ze de kinderen nog minder dan tot nu toe zullen zien en dat kan wel niet, want dat is dan niet hun beslissing. (Die mensen volgen een hele rare logica, echt waar!)
Ik denk dat ze nu meer contact zullen zoeken, dan ze ooit zouden gehad hebben als ik nog met hem getrouwd zou zijn, kwestie van hen toch niet helemaal te laten vergeten 'van welke familie ze zijn'.

Bon, de kinderen zijn content, want die mogen op stap en ik ben content want ik heb het gevoel dat ze wel zullen opletten om niet tegen mijn kar te rijden.

Wordt vervolgd...

Mysterie

Hij en super-veel-beter-dan-mij-lief hebben nu ook internet thuis. En een webcam... dus gaat hij de kinderen nu 'nog meer' kunnen spreken.

Zondag heeft hij in de namiddag een sms gestuurd en gebeld op mijn gsm. Maar omdat wij in de tuin bij mijn ouders zaten, had ik dat niet gehoord.
Toen we op weg waren naar huis, belde hij al weer. Mijn gsm zat in mijn handtas die op de grond naast mij lag en waar ik op de autostrade echt niet achter ga vissen. Thuisgekomen zag ik dat hij ook al twee keer naar het thuisnummer gebeld had.

Ik had de auto nog maar net uigeladen, de kinderen in bed gestopt en hij was daar alweer... Ik ben dan maar braaf geweest en heb ze nog even terug laten opstaan. Na een kwartiertje heb ik toch geroepen dat ze moesten gaan slapen.

Zo veel keer bellen, vooral vermits hij tot nu toe in het weekend nooit tijd had (en dan zie ik nog niet de keren dat hij hier thuis gebeld heeft, zonder een bericht achter te laten), vond ik toch maar raar.

Tot deze morgen.

De kinderen vertelden dat hij de kat van super-veel-beter-dan-mij-lief had laten zien en toen ik vroeg of ze ook met haar gesproken hadden, bleek dat ze voor haar werk naar het buitenland was.
Geen wonder dat hij zoveel tijd had.

Meneer zat 'zielig' alleen, niemand om hem gezelschap te houden en niks beters te doen dan zijn ex te 'stalken' om ook een keer met de kinderen te kunnen spreken.
Ocharme, hoe triest.

lol

Show

De kinderen geven in mei een show met de club waarbij ze dansen.

Dit valt net op de avond voor de communie en vermits hij dan toch in België is, heeft hij aan hen beloofd dat hij zou komen kijken.
Omdat ik straks de ticketten moet gaan kopen (en omdat ik niet aan mijn ontgoochelde dochters wil uitleggen waarom hij niet komt), heb ik hem maar een mailtje gestuurd met de vraag of ik er voor hem ook één moet bezorgen.

Ja dus, maar meneer wil wel apart zitten.

Ik vraag mij toch af hoe lang hij dat kinderachtige gedrag gaat volhouden. Voor zover ik mij herinner, ben ik wel degene die zonder discussie aan de deur gezet is. In mijn leefwereld zou dit willen zeggen dat hij moeite moet doen en ik kwaad mag zijn. Hij leeft duidelijk ergens anders.

Mijn jongste heeft hem gisteren gevraagd of hij toch ook naar ons huis komt op haar communie en niet alleen naar de kerk. Hij heeft maar weer een keer zijn standaard-antwoord 'Dat zullen we dan wel zien' boven gehaald.

Ik heb er genoeg van dat alle moeite van mijn kant moet komen en hij gewoon de verongelijkte vent kan spelen, terwijl ik altijd de goei en vriendelijke moet zijn. Ik heb geen flauw idee wat zijn probleem is, maar heb zo het gevoel dat hij en/of super-veel-beter-dan-mij-lief écht wel denken dat ik hem nog terug zou willen. Zijn ego kennende, verwondert mij dat absoluut niet. Ze kunnen zich waarschijnlijk niet voorstellen dat ik mij zo gewoon mogelijk probeer te gedragen voor mijn kinderen, terwijl ik hem ook het liefst van al naar de maan zou sjotten en nooit meer terug zien.

Misschien moet ik maar een lijstje opstellen van alle komende feesten en kunnen we ze 'eerlijk verdelen'. Ik krijg de verjaardagen. Hij krijgt de trouwfeesten (die er volgens de kinderen nu toch niet komen). De shows en dergelijke zullen we elk om beurten doen (maar gezien hij toch geen tijd zal hebben, krijg ik ze binnenkort allemaal...)

Of misschien koop ik straks maar gewoon een kaartje voor de allerlaatste rij op het bovenste balkon...

Shoppen

Zalig, shoppen met mijn zus en nu een glas wijn in de tuin bij mijn ouders. Meer moet dat niet zijn.

Ik heb een aantal heel leuke dingen gevonden en wat nog toffer is, tegen een zeer verlaagde prijs. Dat ze in Outlets meestal spullen van het vorig seizoen verkopen, kan mij echt niet schelen. Een jeans is voor mij een jeans, van dit seizoen of vorig...pff speelt geen rol. Net zoals met topjes en t-shirts. Ik vind veel merkkledij mooi, maar kan er echt niet het volle bedrag aan geven. Meer dan 100 Euro voor een topje met spaghettibandjes vind ik toch wel héél erg overdreven. Als ik het voor een fractie van die prijs kan kopen, laat ik het wel niet liggen.

Ik vind niet zo makkelijk kleren die passen, maar had vandaag toch wel geluk. Het gezicht van de verkoopster, die mij met een veel te grote linnen broek zag staan en vroeg welke maat ik had genomen, was goud waard toen ik zei dat het maatje 34 was. Ze wist even niet wat zeggen, tot ze dan maar antwoordde dat ik het bij de katoenen broeken zou moeten houden.

Vaak beseffen mensen niet dat je als magere persoon ook niet zo gemakkelijk spullen vindt die passen. Broeken vallen van mijn heupen, of staan als ze daar wel passen, kilometers van mijn rug af. Mijn zus zegt dan dat ze er zand in kan kieperen ;-)

Nu gezellig eten (vooral omdat ik het zelf niet heb moeten maken!). Ik blijf met de kinderen nog een nachtje hier, morgen nog genieten van het mooie weer en dan naar huis, want maandag begint alweer de school.

To do-lijst

Ik had voor deze drie kinderloze dagen een hele 'to do' lijst. En tot vandaag is er al één ding gedaan...oeps.

Ik ging de achterstand met de strijk wegwerken, want zolang ik niet één keer alles gestreken krijg, blijft er altijd wel strijk over.
Ik zou eindelijk de gordijnen in de kamer van mij jongste afmaken en er hangt ...1 paneel.
Ik ging een keer echt 'grote kuis' houden.
Mijn tweede poging bij de douane om mijn auto in te voeren stond ook op het programma.
Kleren sorteren, dingen naar zolder brengen en de garage opruimen.

Wat ik dan wel gedaan heb?

Mijn Excel cursus afgewerkt (Hoera!!), nu nog de module met de oefeningen. Gelezen, op teras gezeten met een glas wijn, heeeeeel lang geslapen, zonder gestoord te worden in bad liggen 'weken', met een tas koffie blogs gelezen, geprutst met de communiefoto's om een kaartje te maken, restjes uit de koelkast gegeten...
Ik ben de voorbije twee dagen mijn huis niet uitgekomen en vind dat zelfs niet erg.

Morgen ga ik met mijn zus shoppen.
Van de kilo's die er deze zomer afgegaan zijn, zijn er maar 2 terug gekomen, waardoor mijn kleren allemaal bijna twee maten te groot zijn. Ik heb een paar basistukken nodig en hoop die hier voor een fijnere prijs te krijgen.

En als ik niks vind, dan zijn we toch 'ne keer weggeweest'.

Telefoon

Daarnet naar mijn dochters gebeld die bij oma en opa logeren.
'Was het leuk met opa op stap? Wat heb je gedaan?'

Antwoord :
'Ja 't was leuk en nu ga ik weer spelen mama! HELE DIKKE ZOEN!!! En een DIKKE knuffel! Dadaaaaaaa!' Mijn oudste had ook al geen tijd om aan de telefoon te komen 'Want C en J staan te wachten! Saluuuuuuu!'

Ik moest even denken aan de telefoontjes met hem de laatste weken.
Meer dan drie keer 'ja' en 'goed' en 'wanneer kom je?' komt er niet uit en vaak zeggen ze gewoon dat ze geen tijd hebben, want ze kijken naar tv.
Gisteren gaf hij als opmerking 'En ze willen al niet meer met mij spreken?' Vraag mij af wat hij verwacht als hij met moeite één keer per week kort belt, zelf niets te vertellen heeft en niet eens de moeite doet om de kinderen te zien als hij in België is.

Voor mij hadden ze nu ook geen tijd, maar ik krijg zoenen en knuffels en lachjes. Zelfs als de vriendjes in de tuin staan te wachten.

Foto's

Ik heb gisteren een eerste poging gedaan om foto's te maken voor mijn jongste haar communiekaartjes. Niet echt een groot succes.

Ze had niet veel zin om stil te staan en te poseren, of lachte dan maar raar. Ze wou liever takjes oprapen of spelen. 'Ik zal naar jou 'skippen' of lopen mama en dan moet jij daar maar foto's van maken, da's leuk!' Als ze dan al stilstond keek ze naar haar zus ipv naar de camera.

Ik heb ook (alweer) geprobeerd om deze die iet of wat goed waren, als slideshow op de blog te zetten en ben er in gelukt.... maar de template van mijn blog is te klein (of de show te groot?). Op de preview ziet het er perfect uit en op de blog is er een stuk afgesneden. Ik heb zowat alle forums (alle ja, de helft misschien, maar da's ook al de moeite!!) afgezocht en er lijkt niet echt een oplossing voor te zijn. Dus voor wie wil, hier zie je meer resultaat van mijn eerste poging. De eerste zijn de foto's die ik een week of twee geleden op een rappeke bij ons op het terras gemaakt heb. Haar even buitensleuren en voor de camera zetten, gaat duidelijk beter dan 'opkleden' en poseren.

Bon, tips zijn welkom. Misschien weet iemand een fijne locatie in het Gentse, want ik vond dat park eigenlijk wat te saai...

Pasen

Zaterdag bij mijn zus in de tuin, nadat ze eerst op de school van mijn neefje al paaseieren gaan zoeken waren.

Gelukkig hebben ze daar tot 's avonds buiten gespeeld, waardoor ze op weg naar huis al na 2 km vast lagen te slapen.

De jongste heeft maar één zakje opgeraapt, maar ze heeft het wel niet meer losgelaten....

Gisteren paasontbijt bij vrienden en alweer zoektocht in de tuin.

En nu willen ze vandaag thuis ook nog eieren zoeken. 'Want dat MOET mama!!!! Overal en thuis niet, dat zou pas STOM zijn!!'

Iemand nog chocolade??

Beu

Ik ben het deze week allemaal beu, heb geen zin meer, vraag me af wat ik eigenlijk aan het doen ben, heb geen goesting meer om te doen alsof het allemaal wel goed gaat en om 'geduld' te hebben. Ik heb er genoeg van.

Ik probeer wel content te zijn met mijn 'nieuwe leven', maar eerlijk gezegd stelt dit toch maar weinig voor. Alles draait rond de kinderen, waar ik uiteindelijk alleen voor verantwoordelijk ben en dan heb je het ook gehad.

En nee, ik heb geen zin om naar een psycholoog te gaan en te betalen om te horen wat ik allemaal zelf wel weet. Hypnose- en andere therapie vormen kunnen mij ook gestolen worden. Ik heb echt geen geld op overschot om daar aan uit te geven.
Ja, ik weet dat het mijn vorige leven moet loslaten en hier verdergaan, maar dat is wel makkelijk gezegd. Soms wou ik dat hij ons aan de deur had gezet voor het hele expatverhaal, dan wist ik tenminste niet wat ik nu moet missen.
Ja, ik weet dat ik moet buiten komen en werk zoeken. Maar de interessante jobs zijn fulltime en niet te combineren met de kinderen en mijn zeer lage energie niveau. Cursussen zijn vaak (voor de werkende bevolking) 's avonds, wat inhoudt dat ik dan weer een babysit moet bekostigen.
Nee, ik heb geen zin om 'iets voor mezelf' te gaan kopen. Dat doet me er alleen aan denken voor welke ander kosten ik dat geld eigenlijk wel nodig heb.

Dus iedereen die deze week vraagt hoe het gaat weze gewaarschuwd, er komt geen 'goed' antwoord.

Gewoon omdat ik daar nu geen zin in heb.

Paasvakantie

Opstaan-ontbijt maken-tafel afruimen-bedden opmaken-vaatwasser leegmaken-douchen-zorgen dat de kinderen gewassen én aangekleed raken-wasmachine in gang steken-nee zeggen-mail bekijken-kinderen die alweer honger hebben een snack geven-zelfde kinderen uit elkaars haren halen-moeilijkere onderhandelingen voeren dan Koffi Anan ooit gedaan heeft-tot 10 tellen-nee zeggen-boodschappen doen-eten maken- zeggen dat geen enkele reden goed genoeg is om elkaar te slaan-tot 10 tellen-verder eten maken-na 20 onderbrekingen tafel dekken-NEE! zeggen-keuken opruimen-zeggen dat stampen ook niet mag- was ophangen- stofzuigen- proberen een hele pagina in boek te lezen zonder te worden onderbroken (utopie!)- fruit snijden- kinderen naar tv laten kijken- zeggen dat dit ook stiller kan-strijken- alweer voor eten zorgen-tot 20 tellen-kinderen zeggen dat ze tanden moeten poetsen (x20)-kinderen in bed steken-tv aanzetten-groot glas wijn nemen- denken dat ik nu even rustig kan zitten- Maaaaaamààààààààààà!!!!!!

Zucht.
Paas-wat?????

Appel

Een paar weken geleden kocht ik 'Zoo Tycoon' voor de kinderen. Mijn oudste had dit bij een vriendinnetje gespeeld en wou het ook graag. Ik heb bewust de voor Engelse versie gekozen, kwestie dat ze de taal niet helemaal vergeten. Het leuke is dat ze het kunnen spelen zonder te moeten letten op geld, waardoor ze gewoon de hele zoo vol kunnen bouwen.

Maar het resultaat is dat ze de godganse dag aan de pc zouden zitten. Ik krijg gewoon de kans niet meer... Ook de Barbie, Ketnet en Studio 100 websites zijn hier heel populair.
Ik heb ze er nu afgesleurd en stuur ze naar de KSJ. Een uur of 3 buiten lopen zal hen geen kwaad doen (en dan kan ik de pc inpalmen ;-)!)

Dit geeft me wel een heel erge déjà vu... dat van die appel en die boom is hier ongelofelijk van toepassing.