Leef

Ik kom hier nog af en toe... maar niet veel meer...

Ben hier beginnen schrijven omdat ik frustratie, gal en heel veel woede kwijt moest. Mijn relaas van hoe ik als naar-huis-gestuurde-expat-vrouw de brokstukken heb opgeraapt en opnieuw begonnen ben.

En nu?

Nu is Hij nog altijd dezelfde onnozelaar en Trezebees nog dezelfde trut.

Maar ik lééf in plaats van te overleven.
Soms aan 150km per uur en oh jaaa er vallen regelmatig ook brokken, maar ik heb op die 2.5 jaar terug in België weer een kring vrienden rond me opgebouwd die helpen puin ruimen als het van doen is. Sommigen daarvan zelfs via deze schrijfsels...

En ik zou mijn nieuwe verhalen hier ook kunnen droppen, mijn exploten in de zoektocht naar de vent-van-mijn-leven-die-zich-wel-heel-goed-verstopt hier tentoon kunnen spreiden, maar doe het niet.

Waarom?

Vooral omdat ze hier niet thuis lijken te horen.
Ook omdat ik er geen zin in heb.
Omdat iets me tegen houdt.
En omdat deze blog zo ver van mijn huidige leven staat, dat het wel lijkt alsof hij van iemand anders is...

Mijn foto's tonen?
Och, die staan elders op het web. Wie zoekt die vindt en wie het beleefd vraagt, krijgt misschien wel de link.

Dus laat ik het hierbij.

Dank je wel om te komen lezen.
Om commentaar achter te laten.
Om boos te zijn als ik het was.
En om te lachen met mijn onnozeleteiten.
Het was fijn.
Je hebt me geholpen om weer recht te staan.

En 2.5 jaar later geef ik iedereen die het toen zei gelijk.
Ik ben een sterke vrouw.
ROFL.

Stil

't Is hier stil.
Ik weet het.
Heb er geen excuus voor.

Kan niet zeggen dat er niets gebeurt waarover ik zou kunnen schrijven.
De weekends zijn druk. Ik ben de laatste weken met moeite thuis.
Zou daarover kunnen schrijven.
Of over de nieuwe docente in de fotocursus. Hoe die op mijn systeem werkt en ik veel goesting heb om er gewoon mee te stoppen.
Over wat die Jongste van mij allemaal uitkraamt. En over hoe ik daar nog mee ga afzien.
Of zelfs nog over de onnozele mails op de datingsite.
Of over ...

Maar ik heb geen zin.
Er lezen te veel mensen mee die mij te goed kennen. En te veel die mij net niet goed genoeg kennen.
En sommige dingen moet ik eerst in mijn hoofd geschreven krijgen, voor ik ook maar ga overwegen om ze misschien eventueel ooit een keer hier te smijten.

Excuus

Mijn blog is boos.
Vindt dat ik hem te veel verwaarloos de laatste tijd.

Dat ik met moeite bij de pc geraak, is blijkbaar geen excuus.
Dat ik 's avonds veuls te moe ben, want dat op-mijnen-allenen-consulentje-spelen-voor-75-interims-in-'tfabriek veel meer energie kost dan secretaresseke van Grote Smurf zijn, vindt hij ook een flauw uitvlucht.
Als ik opper dat september volgeperst zat met activiteiten van de kinderen regelen en het van onder't stof halen van mijn camera omdat de cursus weer is gestart, haalt hij zijne neus op.
Dat ik niet op een ander ga en zelfs geen tijd had om gewoon blogs te lézen, is precies maar een magere troost.
En als ik zeg dat ik niks interessants te vertellen heb, krijg ik de repliek dat dat nooit het geval is geweest.

Dus laat ik hem maar mokken. Maakt toch niet uit wat ik zeg. 't Zal wel koelen zonder blazen.
Venten.
Allemaal hetzelfde ;-)

Stokken

Gezien het toch te warm is om mijn gras af te doen en Elle er nog nen stok heeft bijgesmeten, heb ik maar besloten die hier rap door te geven. Kwestie dat buurmeisje er haar benen niet over breekt op weg naar onze trampoline. 't Is niet omdat uwen verzekeringsmakelaar zegt dagge een goeie familiale hebt dat die gasten van die bewuste verzekering daarin meegaan. Dat van dat voorkomen en genezen weet-u-wel.

Stokken dus. En blogs. Favoriete blogs nog wel.
Hmm.
Ik heb moeten vaststellen dat ik in dezelfde blog-pot blijf draaien.
Yup. Humor is wattet'em doet. Glimlachen, luidop lachen, met of zonder tranen. En veel herkenbaarheid.
Elle en Zap krijgen hunne stok terug. En ook al zal z'er niet blij mee zijn de Huisvrouw krijgt er ook één. Kan ze straks een kampvuur maken :-). Jutblogt staat ook op mijn overingens-korte-dagelijkse-lijstje.

En verder?
Verder zwerf ik door blogland en is zelfs de opsomming hier links niet meer volledig. Sommigen bezoek ik dagelijks, andere als ik tijd en goesting heb. Ik ben al blij dat de pc-vaardigheden van ons konijn beneden alle peil zijn, anders kreeg ik nooit de kans om de mijne bij te schaven.

Dus krijgt ge van mij verder geen opsomming.
Omdat ik met-nog-maar-één-tas-koffie-in-mijn-lijf gewoon niet in staat ben om daar deftig over na te denken.
Omdat elk excuus goed is.
Omdat ik daar ook gewoon te tam voor ben.
Omdat anderen dat al zo goed gedaan hebben, dat er in blogland massa's goede lijstjes te vinden zijn.

Gaat daar dus maar lezen.
Kan ik rustig nog een tas koffie halen.

Averechts

Zucht.
Bloggen werkt averechts. Gelijk bij't breien. Rechts-averechts, weette wel...

Veel tijd om te bloggen, betekent meestal geen inspiratie.
Tenzij ik net den Freddy bijna van de autostrade gereden heb. Maar diene zie ik nooit meer. Denk dat hij al remt als't hij mijn voiture ziet zoeven.
Den bangerik.

En veel inspiratie betekent geen tijd om te bloggen, wegens things to do, places to go... Het slaaptekort zorgt er dan meestal voor dat mijn luttele brein dat o-zo-hard probeert om alles te onthouden, zodat ik het zeer mooi verwoord voor ulle hier zou kunnen neertokkelen, meestal alleen nog maar onsamenhangende flarden kan reproduceren. Waar ge het breipatroon nooit meer in zou terugvinden. En ge een trui of sjaal of geitenwollen sokken of godbetert een débardeur vol met gaten als resultaat krijgt.

Ja. Nóg onsamenhangender dan mijn gewoonlijke schrijfsels.
Kan niet, zegde??
Ha! Gulle kent mij niet!
(Zijt content.)

Bon. Een samenvatting van een weekend.
veel lachen - te late Cinema - superdeluxe wegbeschrijvingen - pasta met groene dingen die mensen niet kennen in pot smijten - muggen - groen dak van't sportpaleis aan de rechtse kant, yay! - veel te oude Indiana Jones -wijn - eten - veel bloggers - lol - popcorndienengansenachtmoestwordenverteerdwegensnietkunnenstoppenmeteten - weinig slaap - nog meer eten - doodmoe in bed vallen - hele zondag nodig hebben om te recupereren en morgen op't werk verder slapen

Wilde een meer gedetailleerd verslag van mijn toffe zaterdagnamiddag (jaja, ik was laat.....) en -avond?
Dan moette hier, of hier, of hier gaan kijken.
Of als ge wacht tot ze ook wakker is hier.
En verder zulde op uw wandeling door de Schoone Vlaamsche blogs ook elders nog wel stukjes terugvinden.

Ik ga nu mijn bloeikens van kinderen ophalen.
Geniet van de rest van ulle zondag, want morgen is't weer maandag.